Wanderstop İncelemesi

MUHAF1Z · 14 Mar 2025

Oyun topluluğu şu anda rahat bir oyun rönesansının ortasında, giderek daha fazla bağımsız stüdyo sahneye çıkıyor ve hem gerçek dünyanın hem de piyasadaki diğer oyunların taleplerinden uygun şekilde kaçmanın yollarını sunuyor.

Wanderstop, oyunun birçok görevinin çoğunun tamamen isteğe bağlı olması ve oyuncuların sadece biraz çay yapıp bir banka oturup düşünmeye teşvik edilmesiyle başka bir seviyede rahatlatıcı oluyor. Bazı insanlar için düşünceleriyle vakit geçirme fikri sefalet gibi gelebilir ancak Wanderstop'un renkli dünyası bu fikri çok daha az korkutucu hale getiriyor. Aslında, Ivy Road'un son oyunu zaman zaman bir tür terapi gibi hissettirdi.

Hayatındaki ilk gerçek başarısızlığını yaşadıktan sonra, Alta ormanda yığılır ve sadece hiçbir yerin ortasında bir çay evi işleten iri yarı ama arkadaş canlısı bir figür olan sürekli sırıtan Boro'nun yanında uyanır. Öz değerini yeniden keşfetmek için eğitimine geri dönmek istese de, Alta bunun yerine adını taşıyan dükkanda yardım etmeye, tuhaf misafirlere çay servis etmeye ve yakındaki araziyle ilgilenmeye başlar. Bu, anlaşılabilir bir şekilde, onu hayal kırıklığına uğratır.

Sonuçta zamanını bahçeyle uğraşarak veya sadece etrafta oturarak harcamak, onun dövüş becerilerini geliştirmesine veya çok ihtiyaç duyduğu zafere doğru fırlatmasına yardımcı olmayacaktır. İşe geri dönmesi gerekiyor. Kontrolü elinde tutması gerekiyor. Sağlığını feda etmek anlamına gelse bile, en iyisi olması gerekiyor.

Krediler akarken, Wanderstop'un öğretmeyi amaçladığı zor öğrenilmiş dersin bu olduğu açıktı . Oyun, dinlenmenin ve rahatlamanın isteğe bağlı değil, zorunlu olduğunu hatırlatıyor, çünkü tükenmişlik sendromu günümüzün tam gaz dünyasında her köşede pusuda bekliyor. Her gün, bütün gün zanaatınız üzerinde çalışmak birçok kişiye başarının tarifi gibi görünüyor, ancak gülleri koklamak, insanlarla tanışmak ve tatlı bir fincan Darjeeling içmek hayatı yaşamaya değer kılıyor.

Masaya çok fazla netlik getirdiğinde Ivy Road'un en yeni oyununu tavsiye etmemek zor. Bir süre sonra, bu rahat fantezi oyununu başlatmak da eve dönmek gibi hissettirmeye başladı.

Wanderstop'un ilk tanıtım fragmanında, mahsul ekme ve biçme gibi rahat oyun türünün tanıdık yönleri mevcut olsa da , geniş bitki tarlalarına bakmanın ve para kazanmanın oyun döngüsünde mevcut özellikler olmadığı hemen anlaşıldı. Başlık başladığında, Alta her zaman kullanışlı bir rehber kitapçığıyla mistik çay dükkanının günlük öğütme işlerine düzenli olarak tanıtılıyor.

Belirli tohumları birbirinin yanına ekmek, her biri demleme sürecinde kullanılan benzersiz meyvelerle sonuçlanıyor; bazıları mutlu anıları çağrıştırırken, diğerleri Alta tarafından yudumlandığında melankoliye ve daha çalkantılı düşüncelere yol açıyor. Oyuncu istediği zaman dumanı tüten sıcak bir fincanla bir banka oturmak mümkün ve ana karakterin çarpıcı seslendirme sanatçısı her seferinde birkaç etkili replik söylüyor.

Oyunun bahçecilik kısmı tatmin edici, ancak asıl parlamaya başladığı yer çay yapma eyleminin kendisi Coffee Talk veya Tavern Talk gibi diğer kafe merkezli bağımsız oyunların demleme mekanikleriyle karşılaştırıldığında , Wanderstop daha uygulamalı ve zorlayıcı oluyor.

Bir zorluk olmaktan uzak olsa da, bir fincan çay yapmak sadece malzemeleri seçip bir düğmeye basarak yapılmıyor. Oyuncuların suyu dökmeleri, uygun sıcaklığa ısıtmaları ve istedikleri sonucu elde etmek için bir dizi vanayı açmaları gerekiyor. Bu, meşguliyet gibi gelebilir ve bazı açılardan öyledir. Bu, Wanderstop'un genel mesajına mükemmel bir şekilde uyuyor ve bazen bana bir Robert Louis Stevenson sözü gibi geliyor.

"Meşgul bir insanın mutsuz olmaya vakti asla olmaz." Belki de oyuncunun da yaptığı budur: Kötü duygularından biraz olsun uzaklaşmak için bir kumanda alıyor.

