HERAKLES Otomatik Avlı kalıcı sunucu. 19 Haziran'da açılıyor. Atius & Wizard güvencesiyle hemen kayıt ol, ön kayıt ödülleri aktif. HEMEN TIKLA!
Pseudoregalia İnceleme
Hareket Hissi
Pseudoregalia dışarıdan bakınca eski PS1/N64 döneminden kalma garip bir platform oyunu gibi duruyor. Ama oyunun içine girince asıl meselesinin grafik değil, hareket hissi olduğunu anlıyorsunuz. Sybil adlı tavşan benzeri karakteri yönetiyor, rüya gibi duran bir kalenin içinde zıplıyor, duvarlara tutunuyor, havada tekme atıyor ve yeni yollar açmaya çalışıyorsunuz.
Kale Keşfi
Oyunun en güzel tarafı, karakteri kontrol etmenin gerçekten keyif vermesi. Bir hareketi öğrendikten sonra eski bir koridora dönüp "ben buraya artık çıkabilirim" demek klasik metroidvania tadını güzel veriyor. Harita tasarımı biraz bilinçli olarak eski kafalı; size her şeyi işaretlemiyor. Bu da bazen keşif hissini güçlendiriyor, bazen de "ben şimdi nereye gidecektim?" dedirtiyor.
Zorluk ve Yönlendirme
Açık konuşmak gerekirse Pseudoregalia herkesin rahatça akacağı bir oyun değil. Görsel tarzı çok sade, yönlendirme az ve bazı zıplama bölümleri sabır istiyor. Ama hareket sistemine alışınca oyun ciddi anlamda açılıyor. Büyük bütçeli görünmeye çalışmadan, sadece iyi kontrol edilen bir karakter ve merak uyandıran bir kale ile akılda kalmayı başarıyor.
Bence Pseudoregalia'nın tadı da tam bu noktada çıkıyor: oyun sizi uzun ara sahnelerle değil, kontrolü elinize verip "hadi dene" diyerek ikna ediyor. Bir sıçramayı üç kez kaçırıp dördüncüde başarmak, burada küçük bir boss kesmek kadar iyi hissettiriyor.
Bir de şunu eklemek lazım: Pseudoregalia'nın zevki karakter güçlendikçe ikiye katlanıyor. İlk geçtiğiniz koridorlar başta karışık ve hatta biraz kaba görünüyor ama yeni hareketleri alınca aynı yerlerden çok daha şık geçmeye başlıyorsunuz. O an oyun "bak artık bu kaleyi gerçekten okuyorsun" hissini veriyor. Eski tip harita tasarımına sabrınız varsa güzel ödüllendiriyor.
İyi Forumlar.
Hareket Hissi
Pseudoregalia dışarıdan bakınca eski PS1/N64 döneminden kalma garip bir platform oyunu gibi duruyor. Ama oyunun içine girince asıl meselesinin grafik değil, hareket hissi olduğunu anlıyorsunuz. Sybil adlı tavşan benzeri karakteri yönetiyor, rüya gibi duran bir kalenin içinde zıplıyor, duvarlara tutunuyor, havada tekme atıyor ve yeni yollar açmaya çalışıyorsunuz.
Kale Keşfi
Oyunun en güzel tarafı, karakteri kontrol etmenin gerçekten keyif vermesi. Bir hareketi öğrendikten sonra eski bir koridora dönüp "ben buraya artık çıkabilirim" demek klasik metroidvania tadını güzel veriyor. Harita tasarımı biraz bilinçli olarak eski kafalı; size her şeyi işaretlemiyor. Bu da bazen keşif hissini güçlendiriyor, bazen de "ben şimdi nereye gidecektim?" dedirtiyor.
Zorluk ve Yönlendirme
Açık konuşmak gerekirse Pseudoregalia herkesin rahatça akacağı bir oyun değil. Görsel tarzı çok sade, yönlendirme az ve bazı zıplama bölümleri sabır istiyor. Ama hareket sistemine alışınca oyun ciddi anlamda açılıyor. Büyük bütçeli görünmeye çalışmadan, sadece iyi kontrol edilen bir karakter ve merak uyandıran bir kale ile akılda kalmayı başarıyor.
Bence Pseudoregalia'nın tadı da tam bu noktada çıkıyor: oyun sizi uzun ara sahnelerle değil, kontrolü elinize verip "hadi dene" diyerek ikna ediyor. Bir sıçramayı üç kez kaçırıp dördüncüde başarmak, burada küçük bir boss kesmek kadar iyi hissettiriyor.
Bir de şunu eklemek lazım: Pseudoregalia'nın zevki karakter güçlendikçe ikiye katlanıyor. İlk geçtiğiniz koridorlar başta karışık ve hatta biraz kaba görünüyor ama yeni hareketleri alınca aynı yerlerden çok daha şık geçmeye başlıyorsunuz. O an oyun "bak artık bu kaleyi gerçekten okuyorsun" hissini veriyor. Eski tip harita tasarımına sabrınız varsa güzel ödüllendiriyor.
İyi Forumlar.
Şu an konuyu görüntüleyenler (Toplam : 0, Üye: 0, Misafir: 0)
Benzer konular
