Altın Konu Centum İncelemesi

MUHAF1Z · 13 Mar 2025

"Bir adamın yüz koyunu varsa ve bunlardan biri kaybolursa, doksan dokuzunu tepelerde bırakıp kaybolanı aramaya gitmez mi?"

Bu, Centum'un, Hack the Publisher'ın tuhaf, rahatsız edici kabus oyununun başlangıcıdır.

Centum'un kısa ama yoğun anlatımı boyunca, oyuncular bu alıntının önemini daha derinlemesine anlayacaklardır, ancak tam anlamı her şeyden çok açıktır.

Bu tür bir bulanıklık ve belirsizlik , sunumunda Lynchvari ve uygulamasında edebi olan ve izleyicilerinden titiz bir dikkat seviyesi talep eden Centum'un çoğunu tanımlar . Gerçekten de, akademik, entelektüel olarak titiz bir katılım gerektiren hikayeler ilginizi çekiyorsa, Centum tam size göre olacaktır; işbirliği yapmayan bir gizemin katmanlarını soymakla görevli bir dedektif gibi hissedebilirsiniz.

Centum güçlü ve düşündürücü bir sanatsal çalışmadır, ancak hikayesini anlatmak için video oyunu ortamını ne kadar etkili kullandığı karmaşık bir konudur.

Bir tıklamalı-nokta macera oyununun aksesuarlarını giymesine rağmen, Centrum nihayetinde görsel roman türüyle çok daha fazla ortak noktaya sahip: mekanik olarak basit ve etkileşimin büyük kısmı oyuncunun verdiği anlatı kararlarına dayanıyor. Ayrıca, Duck Hunt'tan esinlenen bir nişancı ve 16 bitlik bir sürüş simülasyonu gibi yeni ama derin veya ilgi çekici olmayan birkaç oyun oynanışı sapması da sunuyor.

Tüm bunlar, Centum'a giren herkesin bunun baştan sona anlatı odaklı bir deneyim olduğunu bilmesi gerektiği anlamına geliyor ; kafa karıştıran çok az bulmaca veya eleştirel düşünceyi ödüllendiren anlar var.

Bu noktada, özellikle güncel olaylara meraklı yazarlar hikayelerinde ChatGPT gibi programların giderek yaygınlaşmasından yararlanmaya çalıştıkça, haydut bir yapay zeka kavramı biraz eski moda.

Bu nedenle, "yanlış giden bir simülasyon" kavramı bir hikaye için biraz yavan bir öncül gibi görünebilir. Centum'u tanımlamanın en etkili yolunu arıyorsanız, "yanlış giden simülasyon" etkili bir ifade olabilir, ancak hikaye nihayetinde bundan çok daha fazlasıdır.

Diyajetik bir işletim sisteminde kısa bir önyükleme dizisinin ardından oyuncular, onları birkaç etkileşimli öğenin bulunduğu simüle edilmiş bir hapishane hücresine yükleyecek olan 100.bat dosyasını açmaya yönlendirilecektir. Bu hücre, Centum'un sonraki anlatı vuruşlarının birçoğunu önceden haber verir ve hücrenin tek penceresinden görülebilen çökmekte olan bir şehirle gösterilen hapis, deney, hatalı hafıza, yargılama ve toplumsal parçalanma gibi daha geniş temaları ana hatlarıyla belirtir.

Farklı unsurlarının gerçek anlamı daha sonra açıklığa kavuşsa bile, hemen büyüleyici bir ilk seviyedir.

Yön kaybı, belki de Centum'un arkasındaki en büyük tek itici güçtür. Oyununuzun çoğunda neler olup bittiğini bilmeyeceğiniz neredeyse garantidir; hatta kahramanın kimliği bile çok yönlü bir gizemdir. Bu anlatım tarzı bazı oyuncuları itebilir, ki bu sorun değil, ancak hikayeyi kendi değerleriyle kabul edebilenler Centum'un hoş bir şekilde işbirlikçi bir çaba olduğunu göreceklerdir: sizi oturtup tüm sorularınızı yanıtlamaz.

Beş Centum oyuncusunu bir odaya koyun ve hikayesi ve karakterleri hakkında on farklı teoriyle karşılaşabilirsiniz.
Oyunu tarif etmeyi bu kadar zorlaştıran şeyin bir kısmı da bu. Anlatım kesinlikle doğrusal değil ve belirsiz ve belirli bir oyun boyunca birkaç önemli kıvrım ve dönüş olsa da, bunlar oyuncunun kendi çıkarım güçleri yoluyla ortaya çıkıyor; Centum çok nadiren açıklayıcı bir monolog sunacaktır.

