2016'nın beklenmedik şekilde güçlü bir başlangıç yaptığı anlaşılıyor. İki oyun beni şimdiden etkiledi: The Darkest Dungeon ve Evochron: Legendary. The Darkest Dungeon beni gerçekten, gerçekten bir yıldır bir oyunun yapmadığı şekilde etkiledi.
Şaşırtıcı olan şey, DD'nin aşınmış bir yolda yürümesi. Özünde, DD sadece bir başka "roguelike" zindan tarayıcısı. Ancak DD'yi kendi yüksek kaidesine yükselten şey basit bir sorudur: profesyonel zindan tarayıcıları PTSD geliştirir mi? İlk başta bu fikre gülersiniz. Ancak sonra durup düşünürsünüz. Tipik bir fantezi zindan tarayıcısının yalnızca herhangi bir modern askerin anlayabileceği türden vahşi bir dövüşü değil, aynı zamanda iblisler, dev örümcekler ve diğer iğrençlikler gibi bir sürü dehşeti de içerdiğini göz önünde bulundurduğunuzda, cevap şu gibi görünüyor: oh evet. Sanırım gerçekten de öyle! İşte Darkest Dungeon'ın kalbi .
Darkest Dungeon, oyuncuyu sadece zindanları temizlemekle değil, aynı zamanda saldırıya uğrayan kahramanlarının zihinsel sağlıklarını yönetmekle de görevlendirir. DD'de, oyuncu dört maceracıdan oluşan takımları (çok çeşitli sınıflardan gelen) yaklaşık yarım düzine tematik tasarımdan (harabeler, labirentler, vb.) zindanları temizlemek için göndermelidir. Oyunun bu kısmı çok eğlencelidir. Bir yandan kaydırmalı oyuna benzeyen, Kardeşler Grimm masalını anımsatan harika elle çizilmiş bir sanat eseriyle hayata getirilen maceracılarınız, çeşitli boyutlardaki bir zindanda bir dizi oda ve geçidi (rastgele oluşturulmuş ve canavarlar, tuzaklar ve ganimetlerle dolu, elbette) temizler, bazıları o kadar büyüktür ki ekibinizin birkaç kez içinde kamp kurması gerekecektir.
Bu tür anlar, kendine özgü iyileşme ve kamp sohbeti içeren benzersiz bir oyun tarzı içerdiğinden çok eğlencelidir. Savaş, her iki tarafın da silahlarını ve becerilerini kullanarak birbirlerini alt etmek için kullandığı harika bir sıra tabanlı tarzda işleniyor (bayıldım; geliştiricilerin tıklama festivali RTS oyunlarından uzaklaştığını görmek beni çok mutlu ediyor) ve bu, aksiyon hakkında Grimm masalından fırlamış gibi bir sesle yorum yapan bir anlatıcı tarafından harika bir şekilde destekleniyor. Ancak önemli olan şu: maceracılarınız bir zindanda ilerlerken ve savaşırken, oyun stres puanlarını ayrı ayrı takip ediyor. Yani, örneğin, silahlı adamınız bir düşmanın elinden kritik bir vuruş alırsa, stres seviyesi artacak ve diğer parti üyelerinin stresi de artabilir. Öte yandan, yıkıcı bir karşılık verirse, stresi azalabilir ve benzeri. Stres belirli bir dereceye kadar birikirse, maceracı zihinsel bir mola verebilir. Oyun, Crusader Kings 2'ye benzemeye başladığı yer burasıdır çünkü her maceracı, performansını etkileyecek bir düzine kadar kötü huy ve erdemin bir karışımını biriktirebilir. Yani, neredeyse öldürülen o silahlı adam, zihinsel çöküşü yaşadığında korkaklaşabilir, bu da istatistiklerini zayıflatabilir veya bir turu kaçırmasına neden olabilir. Ya da belki korkusunu yener ve bunun yerine bir erdem elde eder: kahramanlaşır ve grubunu daha sıkı savaşmaya teşvik eder, böylece herkes için stresi azaltır ve savaş istatistiklerini güçlendirir. Nasıl çalıştığını görüyor musunuz? Oldukça eğlenceli ve oyuna harika bir yenilik katıyor! Ancak uyaralım: maceracınız çok fazla strese girerse, kalp krizinden ölebilir!
