Hikayeyi Devam Ettir

[Nizam-ı Alem]

ROHAN2 WORLD 1-120 TR TİPİ OFFICIAL YOHARA, BALATHOR VE AMON! 80. GÜNÜNDE! +10.000 ONLİNE! HİLE VE BOT %100 ENGELLİ HEMEN TIKLA!

Merhaba Kısaca Oyunumuzdan bahsedeyim sizlere arkadaşlar bir hikaye başlangıcı yapıcam ve etiketlediğim arkadaşım bu hikayenin devamını getirecek. Bu böyle devam edecek etiketlediğim arkadaşta aynı şekilde birini etiketleyerek Diğer bir arkadaşımıza sıra gelecek başlangıç olarak ben yapıyor ve bir arkadaşımızı etiketliyorum.

@bahri3505
Bir sabah, Deniz kapısının altından gelen bir sesle uyandı. Hızla kapıyı açtığında, yerde eski bir mektup buldu. Zarfın üzerinde sadece "Deniz" yazılıydı. Hemen açıp okudu: "Sana bir sırrım var, ama seni bulmam gerek."


Mektubun ne anlama geldiğini çözemedi. Ne de olsa, kimse ona böyle bir şey yazmazdı. Ama bir hissi vardı, bir macera başlamıştı. O gün, sıradan bir sabah gibi başlayan gün, bir anda hayatının en büyük gizemine dönüştü.

 

[Tenshi Rei]

Deniz, mektubu elinde birkaç kez çevirdi. Kağıdın kenarları sararmış, mürekkebi biraz solmuştu. Ama yazının titrek çizgileri, yakın zamanda yazıldığını belli ediyordu.


Bir an durdu. "Beni bulmam gerek..." cümlesi zihninde yankılanıyordu. Onu bulmak isteyen biri mi vardı? Yoksa Deniz’in kendisiyle ilgili bilinmeyen bir şey mi saklıydı?


O sırada zarfın içine tekrar baktı. Mektuptan başka bir şey çıkmamış gibi görünüyordu ama dikkatle incelediğinde, zarfın dibine yapışmış küçük bir kâğıt parçası fark etti. Zorla çıkardı.


Küçük kâğıtta eski bir bina çizilmişti. Çizimin köşesinde ise şu kelime vardı:
“Saat 7’de, köprü altında.”


Deniz’in kalbi hızlandı. O gün sıradan bir gün olmayacaktı.

 

[madrain7]

Deniz, çizime bakarken elleri hafifçe titredi. “Köprü altı… Hangi köprü?” diye mırıldandı kendi kendine. Şehirde birden fazla köprü vardı ve hepsi de akşam saatlerinde tenha oluyordu.

Zamanın hızla geçtiğini fark etti. Saat 6:30 olmuştu bile. Gözünü çizimdeki bina ve köprü ilişkisinden ayırmadan hızlı adımlarla yola koyuldu. Sokak lambalarının ışıkları, dar sokakları turuncuya boyuyordu. Kalbi her adımda biraz daha hızlı çarpıyordu.

Köprüye vardığında, altına göz attı. Sessizlik hâkimdi. Sanki şehir bile nefesini tutmuş gibiydi. Bir köşede, sanki onu bekliyormuş gibi duran silüet dikkatini çekti. Silüet, yavaşça hareket ederek ona doğru yaklaştı.

Deniz adımlarını hızlandırdı. Silüet belirginleştiğinde yüzünü gördü ve bir an nefesi kesildi: tanıdık, ama bir o kadar da yabancı bir ifade taşıyordu. “Beni bulmam gerek” sözleri, bir kez daha Deniz’in zihninde yankılandı.

Karşısındaki kişi, elini hafifçe kaldırdı ve sessizce konuştu:
“Seninle konuşmam gerek… ama önce bana güvenmen lazım.”

Deniz, ne yapacağını bilemeden bir adım geri çekildi. İçinde hem merak hem de korku dalgası yükseliyordu. Köprü altındaki rüzgar, sırların başladığı bu anı daha da gizemli kılıyordu.

 

[idris001]

Deniz, çizime bakarken elleri hafifçe titredi. “Köprü altı… Hangi köprü?” diye mırıldandı kendi kendine. Şehirde birden fazla köprü vardı ve hepsi de akşam saatlerinde tenha oluyordu.

Zamanın hızla geçtiğini fark etti. Saat 6:30 olmuştu bile. Gözünü çizimdeki bina ve köprü ilişkisinden ayırmadan hızlı adımlarla yola koyuldu. Sokak lambalarının ışıkları, dar sokakları turuncuya boyuyordu. Kalbi her adımda biraz daha hızlı çarpıyordu.

Köprüye vardığında, altına göz attı. Sessizlik hâkimdi. Sanki şehir bile nefesini tutmuş gibiydi. Bir köşede, sanki onu bekliyormuş gibi duran silüet dikkatini çekti. Silüet, yavaşça hareket ederek ona doğru yaklaştı.

Deniz adımlarını hızlandırdı. Silüet belirginleştiğinde yüzünü gördü ve bir an nefesi kesildi: tanıdık, ama bir o kadar da yabancı bir ifade taşıyordu. “Beni bulmam gerek” sözleri, bir kez daha Deniz’in zihninde yankılandı.

Karşısındaki kişi, elini hafifçe kaldırdı ve sessizce konuştu:
“Seninle konuşmam gerek… ama önce bana güvenmen lazım.”

Deniz, ne yapacağını bilemeden bir adım geri çekildi. İçinde hem merak hem de korku dalgası yükseliyordu. Köprü altındaki rüzgar, sırların başladığı bu anı daha da gizemli kılıyordu.

 

[sidarson21]

Deniz, çizime bakarken elleri hafifçe titredi. “Köprü altı… Hangi köprü?” diye mırıldandı kendi kendine. Şehirde birden fazla köprü vardı ve hepsi de akşam saatlerinde tenha oluyordu.