Biomorph İncelemesi

Lorenzo · 20 Nis 2024

Biomorph, türün hayranları için Metroidvania isteklerini tatmin etmelidir, ancak düz yazı ve az gelişmiş bir merkezi kanca, oyunun bazı kısımlarını eksik bırakmaktadı

Metroidvania türüne benzersiz bir dokunuşla umut verici olmasına rağmen, Lucid Dreams Studio'nun Biomorph'unun türev olmaktan çok yinelemeli olduğunu söylemek zor . Tuhaf bilim kurgu estetiği, cömert vücut korkusu sunumu ve sağlam platform yapısı Biomorph'u genel olarak iyi bir oyun haline getiriyor, ancak zayıf yönleri ve kaçırılan fırsatları da göz ardı etmek zor. Bununla birlikte, hatalarına rağmen Biomorph, çoğu tür meraklısını tatmin edecek kadar sağlamdır ve fiyat noktasında incelemeye değerdir.

İyi bir platform oyununu sevenler muhtemelen Biomorph'a hayran kalacaklar çünkü seviye tasarımı, kontrol noktaları arasındaki uzun mesafelerde bile oyuncuların sıkılmasını önleyecek kadar her zaman akıllı ve zorlu. Teknik düzeyde Biomorph , düşünceli ve hassas platform tasarımıyla eşleşen, her zaman canlı ve duyarlı hissettiren kontrollerle öne çıkıyor. Ne zaman başarısızlıkla karşılaşılsa, bunun nedeni oyunun kaba bir tasarım seçiminden ziyade her zaman kişisel beceri başarısızlığından kaynaklanıyordu. Biomorph, 2D Metroidvania'nın temellerini doğru bir şekilde alıyor; bu harika çünkü ölçek büyüdükçe genellikle odak noktasını kaybediyor gibi görünen bir oyun için birçok ağır yükü kaldırıyor.

Biomorph'un en önemli öne çıkan özelliği, aynı adı taşıyan biyomorflama yetenekleridir. Ana karakter Harlo, yendikleri mutasyona uğramış canavarların DNA'sını tarayabilir ve daha sonra onlara dönüşerek biyomun o bölgesi için becerilerini üstlenebilir. Çok daha az sevimli olsa da, Nintendo'nun amiral gemisi pembe elektrikli süpürgesi Kirby ile vakit geçirmiş olan herkesin aşina olması gereken bir tamirci. Harlo bir kez değiştirildiğinde, bu canavarların yeni keşfedilen yetenekleri ve bazen de boyutları, genellikle Ilios gezegenindeki birçok bulmacayı çözmenin anahtarı haline gelir ve standart Metroidvania yetenek tabanlı ilerleme sistemine yenilikçi bir dokunuş katar.

Bu mekanik, oyuncuların dönüşebileceği tonlarca düşman çeşitliliğiyle, çok çeşitli ve fikirlerle dolu olması bakımından en sağlam olanıdır. Örneğin oyuncular, engelleri aşmak için kafalarına saldıran bir Toroth veya Metroid'in morf top yeteneğini kullanan bir Roltys şeklini alabilirler . Aslında bu yaratıkların çoğu, tanıdık Metroidvania yeteneklerinin yeniden paketlenmiş biçimleridir, ancak yeni ve korkunç bir biçimdedir. Mekaniğin tıkladığı ve oyuncuların yatırım yapmasını sağlayan şey, her birinin nasıl çalıştığını keşfetmektir.

Tasarım açısından bakıldığında, bu yaratıklar son derece büyüleyicidir ve genellikle doğrudan kötülük yapanlardan ziyade, çürüyen bir dünyanın sempatik kurbanları gibi tasarlanmıştır. Bu yaratıklara çok fazla zaman ve özen harcandı ve bu, oyuncuların bu düşmanları ne kadar çok keşfedip kilidini açtıkça sıklıkla ortaya çıkıyor. Ne yazık ki, Biomorph bu konsepte yalnızca diz boyu dalıyor ve en iyi bilgilerinin çoğunu yüzeysel bırakıyor, bu da hayal kırıklığı yaratıyor.

Örnek vermek gerekirse, Biomorph'un Kirby'den ilham alan tasarımındaki temel konsept , oyuncular belli sayıda canavara dönüştüğü sürece, Harlo'nun keşfedilen canavarları ekipmanlarında nasıl depolayabileceğidir. Amaç, Metroidvania formülüne göre daha önceki canavarların daha sonraki bir zamanda kullanıma hazır olmasını sağlamaktır. İlk başta, bu mekanik oyunun ilerleyen bölümlerine de yayılacak gibi görünüyordu, belki de oyuncuların oyunun ilerleyen bölümlerinde bir tür "tam daire" anında ilerlemek için ilk birkaç biyomdan bir yaratığa ihtiyaç duymasına yol açacaktı.