Oyun sürekli olarak açılıyor ve çeşitli çatlaklarının aydınlatılmasına izin veriyor, bu yüzden oyuncuların dikkat etmesi gerekiyor. Bu sürecin zaman zaman kafa karıştırıcı ve yabancılaştırıcı olmasına rağmen son derece tatmin edici olduğunu buldum.

Centum duygusal bir özden yoksun değil, ancak kesin olarak tanımlanmış bir başkahramanın olmaması, daha etkileyici anlatı vuruşlarının içten olmaktan çok teorik ve entelektüel hissettirmesine neden oluyor.

Bu ille de kötü bir şey değil, özellikle de oyun gerçeklik, kişilik ve insan doğası hakkında çok büyük fikirleri ele aldığından ancak yine de bahsetmeye değer.

Centum'u tek bir gözle görmüyoruz , bu da hikayesinin olaylarının yargı veya önyargı olmadan sunulduğu anlamına geliyor. Başka bir deyişle, Centum'un hikayesi, iyi ve kötünün doğal dünyanın basitçe farklı ifadeleri olduğu fütüristik bir mitin özelliklerini varsayıyor.

Centum'un hikayesinin yukarıdaki açıklaması kişisel tercihlere göre radikal olarak farklı tepkiler uyandırabilir, ancak oyunun sanatı ve müziği daha yaygın bir beğeni toplayacaktır. Karakter tasarımları özellikle çarpıcıdır, çok sayıda sprite takdir edilmemesi zor olan grotesk, yaratıcı bir güzellik yaymaktadır; Centum'un görsellerini yakın zamanda kesinlikle unutamayacağım.

Müzik 100'ü vurmuyor örneğin duraklatma menüsü teması biraz abartılı ancak genel olarak oldukça fantastiktir ve benzersiz bir şekilde sinir bozucudur.

Centum, evren içi yapay zekanın kesinlikle mantıksız veya tuhaf yollarla varlıklar ürettiği birçok anı içeriyor ve DALL-E gibi programlar tarafından oluşturulan görüntüleri inceleyen herkesin ilişkilendirebileceği imgeler çağrıştırıyor.

Hack the Publisher'ın kendisini belirli bir sanatsal stile bağlamaması özellikle takdire şayan; Centum'un görsel kimliği belirli olay örgüsü öğelerine göre değişecek . Bunun özellikle dikkat çekici örnekleri, Centum'un ayrıntılı sprite'larının, hafızanın uhrevi, öznel doğasını ileten ilkel, taslak benzeri animasyonlarla değiştirildiği hikayenin birçok geri dönüş sekansında ortaya çıkıyor.

Bu tür pasajlar, hikayeyle olan duygusal bağımı tahmin edemeyeceğim şekillerde büyük ölçüde derinleştirdi. Bu örnekler, Centum'un sürekli olarak çağrıştırıcı ve güzel sözlü olan örnek nesriyle yüceltiliyor.

Centum deneyiminin yukarıda belirtilen temel unsurları sanat, müzik ve yazı hepsi olağanüstü. Eğer bu tür bir oyunda aradığınız tek şey buysa, o zaman içiniz rahat olsun, Centum zamanınıza fazlasıyla değer.

Ancak, oynanışı da anlatısı ve sunumu kadar derin ve benzersiz bir şey arıyorsanız, o zaman bu projeden biraz hayal kırıklığına uğramış bir şekilde ayrılabilirsiniz.

Gerçek şu ki, Centum geleneksel anlamda pek de bir "oyun" değil. Oyun yoluyla başarısızlık veya ifade için gerçek bir fırsat yok ve oyuncuların etkileşimli sistemlerle etkileşime girmesinin tek yolu belirli anlatı yönlendirme örnekleridir. Bu şekilde, Centum düzgün bir video oyunundan çok kendi maceranı seç hikayesine benziyor.

Bazı mini oyunlar var, ancak bunlar son derece ilkel ve oyunun etkileşimli sanal alanını derinleştirmek için pek bir şey yapmıyor. Ayrıca bazı bulmacalar var, ancak bunlar oldukça seyrek ve basit ve hikayede ilerledikçe bunların aslında daha az sıklıkta gerçekleştiğini gördüm.

Centum sizi tatmin edici bir oyun deneyimiyle yerinizden zıplatmayacak, ayrıca en iyi bulmaca veya tıkla ve oyna macera oyunlarıyla ilişkilendirilen o "aha!" anlarını da sağlamayacak.

Bu, onu kesinlikle herkesi memnun etmeyecek bir oyun yapıyor ve bu sorun değil. Ancak sizinle rezonansa girerse, bir kamyon gibi çarpacaktır.