Kalp krizinden bahsetmişken, oyuncunun yıldız maceracılarından birini kalıcı ölüme kaybetmesi durumunda başına gelebilecek şey budur. Evet, bu oyunda bu var. Şahsen, kalıcı ölümü seviyorum çünkü oyuncu sadece "kaydet ve geri yükle" yapabildiğinde hiçbir şey macera kahramanlığı hikayesini mahvedemez. Kabul edin: S&R başka bir adla ölümsüzlüktür. Kahraman asla gerçek anlamda risk altında değilse gerçek kahramanlık nasıl olabilir? Ama bu sadece benim iki sentim. Öyle olsa bile, bu oyunda kalıcı ölüm var, bu yüzden bu oyunun birçok yönünü yöneten "rastgele sayı üretecinin" kötü entrikalarına en iyi oyuncularınızdan bazılarını kaybetmeye hazır olun. Bu tür mekaniklerden nefret ediyorsanız, o zaman bu oyun size göre değil.
Maceracılarınız hayatta kalmayı başardıkları takdirde bir zindandan ayrıldıklarında ne olur? Burada, oyun üs yönetiminin devreye girdiği XCOM benzeri bir faktör üstleniyor. Zindanlarda gezinme aralarında, oyuncu maceracılarını sarhoş olmaktan manastırda dua etmeye kadar altı farklı şekilde buharlarını atmalarına yardımcı olmak için altın dolu çantalarla gönderebilir. Elbette, bu maceracıları en az bir hafta oyundan uzak tutar - "en az bir hafta" diyorum çünkü ara sıra, diyelim ki şövalyeniz sarhoş olup iki hafta boyunca sarhoş bir halde kasabayı dolaşıyor! LOL! Bu gerçekten maceracılarımdan birinin başına geldi. Sadece bir hafta daha AWOL'a gitmekle kalmadı, ona verdiğim sihirli bibloyu da kaybetti! Bu nedenle, oyuncunun oyunun devam etmesini sağlamak için derin bir maceracı kadrosuna sahip olması gerekir, bu da başlangıçta zor olmayan bir şeydir çünkü yerel posta arabası sürekli olarak yeni kurbanlar, maceracılar getirir.
Tezgahınızın stresini yönetmenin yanı sıra, yeni beceriler eğitebilir, zırh ve silahları yükseltebilir, tesisleri yükseltebilir, maceracılarınızın en karanlık zindanlarda edindiği zihinsel ve fiziksel rahatsızlıkları tedavi edebilir ve bir sonraki macerayı seçip ona göre ekipman edinebilirsiniz (bu arada, yiyecek, ilaç, meşale vb. yönetmeniz gerekir).
Ve bunlar oyunun temellerinin özeti. Tekrar ediyorum, stres faktörü hariç, devrim niteliğinde hiçbir şey yok. Ancak Red Hook, topluluktan gelen geri bildirimlerle (bu, EA'nın doğru şekilde yapılmış hali!), projelerine o kadar fazla düşüncelilik, ayrıntılara dikkat ve eski moda sevgi uyguladı ki, diğer taraftan çıkan şey PC için Yılın Oyunu malzemesi olabilir. Açıkçası, bir oyundan bu kadar keyif almamın üzerinden çok uzun zaman geçti. Geliştiriciler yakın gelecekte yeni bir maceracı sınıfı ve "kasaba etkinlikleri"nin ücretsiz olacağını vaat ediyor - kasabanın biraz canlandırılması gerekiyor çünkü zaman zaman biraz durağan ve sıkıcı hissettiriyor, bu yüzden bunu duyduğuma sevindim - bence Darkest Dungeon'ın önünde ÇOK parlak bir gelecek var. Kesinlikle en sevdiğim oyunlar listemin en üstüne fırladı!