Bir çay dükkânı müşteriler olmadan hiçbir şey ifade etmez ve tuhaf karakterlerden oluşan meraklı bir koleksiyon oyun boyunca gizemli dükkâna doğru yol alır. Belirli meyveleri veya çeşitleri yetiştirmek biraz deneme yanılma gerektirebileceğinden, belirli siparişlerini karşılamak oyuncunun istediği kadar zorluk sağlayabilir. Ancak, çay dükkânının içinde Alta, adından da anlaşılacağı gibi, her istek için tam olarak ne yapması gerektiğini söyleyen Cevaplar Kitabını bulabilir.

Wanderstop oyuncuları yalnızca verebilecekleri kadar çaba sarf etmeye teşvik eden bu düşünceli dokunuşlarla doludur. Hayat zaten bolca zorlukla doluyken her şeyin bir zorluk olması gerekmez. Keşke başlığın daha fazla seslendirmesi olsaydı, ancak geriye dönüp baktığımda bunun küçük bir şikayet olduğunu görüyorum. Müzikler güzel ve herhangi bir anın tam ruh halini yakalamayı başarıyor.

Bir kontrol cihazı kullanmak önerilen oyun oynama şeklidir ve oyun PC'de akıcı görünüyor ve hissettiriyor, oyunla geçirdiğim süre boyunca fark edilir grafik sorunları veya aksaklıklar ortaya çıkmadı. Vadinin kendisi inanılmaz derecede geniş değil ancak Wanderstop'un hikayesi ortaya çıktıkça, kompakt ortam kendini yeniden hayal etmenin ve yeniden tasarlamanın yollarını buluyor ve asla geçilmesi bir angarya gibi hissettirmiyor. Geliştiriciler tarafından seçilen renk paleti çarpıcı ve ekran görüntüsü almak aslında Alta'nın yapılacaklar listesinin bir parçası, çünkü mağazanın iç kısmında doldurulmaya hazır boş resim çerçeveleri bulunabiliyor.

Hiçbir büyük veya muhteşem bir şey olmasa bile, hepsi mevcut anı takdir etmenin bir parçası. Bazen, gerçekten sadece gün batımının ne kadar muhteşem olduğunu veya gölün rastgele bir Salı öğleden sonra ne kadar parlak bir şekilde parıldadığını hatırlamak istiyorsunuz.

Wanderstop'ta bazen bir süpürge alırsınız, bir yaprak yığınını süpürürsünüz ve kirli bir çay fincanı bulursunuz. Bazen çay yaprakları toplamak için bir çalıya sepetle vurursunuz, bazen yabani otları temizlersiniz ve bazen mantar toplamaya gidersiniz. Ama ne yaparsanız yapın, bunu yaparken ufak bir tatmin duygusu yaşarsınız. Bunlar büyük aktiviteler değildir; dünyayı kurtarmıyorsunuz, paha biçilmez bir hazine aramıyorsunuz veya kötü bir adamı durdurmuyorsunuz.

Wanderstop'un bir düşmanı varsa, o da Alta'nın kendi beynidir ve onun zararlı düşüncelerini yenebilecek tek kişi Alta'nın kendisidir. Bir video oyununda kendinizle dövüşmek, özellikle de 'dövüş' bir sulama kabı ve bir makasla yapılıyorsa, hoş bir tempo değişikliğidir. Pek çok insan için yenilgiyi kabul eden kendi kendine konuşmayı durdurmanın tek yolu eylemdir, ancak o ilk adımı atmak neredeyse imkansızdır. Alta çay dükkanındaki yeni görevlerini kolayca üstlenmez. İlk başta geri adım atıyor, tüm bunlara zaman kaybı diyor ve sadece savaş yeteneğini geliştirmeye çalışması gerektiğini açıklıyor.

Çoğu insan, bir noktada, ara vermeden sıkı çalışmanın başarıya yol açacağına inanır, oysa tam tersi doğrudur. Wanderstop benden hiçbir şey istemedi. Bir şey yapmak istemiyorsam, ekranda tembellik ettiğime dair hiçbir belirti yoktu. Sevimli kel dükkan sahibi Boro, beni asla eleştirmedi veya yeterince şey yapmıyormuşum gibi hissettirmedi.

Belki abartı gibi gelebilir ama bu küçük oyun bana ihtiyacım olduğunu bilmediğim bir şey verdi: Hiçbir şey yapmama izni. Hiçbir şey beklenmediğinde ve yeni görevler üstlenilmediğinde bile oynamayı bırakmak istemedim. Wanderstop'un harikası bu . Çoğu oyunun, hatta rahat türdeki diğerlerinin bile izlediği şablonu takip etmeden zahmetsizce keyifli olmayı başaran bir oyun. Kimin koca bir çiftlik inşa etmeye vakti var.

Bu herkes için bir oyun değil, ancak herkese tavsiye etmemek imkansız. Bir düzine saat, biraz akıl sağlığı ve sessizlik için ödenecek küçük bir bedeldir ve daha aktif ve zorlayıcı oyunları tercih edenler bile bu küçük çay dükkanında zaman geçirmekten değerli bir şeyler alabilirler. Bazen, öğütmek cevap değildir.