Altın Konu Ato İnceleme

Carissa · 8 Ara 2023

Ato, kaçırılan çocuğunu kurtarmak için feodal Japonya'da bir haydut ekibini birer birer alt eden bir samuray savaşçısını anlatıyor.
Kediler, tıpkı ninjalar gibi, zıplama ve dövüşme konusunda iyidirler, bu yüzden burada bunlardan çok fazla olması mantıklıdır. Ato öncelikle ilgili bire bir dövüş sahneleriyle bölünmüş keşif bölümlerinden oluşuyor.

Keşif çok fazla atlama gerektiriyor ve açıkça söylemek gerekirse oldukça zor ve bazen de sinir bozucu. Manzaraları keşfetmek, farklı hareket biçimlerinin kilidini açar; bunlardan bazıları, örneğin uçan kaçma taklası ve çift atlama gibi, oldukça açıklayıcıdır, ancak çoğu zaman pratikte hantaldır.

Çeşitli daireler manzarayı noktalıyor (kelime oyunu değil) ve geçiş için çeşitli atlama ve odaklanma kombinasyonları gerekiyor. Belirli bir daire vurgulanırken saldırı düğmesini basılı tutun; doğrudan o daireye uçabilirsiniz. Başka bir tür ise aşağı doğru saldırıp kılıcınızla vurursanız sizi sıçratır.

Tüm bunları yönetmek için işleri basitleştirmek yerine yalnızca birkaç düğmenin kullanılması, özellikle denetleyici yerine klavyeyle oynarken kontrollerin garip ve hantal görünmesine neden oluyor.

Celeste gibi modern oyun geleneğinde zorluk ayarlarını değiştirebilirsiniz, ancak bu, çok sık yapılan atlama bölümlerini sinir bozucu olmaktan ziyade yönetilebilir hale getirir. Bu onları pek eğlenceli kılmıyor.

Öte yandan dövüş sahneleri oldukça zarif. Genellikle Titan Souls gibi retro boss hücum oyunlarından hoşlanmam ama Ato dövüşleri doğru yapıyor.

Her rakip yeni zorluklar ekler ve oldukça sınırlı sayıdaki kaçma, atlama, saldırı ve karşı hamleleriniz, her karşılaşma sırasında kontrollerinizi kaybetmenize neden olacak kadar karmaşık uygulama olmadan bu zorlukların üstesinden gelebilecek kadar çeşitlidir.

Dövüşler hiçbir şekilde kolay değildir ve düşmanlarınızın hareketlerini nasıl telgraf ettiklerine kesinlikle dikkat etmeniz gerekir, ancak kendilerini son derece adil hissederler. Aslında zorluk ayarlarının daha ayrıntılı olmasını, dövüşleri daha zorlu hale getirmemi ve atlama sekanslarının daha kolay geçmesini sağlamamı isterdim.

Dövüşlerin eğlencesinin yanı sıra, Ato, zaman zaman acı veren platform oluşturma sürecini, Japon manzara resimlerini anımsatan ve sınırlı sezonluk paletlerle oluşturulan muhteşem pastel piksel sanatı stiliyle telafi ediyor.

Kuşkusuz, kiraz ağaçlarının çiçek açmasını çağrıştıran baharın neon pembesi, oyunu açmanın biraz göz alıcı bir yolu ama yine de kendi tarzında güzel.

Ato bana Demon Sword ve özellikle The Legend of Kage gibi 80'li yılların Taito oyunlarını hatırlatıyor. Hareketin, modern hassas platform titizliğinden ziyade Crouching Tiger, Hidden Dragon'daki bambu ormanı uçuş sahneleri gibi hissettiren oyunlarda olduğu gibi sürekli olarak hafif ve zahmetsiz olmasını diliyorum.

Yine de burada beğenilecek çok şey var ve kişisel tercihlerime ve şikayetlerime rağmen Ato oynamaya fazlasıyla değer. Modern "eski tarz" oyun tasarımının abartısız ve son derece güzel bir incelemesi, incelikli görsel yaklaşımı ve düşünceli aksiyona vurgusu, sözsüz hikaye anlatımının etkileyici bir örneğidir.