Şaşırtıcı olan şey, DD'nin aşınmış bir yolda yürümesi. Özünde, DD sadece bir başka "roguelike" zindan tarayıcısı. Ancak DD'yi kendi yüksek kaidesine yükselten şey basit bir sorudur: profesyonel zindan tarayıcıları PTSD geliştirir mi? İlk başta bu fikre gülersiniz. Ancak sonra durup düşünürsünüz. Tipik bir fantezi zindan tarayıcısının yalnızca herhangi bir modern askerin anlayabileceği türden vahşi bir dövüşü değil, aynı zamanda iblisler, dev örümcekler ve diğer iğrençlikler gibi bir sürü dehşeti de içerdiğini göz önünde bulundurduğunuzda, cevap şu gibi görünüyor: oh evet. Sanırım gerçekten de öyle! İşte Darkest Dungeon'ın kalbi .
Darkest Dungeon, oyuncuyu sadece zindanları temizlemekle değil, aynı zamanda saldırıya uğrayan kahramanlarının zihinsel sağlıklarını yönetmekle de görevlendirir. DD'de, oyuncu dört maceracıdan oluşan takımları (çok çeşitli sınıflardan gelen) yaklaşık yarım düzine tematik tasarımdan (harabeler, labirentler, vb.) zindanları temizlemek için göndermelidir. Oyunun bu kısmı çok eğlencelidir. Bir yandan kaydırmalı oyuna benzeyen, Kardeşler Grimm masalını anımsatan harika elle çizilmiş bir sanat eseriyle hayata getirilen maceracılarınız, çeşitli boyutlardaki bir zindanda bir dizi oda ve geçidi (rastgele oluşturulmuş ve canavarlar, tuzaklar ve ganimetlerle dolu, elbette) temizler, bazıları o kadar büyüktür ki ekibinizin birkaç kez içinde kamp kurması gerekecektir.
Bu tür anlar, kendine özgü iyileşme ve kamp sohbeti içeren benzersiz bir oyun tarzı içerdiğinden çok eğlencelidir. Savaş, her iki tarafın da silahlarını ve becerilerini kullanarak birbirlerini alt etmek için kullandığı harika bir sıra tabanlı tarzda işleniyor (bayıldım; geliştiricilerin tıklama festivali RTS oyunlarından uzaklaştığını görmek beni çok mutlu ediyor) ve bu, aksiyon hakkında Grimm masalından fırlamış gibi bir sesle yorum yapan bir anlatıcı tarafından harika bir şekilde destekleniyor. Ancak önemli olan şu: maceracılarınız bir zindanda ilerlerken ve savaşırken, oyun stres puanlarını ayrı ayrı takip ediyor. Yani, örneğin, silahlı adamınız bir düşmanın elinden kritik bir vuruş alırsa, stres seviyesi artacak ve diğer parti üyelerinin stresi de artabilir. Öte yandan, yıkıcı bir karşılık verirse, stresi azalabilir ve benzeri. Stres belirli bir dereceye kadar birikirse, maceracı zihinsel bir mola verebilir. Oyun, Crusader Kings 2'ye benzemeye başladığı yer burasıdır çünkü her maceracı, performansını etkileyecek bir düzine kadar kötü huy ve erdemin bir karışımını biriktirebilir. Yani, neredeyse öldürülen o silahlı adam, zihinsel çöküşü yaşadığında korkaklaşabilir, bu da istatistiklerini zayıflatabilir veya bir turu kaçırmasına neden olabilir. Ya da belki korkusunu yener ve bunun yerine bir erdem elde eder: kahramanlaşır ve grubunu daha sıkı savaşmaya teşvik eder, böylece herkes için stresi azaltır ve savaş istatistiklerini güçlendirir. Nasıl çalıştığını görüyor musunuz? Oldukça eğlenceli ve oyuna harika bir yenilik katıyor! Ancak uyaralım: maceracınız çok fazla strese girerse, kalp krizinden ölebilir!
