- Katılım
- 8 Şub 2011
- Konular
- 1,833
- Mesajlar
- 7,302
- Çözüm
- 1
- Reaksiyon Skoru
- 742
- Altın Konu
- 0
- TM Yaşı
- 15 Yıl 4 Ay 12 Gün
- Başarım Puanı
- 265
- Yaş
- 28
- MmoLira
- -240
- DevLira
- 0
HERAKLES Otomatik Avlı kalıcı sunucu. 19 Haziran'da açılıyor. Atius & Wizard güvencesiyle hemen kayıt ol, ön kayıt ödülleri aktif. HEMEN TIKLA!
Bilmeyenler için anlatmakta fayda var. Jesse Sorensen 22 yaşında bir X-Division yıldızıyken Zema Ion ile çıktığı Contendership maçında yediği Moonsault'da kafasına gelen diz darbesi sebebiyle ağır bir sakalık geçirmişti. Aslında ropörtaj çevirmeye hiç niyetim yoktu ancak Jesse Sorensen başından geçenleri çok merak ettiğim birisi ve uzun uzun bu konulardan bahsedince hem okumak hem de okumak isteyenlerle paylaşmak istedim. Umarım iyi bir çeviri ortaya çıkmıştır. İnsan gerçekten üzülüyor okuyunca. Zema Ion'a yeniden "Allah belanı versin." diyorum. Aslında belki o da böyle olsun istememiştir, üzülmüştür falan derken bunu okuyunca hak ettiğini öğrendim. İşte ropörtajın bir kısmı;
Sağlığı ve Yeni İşi Hakkında: "Kendimi yüzde yüze yakın hissediyorum ve boynum iyileşmeye devam ediyor ve günde 3 defa rehabilitasyon yapıyorum. İşe gelince, ben geri dönüp güreşmek istedim ancak boynumdaki sıkıntı buna izin vermedi. Bu sebeple ben de pazarlama ve yapım işinde çalışıyorum ve arka alandayım şimdilerde."
Ringe Dönebilmesi Hakkında: "Evet eninde sonunda bunu yapmayı düşünüyorum. Şu anda boyun sakatlığımdan dolayı endişe ediyorlar ve eğer bir gün anlaşma yapıp geri dönersem bu küçük bir iş için olmayacak ve tam zamanlı olarak döneceğim, ama böyle bir şey yapmak şu durumda boynum için fazla zorlayıcı olur. Bu sakatlandığım son 1 yıl 1 aydır düşündüğüm bir şeydi."
Hayranlarından Aldığı Destek: "Son derece şaşırdım, hastaheneye gittiğim zaman Dixie Carter'a insanların uzun süredir TV'de olmayacağımdan dolayı beni unutmamalarını söylemiştim. Sonra 2 gün içinde twitter hesabımdaki kişi sayısı 1500'den 12000 civarına yükseldi. İnsanların buna duyarlı olmasını görmek harikaydı. Tabi ilk zamanlar felçli olduğumdan dolayı ellerimi tamamen kullanamıyor ve bir şeyler yazamıyordum."
Sakatlık Gecesi: "Nasıl olduğunu veya ne olduğunu bile hatırlayamıyorum. Tek hatırladığım arkamı döndüm ve Zema Ion Moonsault yaptı, fakat biraz fazla ileri gittiğini hissettim ve ellerimle buna engel olmaya çalıştım ancak başarılı olamadım. Dizinin kafama geldiğini hissettim ve kendimden geçtim. Sonrasınad hakem Brian Stiffler geldi ve beni kontrol edip "İyi misin?" diye sordu. İlk önce kendimi iyi hissettim ve ayağa kalkmayı düşündüm ancak denediğimde hareket edemediğimi gördüm. Sonrasın hakem Stiffler gelip "Hey, biliyorsun şimdi senin için Count Out sayacağım, kalkman lazım." dedi ancak ben de "Hareket edemiyorum, felç oldum." dedim.
