Yeni Mutantlar İncelemesi - Güzel Ama Unutulmaz

EsatOfficial · 26 Tem 2021

Son hafızada, The New Mutants kadar çıkış tarihi bagajı olan çok fazla film yok. Gecikmeler, toplam tür değişimlerinden büyük yeniden çekimlere kadar her türlü spekülasyona yol açtı, ancak yönetmen Josh Boone o zamandan beri hiçbirinin gerçekleşmediği rekorunu kırdı. Şimdi, Mulan gibi büyük stüdyo desteklerinin dijital bir yayına kaydırılmasıyla, New Mutants sadece bir anormallik gibi geliyor - her ne sebeple olursa olsun, film istek üzerine video muamelesini görmedi ve bunun yerine yarı normal bir film seçti. dünya çapında gerçekten açık olan birkaç sinemada lansman yapın. Los Angeles, California örneğinde, bu, Rose Bowl'un otoparklarından birinde hazırlanmış, geçici bir araba kullanımı anlamına gelir.

En geleneksel sinema deneyimi değil, ancak böyle geleneksel olmayan bir yola sahip bir film için uygun geliyor. Tuhaf çıkış ve dağıtım yöntemi bir yana, New Mutants pek yeni sayılmaz - X-Men serisine şimdiye kadar gördüğünüz en kötü giriş değil, ancak çok akılda kalıcı olması da muhtemel değil.

Cecilia Reyes (Alice Braga) adlı yetişkin bir mutant tarafından yönetilen, tamamen terk edilmiş bir akıl hastanesinde kendi istekleri dışında kapana kısılan bir grup genç mutantın hikayesi, New Mutants, yürekten gelen 80'ler arasındaki iğneyi değiştirmeyi umuyor. The Breakfast Club gibi yaş üstü dramalar ve Elm Sokağında Kabus gibi dönemin korku klasikleri, hepsi bir süper kahraman hikayesinin ziynetlerinde toplandı. Çoğunlukla başarılı olur - "çoğunlukla" üzerine güçlü bir vurgu yaparak. New Mutants, hedef türlerinden herhangi birinin ayırt edici özelliklerini ortaya çıkarmakta başarısız değil - hepsi oradalar, bazen o kadar bariz bir şekilde heceleniyorlar ki hepsi sizi şaşırtıyor - ama onlarla unutulmaz bir şey yapamıyor. .

Yeni ortaya çıkan güçlere sahip bir mutant olan Dani Moonstar (Blu Hunt), kendini zaten kurulmuş bir uyumsuz ekipte yeni kızı bulmak için bulur. İyi bir Katolik kız var, Rahne (Maisie Williams); tatlı ama basit kömür madencisi Sam (Charlie Heaton); tiki zengin çocuk Roberto (Henry Zaga); ve öfke sorunları olan HBIC, Illyana (Ana Taylor Joy). Her birinin kendi mutant yetenekleri vardır - ancak Dani klikteki tek yeni yüz olduğundan, hiçbiri mutant güçlerinin teknik düzeyde tam olarak nasıl çalıştığını tam olarak anlamaz. Bu, New Mutants'a bu karakterlerin çizgi roman enkarnasyonlarının hayranı olarak gelen herkes için muhtemelen biraz can sıkıcı olacak - Illyana'nın boyut atlamalı "büyülü" yetenekleri veya Roberto'nun daha ince noktaları gibi birinin incelikleri. Işık tabanlı mutasyon pencereden dışarı atılır. Bunun yerine, her karakter için ilkel bir madde işareti stili primer alıyoruz - onlar mutantlar, üzgünler çünkü güçleri insanları incitiyor. Roberto itfaiyeci. Illyana'nın nedense havalı bir kılıcı var

