Altın Konu SPRAWL İnceleme

Carissa · 2 Ara 2023

Bağımsız oyun alanı, son birkaç yılda, "boomer nişancı oyunları" olarak adlandırılan oyunların yeniden canlanması sayesinde oldukça büyük bir nişancı oyunu akınına uğradı. 90'ların oyunlarına olan sevginin sonu yok gibi görünüyor.

Geliştirici MAETH'in ilk oyunu SPRAWL burada biraz aykırı. Görsel olarak 2000'li yılların başındaki Quake 3 ve Unreal gibi nişancı oyunlarının teknolojisini aslına sadık kalarak yeniden yaratırken, oynanışı büyük ölçüde moderndir.

Aslına bakılırsa burada Titanfall ve DOOM'un 2016'da yeniden başlatılmasıyla ilgili ekran görüntülerine bakıldığında beklenmeyecek kadar çok şey var. Sorun şu ki, bu etkileri değerli bir şeyle birleştiriyor mu?

SPRAWL'ın konusu ve ortamı, tasarımcıların siberpunka olan sevgisi konusunda çok az şüpheye yer bırakıyor. Gizemli bir yapay zeka tarafından yeniden canlandırılan terk edilmiş bir savaş cyborg'u olarak oynarken, elektronik ritimlerle dolu müzik ve tüyler ürpertici korolar eşliğinde neon renkli distopik şehir manzaralarında ateş ederek yolunuzu açıyorsunuz.

Açıkçası baş karakter Seven'ın adının sadece "Alita" veya "Kusanagi"nin bir varyasyonu olmaması beni şok etti.

Şaka bir yana, en orijinali olmasa da, SPRAWL saygısını tamamen atmosferle damlayarak gösteriyor. İyi sanat tasarımı uzun bir yol kat ediyor ve MAETH'deki geliştiriciler bunu birçok kişiden daha iyi anlıyor gibi görünüyor.

Ayrıca müzik ve ses oyunculuğunun oyun boyunca sürekli olarak güçlü kalmasına yardımcı olur.

Ancak SPRAWL'ın çok daha ayrılmaz bir parçası, kolayca güçlü yanı olan oynanışıdır. Seven'ın cephaneliği atıcı standartlarına göre oldukça standart olsa da, oyun her silahı gerçekten kullanımı tatmin edici ve savaşın ayrılmaz bir parçası haline getirmeyi başarıyor. Yakın zamandaki atıcılık tarihindeki en iyi pompalı tüfeklerden birine sahip ve düşmanları küçülterek benden sırıtmayı hiç kesmedi.

Oynanışı gerçekten satan şey SPRAWL'ın diğer oyunlardan ödünç aldığı yukarıda bahsedilen unsurlardır. Tifanfall tarzı duvar koşusu oyunun önemli bir parçası; Seven'ın ortamlarda gezinmesine, düşmanların etrafından dolaşmasına ve sırları keşfetmesine olanak tanıyor.

Ayrıca DOOM'un yeniden başlatılmasının ileri itmeli oynanışını hem kullanıyor hem de genişletiyor. Düşmanlar, sağlıkları sıfıra indiğinde Seven'ın katanasıyla infaz edilebilir, ancak bu aslında düşmanları zayıf noktalarına ateş ederek öldürerek de başarılabilir.

Bunu yapmak, düşmanların oyunun Max Payne tarzı tetiklenebilir kurşun zamanı yeteneği için ekstra sağlık, cephane ve enerji kaybetmesine neden olur ve tüm bu unsurları her savaş karşılaşmasında birleştirmek, işleri sürekli olarak ilginç kılar.

SPRAWL yanlış yaptığından çok daha fazlasını doğru yapsa da mükemmel bir paket olmasını engelleyen bazı aksaklıklar var.

Yeni başlayanlar için, duvarda koşmak ne kadar heyecan verici olsa da, çoğu zaman olması gerekenden daha karmaşık da hissettiriyor. Standart savaş senaryolarında bu pek sorun değil, ancak oyun platform oluşturma ve dikey keşfetmeyi vurguladığında, birkaç kez yapmam gerektiğini düşündüğüm bir platforma ulaşamadım.

SPRAWL aynı zamanda ne yazık ki atıcılar arasında yaygın bir sorundan da muzdariptir; bu, oyunun tüm hilelerini, aslında bitmeden çok önce deneyimlemiş gibi hissetmenizdir. Oyunun üç bölümünün sonuncusuna ulaştığınızda, sürprizlere pek yer kalmıyor ki bu da oldukça hayal kırıklığı yaratıyor.

Bu sorunlarla bile SPRAWL, atıcı hayranları için, özellikle de modern bağımsız atıcılar arasında yaygın olan 90'ların nostaljisine bağlı olmayanlar için kolay bir öneridir. Bitireceğinizden emin değilim, ancak ne kadar uzun süre buna sadık kalırsanız kalın, büyük bir keyif alacaksınız.