Zema Ion'ın Tepkisi: "Bu gerçekten tuhaf bir durum. Ben ve Zema kazadan önce iyi arkadaştık, uzun süre beraber aynı odada bulunduk ancak olaydan sonra ondan 6 ay kadar ses çıkmadı. Ondan bir kelime bile duymamak benim için gerçekten tuhaftı çünkü onunla iyi dosttuk, TNA'e beraber gelmiştik ve o kesinlikle destek beklediğim biriydi ama o hiçbir şey yapmadı. Onu olaydan sonra ilk görüşüm ilginç şekide Haziran veya Temmuz'da yapılan X-Division PPV'unda oldu. Gelip hiçbir şey olmamış gibi elimi sıktı ama ben ondan bir yardım eli uzatmasını beklerdim. Gerçekten tuhaftı. Biz iyi dosttuk, birbirimizi arardık ve ben sadece beni arayım "Hey kardeşim nasıl gidiyor? Eğer bir ihtiyacın varsa söyle." gibisinden bir şey demesini beklerdim. Ona uzun zaman çok sinirlendiğimi hatırlıyorum ve sonra X-Division şovunda elimi sıktığında bu konu hakkında bir şey demeyip "Her neyse." gibisinden gitmesine izin verdim. O gün bile gerçekten konuşamadık. Bir hafta sonra Dakota Darsow ile konuştuğumuzda da ona "Hiç kimseye kızgın değilim, bu bir güreş ve hepimizin başına gelebilir, sadece umursandığımı hissetmek istiyorum." dedim."
İyileşme Hakkında; "Zavallı annem. O güreş izlemeyi seviyordu ve benim büyük bir hayranımdı. Benim TNA şovlarındaki maçlarımı izledikten sonra onu arayıp iyi olduğumu haber verirdim. PPV'u da izliyormu. Olay olduğunda küçük kardeşim ve büyük annemle maçı izliyorlarmış ve annem "Oh hayır, bu belki de şovun bir parçasıdır ve şimdi iyi." şeklinde bir tepki vermiş. Sonrasında Dixie'nin onu aradığını ve beni ambulansa bindirip hastahaneye götürdüklerini söylediğini hatırlıyorum. Ardından hastahanede ilk istediğim şey annemle konuşmaktı. Nihayet bir telefona ulaşıp onunla iletişime geçtim. TNA, onu birinci sınıftan buraya uçurdu. Onlar benim iyileşemeyeceğimi düşünüyorlardı çünkü C1,C2 kemiklerimi kırıp C5 ve C6 kemiklerimde de fıtık olmuştu. C1 kemiği yüzük gibi kafatasının tepesinde ublunan ve tüm hareketlerini kontrol eden bir kemikti. Nefes almanızı, beyninize kan pompalamanızı bile sağlıyordu. Fakat bir mucize oldu. Gece bana yatıştırıcı ilaç verdiler. Sonra uyandığımda annem oradaydı ve bana söyledikleri "Bir daha hareket edemeyeceğini söylüyorlar." tarzında şeylerdi, böyle demeleri komik geliyordu çünkü. Olanlardan 2 gün sonra hareket etmeye başladımm. İlk önce ellerimi hareket ettirebiliyordum. Bundan başka bir şey hissetmiyordum. 1 saat sonra ayağımı hissettirebileceğimi ve her şeyin eskisi gibi olabileceğini söyledikler. Bir fizik tedavici gönderip yataktan çıkıp odanın kapısına kadar yürütmeye çalıştılar. Daha sonra uzun koridoru 20 adımda yürüyecek kadar iyi oldum."