Çekirdek kahramanlar ince bir şekilde karakterize edilirse, "kötü adam" Dr. Reyes tamamen iki boyutludur. Filmdeki tek yetişkin ve görünüşe göre tüm kurumun tek çalışanı. Ekranda geçirdiği zamanın yarısını, gerçekten, gerçekten, bu çocuklar için en iyisini isteyen sert ama samimi bir bakıcı olarak, diğer yarısını ise acımasız kötülük yapan rolüne zorlanarak geçiriyor. Kendine ait gerçek bir hikayesi veya geçmişi yok ve bu mutantları dünyadan uzak tutmak için belirsiz bir şekilde tanımlanmış bir direktif için çalışmaktan başka bir motivasyonu yok. Daha iyi bir filmde - ya da daha iyi bir seride - muhtemelen daha büyük bir resme sığabilir veya gerçek bir etki yaratabilirdi, ancak olduğu gibi, tek amacı bir çatışmayı ateşlemek ve ardından CGI canavarlarının başlaması için kenara çekilmektir. yeri terörize ediyor.

New Mutants, bir X-Men hikayesinden daha çok, CW'de bulacağınız veya doğrudan Netflix'e sınırlı bir dizi olarak göndereceğiniz genç yetişkinlere yönelik bir TV şovunun öncülü gibi geliyor - sıkı olması nedeniyle katlanarak daha da kötüleşen bir sorun 94 dakikalık çalışma süresi. New Mutants'ın bir film olarak daha uzun olması gerekmiyordu, ancak her şey, sergi alanları gibi - belki de onu Fox'taki şimdiki DOA X-Men franchise'ına daha açık bir şekilde bağlayacak olanlar - soyulmuş gibi görünüyor. olayların mümkün olan en kısaltılmış versiyonu lehine.

Fena değil. Hikayeyi takip etmek çoğunlukla kolaydır, çünkü olay örgüsü daha önce kesinlikle gördüğünüz veya genç bir yetişkin kurgu romanında okuduğunuz bir şeyse, ancak herhangi bir anlamlı stil veya içerikten yoksundur. Büyük, boyanmış arketiplerinin ötesinde, bu karakterlerden herhangi birini önemsediğinizden veya bunlara yatırım yaptığınızdan emin olmakla özellikle ilgilenmiyor - ki bu kesinlikle mantıklı. Bunların hiçbirini yakın zamanda tekrar görmemiz olası değil.

Bununla birlikte, New Mutants'ı izlemenin gerçek deneyimi korkunç değil. Çılgınca - beş gençten üçü karikatürize bir şekilde abartılı karakter vurguları yapıyor ve Buffy the Vampire Slayer'a bir değil iki doğrudan haykırış var - ancak görsel efektlerin hepsi tamamen kullanışlı ve aksiyon sıkıcı değil. Hatta, aşk hikayesini, birlikte sahneleri çok uzaklarda tüm filmin en keyifli ve ilgi çekici kısımları olan Rahne ve Dani'nin merkezine alarak bazı klasik 80'lerin gençlik romantizm kinayelerini tersine çevirmek için eğlenceli bir küçük girişim bile var.

Williams ve Hunt'ın kimyası filmin büyük bir kısmını oluşturuyor. Birlikte büyüleyici ve inandırıcılar - bu, her karakter yayının bir buçuk saatlik çalışma süresine sığdırmak için ne kadar kısaltıldığı düşünüldüğünde küçük bir iş değil. Bir şey varsa, ikisinin birlikte çok iyi olması ve bunun resmi olarak bir Marvel filmindeki ilk merkezi queer ilişkiyi işaret etmesi, yarayı biraz tuzluyor. Belki farklı bir gerçeklikte – Disney/Fox birleşmesinin engel olmadığı ve X-Men serisinin başından beri daha yetenekli ellere bırakıldığı bir gerçeklikte – New Mutants gerçekten özel bir şey olabilirdi. Bunun yerine, dağıtım cehenneminde üç yıl sonra kazandığı meme statüsünü muhtemelen asla aşamayacak ve kesinlikle uğraşmaya çalıştığı türlerin hiçbirinde dalga yaratmayacak bir film.

Yine de, gişe rekorları kıran filmin neslinin neredeyse tükendiği bir yazda, Yeni Mutantlar istenmeyen bir erteleme değil - elbette, onu sorumlu bir şekilde görebileceğinizi varsayarsak. Aklını uçurmayacak, ama zamanını boşa harcamış gibi hissederek yürümeyeceksin (veya araba kullanmayacaksın). Ve hey, bazen bu yeterlidir.