Ancak, ilerleme için gerekli olmayan birkaç seçilmiş gizli alan dışında bu asla gerçek anlamda gerçekleşmez. Çeşitli canavarların tüm bölgelerde faydalı olabilmesi için sistemin ölçeğini büyütmek yerine, mekanik belirli canavarları yalnızca kendi bölgeleri için önemli ölçüde faydalı hale getiriyor. Biomorph , kendi bölgelerinde bile oyuncuların ilerlemek için ihtiyaç duyduğu canavarı her zaman yakınında bulunduruyor ve bu da canavar yükleme mekaniğinin çoğunu sonuçta oldukça anlamsız hale getiriyor.

Tüm konsept genel olarak biraz eksik çünkü Biomorph, oyuncular daha geleneksel Metroidvania ilerleme araçlarının kilidini açmaya başladıktan sonra sonunda merkezi hilesini gölgede bırakıyor. Oyuncular duvardan atlama, duvara tırmanma ve tel paten yapma gibi gerçek hareket yeteneklerine sahip olduklarında, ilerleme için gerekmedikçe Ilios'un mutantlarından biri olma ihtiyacı daha az cazip hale gelir. Sonuç olarak, Biomorph'un rafine Metroidvania temelleri , sonuçta benzersiz özelliklerinin az gelişmiş gibi görünmesine neden oluyor. Yıllardır başarılı olan eski, güvenilir sistemleri yenmek zordur.

Bunların hiçbiri Biomorph'un geçiş sisteminin özellikle kötü veya sıkıcı bir şey yaptığı anlamına gelmiyor çünkü gelecekte daha iyi bir şey için sağlam bir temel gibi geliyor. Ancak şu anda bu daha çok işin hile tarafında. Gerçekte Biomorph'un en kötü yanı, bayat ve cansız olan boss savaşlarıdır . Çoğu patron dövüşü, dur-kalk hissinden pek fazla sapmayan, biraz şeffaf bir "düşmanın sırası, oyuncunun sırası" meselesidir. Çoğu patronun yaklaşık iki veya üç saldırısı vardır ve dövüşün ortasında fazladan bir tane eklenir; oyuncular bununla Kırmızı Işık, Yeşil Işık oynamak zorunda kalır ve ardından köpürtülür, durulanır ve sonuna kadar tekrarlanır. Bu karşılaşmaların hiçbiri çok unutulmaz olmadı ya da tekrarlanan başarısızlıkları sıkıntıdan başka bir şeye dönüştürecek kadar ilgi çekici değildi.

Anlatımsal olarak Biomorph da karışık bir çantadır. Oyun, ilgi çekici bir önermeyle düzenli bir dünya sunma konusunda harika bir iş çıkarıyor ancak eksik bir senaryoyla topu düşürüyor. Yazının aşıldığı yer Biomorph'un alt metninde, Ilios gezegeninin, gezegenin ferrox enerjisinin sürekli olarak toplanması nedeniyle nasıl mutasyona uğradığını ve dönüştüğünü anlatan bir hikaye anlatıyor. Bu hasat, yukarıda bahsedilen gezegenin vahşi yaşamının, Cronenberg'in bile gurur duyacağı tuhaf vücutlu korku yaratıklarına dönüşmesiyle sonuçlandı. Harika canavar görselleri ve arka planlarla etkili bir şekilde sunulan, günümüzün çevreci sorunlarının mükemmel bir alegorisidir.

Bununla birlikte, öne bakan gerçek yazı, aksi halde ilginç görünen karakterler için yumuşak diyaloglar ve olay örgüsünü yürütmek için biraz fazla sıkıcı olan "dört kontrol paneli bul" hedefinin yönlendirdiği birincil hedef nedeniyle başarısız oluyor. Harlo'nun gücünü artırmaya yardımcı olan çeşitli yan görevler ve şehir inşa eden çöpçü avları, Biomorph'a olan ilginin çoğunu çekti , özellikle de oyunun anlatımının ayak sürüdüğü göz önüne alındığında.

Ancak işin iyi tarafı, Biomorph'ta görülecek ve duyulacak pek çok harika şey var . Ilios gezegeni bu ölçekte bir oyun için yeterince büyük ve biyomlarını harika renk paletleri ve her zaman bakması harika tonlarca görsel temayla süslüyor. Müzik çok akılda kalıcı olmasa da, ekstra sarmal katmanını satmak için ihtiyaç duyduğu anda doğru notaları vuruyor. Tüm deneyimi renklendiren inanılmaz derecede düzenli ve stilize çizgi film ara sahnelerinden bahsetmiyorum bile. Biomorph sunumunda farklı tarzıyla ön plana çıkıyor.

Lucid Dreams Studio'nun Biomorph'u , türden daha fazlasını arzulayan hayranların ilgisini kesinlikle çekecek sağlam bir Metroidvania ve ayrıca güzel bir Kirby hilesi de içeriyor. Güçlü platform yapısı ve seviye tasarımı, Biomorph'un türe olan basit yaklaşımını yükseltirken , ana sorunları çoğunlukla oyunun konseptleriyle daha fazlasını yaptığını görme arzusundan kaynaklanıyor. Genel deneyimden uzaklaşan bazı eksik unsurlara rağmen, burada Biomorph'un zaten harika sürümlerle dolu bir türde kolay bir öneri olmasını engelleyen hiçbir şey yok.