Dixie Carter ve TNA'in Desteği: "Dixie benimle her açıdan ilgilendi ve hastahanedeyken bir anne gibiydi. Bana her şeyin iyi olacağını söylüyordu, yanı demek istediğim acı çekip felç olduğumda elimi tutmak için oradaydı. Dixie kesinlikle harika birisi, çünkü normalde insanlar bana "Güreşebilecek misin? Güreşmeyecek misin?" diye sorarken Dixie kesin bir dille "Tekrar güreşeceğini ve bunun gerçek olacağını biliyorum." diyebiliyordu hala ve bu muhteşem bir şeydi. O ve TNA'dekiler pozitif davrandı, oradaki çocuklar da öyle ve "Geri dönüp güreşmeni sabırsızlıkla bekliyoruz" dediler ki güreşebileceğimin garantisi olmadığını bilmelerine rağmen dediler bunu. Herkes destek oldu. Ben TNA'de uzun zamandır bulunmuyordum ve hala utangaç çocuk gibiydim ve henüz çok fazla arkadaş edinmemiştim ama o insanlar bana yardım etti ve olaydan sonra onlara daha fazla yakınlaştım."
Sağlığı ve Yeni İşi Hakkında: "Kendimi yüzde yüze yakın hissediyorum ve boynum iyileşmeye devam ediyor ve günde 3 defa rehabilitasyon yapıyorum. İşe gelince, ben geri dönüp güreşmek istedim ancak boynumdaki sıkıntı buna izin vermedi. Bu sebeple ben de pazarlama ve yapım işinde çalışıyorum ve arka alandayım şimdilerde."
Ringe Dönebilmesi Hakkında: "Evet eninde sonunda bunu yapmayı düşünüyorum. Şu anda boyun sakatlığımdan dolayı endişe ediyorlar ve eğer bir gün anlaşma yapıp geri dönersem bu küçük bir iş için olmayacak ve tam zamanlı olarak döneceğim, ama böyle bir şey yapmak şu durumda boynum için fazla zorlayıcı olur. Bu sakatlandığım son 1 yıl 1 aydır düşündüğüm bir şeydi."
Hayranlarından Aldığı Destek: "Son derece şaşırdım, hastaheneye gittiğim zaman Dixie Carter'a insanların uzun süredir TV'de olmayacağımdan dolayı beni unutmamalarını söylemiştim. Sonra 2 gün içinde twitter hesabımdaki kişi sayısı 1500'den 12000 civarına yükseldi. İnsanların buna duyarlı olmasını görmek harikaydı. Tabi ilk zamanlar felçli olduğumdan dolayı ellerimi tamamen kullanamıyor ve bir şeyler yazamıyordum."
Sakatlık Gecesi: "Nasıl olduğunu veya ne olduğunu bile hatırlayamıyorum. Tek hatırladığım arkamı döndüm ve Zema Ion Moonsault yaptı, fakat biraz fazla ileri gittiğini hissettim ve ellerimle buna engel olmaya çalıştım ancak başarılı olamadım. Dizinin kafama geldiğini hissettim ve kendimden geçtim. Sonrasınad hakem Brian Stiffler geldi ve beni kontrol edip "İyi misin?" diye sordu. İlk önce kendimi iyi hissettim ve ayağa kalkmayı düşündüm ancak denediğimde hareket edemediğimi gördüm. Sonrasın hakem Stiffler gelip "Hey, biliyorsun şimdi senin için Count Out sayacağım, kalkman lazım." dedi ancak ben de "Hareket edemiyorum, felç oldum." dedim.
Zema Ion'ın Tepkisi: "Bu gerçekten tuhaf bir durum. Ben ve Zema kazadan önce iyi arkadaştık, uzun süre beraber aynı odada bulunduk ancak olaydan sonra ondan 6 ay kadar ses çıkmadı. Ondan bir kelime bile duymamak benim için gerçekten tuhaftı çünkü onunla iyi dosttuk, TNA'e beraber gelmiştik ve o kesinlikle destek beklediğim biriydi ama o hiçbir şey yapmadı. Onu olaydan sonra ilk görüşüm ilginç şekide Haziran veya Temmuz'da yapılan X-Division PPV'unda oldu. Gelip hiçbir şey olmamış gibi elimi sıktı ama ben ondan bir yardım eli uzatmasını beklerdim. Gerçekten tuhaftı. Biz iyi dosttuk, birbirimizi arardık ve ben sadece beni arayım "Hey kardeşim nasıl gidiyor? Eğer bir ihtiyacın varsa söyle." gibisinden bir şey demesini beklerdim. Ona uzun zaman çok sinirlendiğimi hatırlıyorum ve sonra X-Division şovunda elimi sıktığında bu konu hakkında bir şey demeyip "Her neyse." gibisinden gitmesine izin verdim. O gün bile gerçekten konuşamadık. Bir hafta sonra Dakota Darsow ile konuştuğumuzda da ona "Hiç kimseye kızgın değilim, bu bir güreş ve hepimizin başına gelebilir, sadece umursandığımı hissetmek istiyorum." dedim."