Kalp krizinden bahsetmişken, oyuncunun yıldız maceracılarından birini kalıcı ölüme kaybetmesi durumunda başına gelebilecek şey budur. Evet, bu oyunda bu var. Şahsen, kalıcı ölümü seviyorum çünkü oyuncu sadece "kaydet ve geri yükle" yapabildiğinde hiçbir şey macera kahramanlığı hikayesini mahvedemez. Kabul edin: S&R başka bir adla ölümsüzlüktür. Kahraman asla gerçek anlamda risk altında değilse gerçek kahramanlık nasıl olabilir? Ama bu sadece benim iki sentim. Öyle olsa bile, bu oyunda kalıcı ölüm var, bu yüzden bu oyunun birçok yönünü yöneten "rastgele sayı üretecinin" kötü entrikalarına en iyi oyuncularınızdan bazılarını kaybetmeye hazır olun. Bu tür mekaniklerden nefret ediyorsanız, o zaman bu oyun size göre değil.
Maceracılarınız hayatta kalmayı başardıkları takdirde bir zindandan ayrıldıklarında ne olur? Burada, oyun üs yönetiminin devreye girdiği XCOM benzeri bir faktör üstleniyor. Zindanlarda gezinme aralarında, oyuncu maceracılarını sarhoş olmaktan manastırda dua etmeye kadar altı farklı şekilde buharlarını atmalarına yardımcı olmak için altın dolu çantalarla gönderebilir. Elbette, bu maceracıları en az bir hafta oyundan uzak tutar - "en az bir hafta" diyorum çünkü ara sıra, diyelim ki şövalyeniz sarhoş olup iki hafta boyunca sarhoş bir halde kasabayı dolaşıyor! LOL! Bu gerçekten maceracılarımdan birinin başına geldi. Sadece bir hafta daha AWOL'a gitmekle kalmadı, ona verdiğim sihirli bibloyu da kaybetti! Bu nedenle, oyuncunun oyunun devam etmesini sağlamak için derin bir maceracı kadrosuna sahip olması gerekir, bu da başlangıçta zor olmayan bir şeydir çünkü yerel posta arabası sürekli olarak yeni kurbanlar, maceracılar getirir.
Tezgahınızın stresini yönetmenin yanı sıra, yeni beceriler eğitebilir, zırh ve silahları yükseltebilir, tesisleri yükseltebilir, maceracılarınızın en karanlık zindanlarda edindiği zihinsel ve fiziksel rahatsızlıkları tedavi edebilir ve bir sonraki macerayı seçip ona göre ekipman edinebilirsiniz (bu arada, yiyecek, ilaç, meşale vb. yönetmeniz gerekir).
Ve bunlar oyunun temellerinin özeti. Tekrar ediyorum, stres faktörü hariç, devrim niteliğinde hiçbir şey yok. Ancak Red Hook, topluluktan gelen geri bildirimlerle (bu, EA'nın doğru şekilde yapılmış hali!), projelerine o kadar fazla düşüncelilik, ayrıntılara dikkat ve eski moda sevgi uyguladı ki, diğer taraftan çıkan şey PC için Yılın Oyunu malzemesi olabilir. Açıkçası, bir oyundan bu kadar keyif almamın üzerinden çok uzun zaman geçti. Geliştiriciler yakın gelecekte yeni bir maceracı sınıfı ve "kasaba etkinlikleri"nin ücretsiz olacağını vaat ediyor - kasabanın biraz canlandırılması gerekiyor çünkü zaman zaman biraz durağan ve sıkıcı hissettiriyor, bu yüzden bunu duyduğuma sevindim - bence Darkest Dungeon'ın önünde ÇOK parlak bir gelecek var. Kesinlikle en sevdiğim oyunlar listemin en üstüne fırladı!
Şu an konuyu görüntüleyenler (Toplam : 0, Üye: 0, Misafir: 0)
Benzer konular
