HERAKLES Otomatik Avlı kalıcı sunucu. 19 Haziran'da açılıyor. Atius & Wizard güvencesiyle hemen kayıt ol, ön kayıt ödülleri aktif. HEMEN TIKLA!
Ömrümde ilk defa bir maçı yarım bıraktım.
Ömrümde ilk defa Beşiktaş'ı seyretmeye dayanamadım.
Dördüncü gol atıldığı anda televizyonu kapattım.
Ne yenilgiler gördü bu takım, ne yenilgiler gördü gözlerim. Ama hiç biri beni bu kadar üzmedi.
İnönü'de yenilen dört gollü ilk maç bile beni bu kadar rahatsız etmedi.
Çünkü inanılmıştı. Çünkü olmaz diye bir şey yoktu.
Ama inanmayanlar vardı. İnanmak istemeyenler. Ağzında sakız, çıkarken orta parmağını gösterenler vardı.
Şimdi hemen maçın başına gidelim ve seyrettiğim kadarını benim gözümden size anlatayım. Maç başlar başlamaz, takımın defansı ileride baskı yapmaya başladı. Bilhassa İsmail devamlı ileriye çıktı.
Tamam, destekledik, tamam çok sevdik.
Dedik ki, hücum futbolu istiyoruz. Hücum edelim, eski günler gelsin dedik. Hepimizin özlemi Metin, Ali, Feyyazlar dedik. Ama hep bir şeyi unuttuk. Ulvileri, Kadirleri, Sametleri, Recepleri unuttuk. Önlerinde Gökhan'ı unuttuk.
Unuttuk, hücum oynayınca gol atılması gerektiğini.
Çift santrafor varsa en azından birinin ceza sahasına girmesini.
Forvet arkası oynayan Guti'nin boşalan alanlara girip pozisyona girmesini.
Bekler ileriye çıktığında stoperlerin çizgilere kayması ve önlerinde oynayanların orta sahada kendi bölümüne yakın olmaları gerektiğini.
Gol atmaktan öte attırmanın önemli olduğunu.
Ağzında sakız, her harekete oyunu bırakmamak gerektiğini UNUTTUK.
Schuster'e inanmak lazım ama akşam güvenim kırıldı. Bunu üçüncü lig teknik direktörü bile bilir. Böyle bir maçta turu geçmek istiyorsan defans yapıp ani çıkışlar yapacaksın.
Kontraya gireceksin. En azından yakaladıklarını atacaksın.
Futbolculara son söz.
Para istemeyi biliyorsan oynamayıda bileceksin.
Kurt kocadı. Dün akşamdan bu yana mailler yağıyor. Telefonlar susmuyor. Fenerlisi, Galatasataylısı arıyor. Kocadık, maskara olduk. Ne yapalım, sebep olanlar utansın.
Kusura bakmayın ama yeni teknik adamda hayırlı olsun.
Ömrümde ilk defa Beşiktaş'ı seyretmeye dayanamadım.
Dördüncü gol atıldığı anda televizyonu kapattım.
Ne yenilgiler gördü bu takım, ne yenilgiler gördü gözlerim. Ama hiç biri beni bu kadar üzmedi.
İnönü'de yenilen dört gollü ilk maç bile beni bu kadar rahatsız etmedi.
Çünkü inanılmıştı. Çünkü olmaz diye bir şey yoktu.
Ama inanmayanlar vardı. İnanmak istemeyenler. Ağzında sakız, çıkarken orta parmağını gösterenler vardı.
Şimdi hemen maçın başına gidelim ve seyrettiğim kadarını benim gözümden size anlatayım. Maç başlar başlamaz, takımın defansı ileride baskı yapmaya başladı. Bilhassa İsmail devamlı ileriye çıktı.
Tamam, destekledik, tamam çok sevdik.
Dedik ki, hücum futbolu istiyoruz. Hücum edelim, eski günler gelsin dedik. Hepimizin özlemi Metin, Ali, Feyyazlar dedik. Ama hep bir şeyi unuttuk. Ulvileri, Kadirleri, Sametleri, Recepleri unuttuk. Önlerinde Gökhan'ı unuttuk.
Unuttuk, hücum oynayınca gol atılması gerektiğini.
Çift santrafor varsa en azından birinin ceza sahasına girmesini.
Forvet arkası oynayan Guti'nin boşalan alanlara girip pozisyona girmesini.
Bekler ileriye çıktığında stoperlerin çizgilere kayması ve önlerinde oynayanların orta sahada kendi bölümüne yakın olmaları gerektiğini.
Gol atmaktan öte attırmanın önemli olduğunu.
Ağzında sakız, her harekete oyunu bırakmamak gerektiğini UNUTTUK.
Schuster'e inanmak lazım ama akşam güvenim kırıldı. Bunu üçüncü lig teknik direktörü bile bilir. Böyle bir maçta turu geçmek istiyorsan defans yapıp ani çıkışlar yapacaksın.
Kontraya gireceksin. En azından yakaladıklarını atacaksın.
Futbolculara son söz.
Para istemeyi biliyorsan oynamayıda bileceksin.
Kurt kocadı. Dün akşamdan bu yana mailler yağıyor. Telefonlar susmuyor. Fenerlisi, Galatasataylısı arıyor. Kocadık, maskara olduk. Ne yapalım, sebep olanlar utansın.
Kusura bakmayın ama yeni teknik adamda hayırlı olsun.