İyileşme Hakkında; "Zavallı annem. O güreş izlemeyi seviyordu ve benim büyük bir hayranımdı. Benim TNA şovlarındaki maçlarımı izledikten sonra onu arayıp iyi olduğumu haber verirdim. PPV'u da izliyormu. Olay olduğunda küçük kardeşim ve büyük annemle maçı izliyorlarmış ve annem "Oh hayır, bu belki de şovun bir parçasıdır ve şimdi iyi." şeklinde bir tepki vermiş. Sonrasında Dixie'nin onu aradığını ve beni ambulansa bindirip hastahaneye götürdüklerini söylediğini hatırlıyorum. Ardından hastahanede ilk istediğim şey annemle konuşmaktı. Nihayet bir telefona ulaşıp onunla iletişime geçtim. TNA, onu birinci sınıftan buraya uçurdu. Onlar benim iyileşemeyeceğimi düşünüyorlardı çünkü C1,C2 kemiklerimi kırıp C5 ve C6 kemiklerimde de fıtık olmuştu. C1 kemiği yüzük gibi kafatasının tepesinde ublunan ve tüm hareketlerini kontrol eden bir kemikti. Nefes almanızı, beyninize kan pompalamanızı bile sağlıyordu. Fakat bir mucize oldu. Gece bana yatıştırıcı ilaç verdiler. Sonra uyandığımda annem oradaydı ve bana söyledikleri "Bir daha hareket edemeyeceğini söylüyorlar." tarzında şeylerdi, böyle demeleri komik geliyordu çünkü. Olanlardan 2 gün sonra hareket etmeye başladımm. İlk önce ellerimi hareket ettirebiliyordum. Bundan başka bir şey hissetmiyordum. 1 saat sonra ayağımı hissettirebileceğimi ve her şeyin eskisi gibi olabileceğini söyledikler. Bir fizik tedavici gönderip yataktan çıkıp odanın kapısına kadar yürütmeye çalıştılar. Daha sonra uzun koridoru 20 adımda yürüyecek kadar iyi oldum."
Dixie Carter ve TNA'in Desteği: "Dixie benimle her açıdan ilgilendi ve hastahanedeyken bir anne gibiydi. Bana her şeyin iyi olacağını söylüyordu, yanı demek istediğim acı çekip felç olduğumda elimi tutmak için oradaydı. Dixie kesinlikle harika birisi, çünkü normalde insanlar bana "Güreşebilecek misin? Güreşmeyecek misin?" diye sorarken Dixie kesin bir dille "Tekrar güreşeceğini ve bunun gerçek olacağını biliyorum." diyebiliyordu hala ve bu muhteşem bir şeydi. O ve TNA'dekiler pozitif davrandı, oradaki çocuklar da öyle ve "Geri dönüp güreşmeni sabırsızlıkla bekliyoruz" dediler ki güreşebileceğimin garantisi olmadığını bilmelerine rağmen dediler bunu. Herkes destek oldu. Ben TNA'de uzun zamandır bulunmuyordum ve hala utangaç çocuk gibiydim ve henüz çok fazla arkadaş edinmemiştim ama o insanlar bana yardım etti ve olaydan sonra onlara daha fazla yakınlaştım."
Şu an konuyu görüntüleyenler (Toplam : 0, Üye: 0, Misafir: 0)
Benzer konular
