MANEATER İNCELEMESİ

GHOST · 3 Haz 2021

1975 yapımı Jaws filminde Matt Hooper'a göre köpekbalıkları sadece üç şey yapar. Yüzüyorlar, yemek yiyorlar ve küçük köpekbalıkları yapıyorlar. Tripwire'ın aksiyon-RPG'si Maneater'da, sadece yüzüp yemek yersiniz (ve bazen bir golf sahasına göbek atıyorsunuz), bu da sizi tüm açık dünya RPG'sinde ilerletmeye yetmiyor gibi görünüyor. Ve ne yazık ki değil. Ana hikayeyi sekiz saatten daha kısa bir sürede bitirdiğimi düşünürsek bile, bitmeden çok önce tekrarlanan yüzme ve yemek yeme aktivitelerinden oldukça sıkıldım.

Maneater'da küçük köpekbalıkları yapmazken, Scaly Pete adında bir cajun köpekbalığı avcısı tarafından ölmekte olan annenizin karnından kesilmiş bir yavru boğa köpekbalığı olarak oyuna başlıyorsunuz. Pete seni bir yara ile işaretler ve elini ısırdıktan sonra seni tekrar suya atar ve ikiniz de intikam için yola koyulursunuz.

Pete ile son hesaplaşmanızı yapmak için, bir bebek köpekbalığından (doo-doo, doo-doo, vb.) önce bir gence, sonra bir yetişkine ve nihayet bir megashark'a dönüşerek yeni bir güç kazanan oldukça düşman olmanız gerekir. yol boyunca yetenekler ve saldırılar ve tükettiğiniz sonsuz yaratık ve insan kaynağından besinleri kullanarak onları yükseltin.

Küçük bir balıktan iri bir leviathan'a büyümek çok çekicidir, ancak yol boyunca yaptığınız şeylerde yeterli çeşitlilik yoktur. İnsanlar, kaplumbağalar, balıklar, foklar ve diğer köpekbalıkları gibi bir şeyden 10 tane yemek başlangıçta eğlencelidir. İnsanlar çığlık atıyor, hayvanlar mücadele ediyor, suyu kan dolduruyor ve sahilleri ve tekneleri kaplıyor.

Bir timsah, barracuda veya bir köpekbalığı gibi tek büyük yırtıcıları öldürmek için görevler ve Deniz Dünyası benzeri bir arenada bir orka ve Moby Dick'e dayanan eski bir ispermeçet balinası gibi apeks yırtıcılarına karşı daha zor savaşlar var. Ancak Maneater'daki savaş ve düşman yapay zekası oldukça özensiz ve sonunda saldırılarımı spam göndermenin çok daha iyi çalıştığını keşfettiğimde dikkatli kaçınmayı ve zamanlı saldırıları terk ettim. Orca patronu, sağlığımı geri kazanmak için balık yemeye gittiğimde beni takip etmedi, yani onu kanlı parçalara ayırmak kolaydı. Moby Dick'i, sıkışıp kaldığı deniz tabanına çarparak yendim. Sonra orada yüzdüm ve onu yavaşça çiğneyerek öldürdüm.

İnsan köpekbalığı avcıları, diğer insanları korkutmaya başladığınızda ortaya çıkar ve bu da size GTA benzeri bir aranan seviye verir. Ve köpekbalığı avcısı patronları, yalnızca bir sürü jenerik avcıyı öldürerek tehdit seviyenizi yükselttiğinizde gelir. Curtis gibi patronların çoğu, büyük bir silahı olan standart insanlardır, ki bunu gerçekten takdir ediyorum. Bir insan patron dünyaya geldiğinde, onları başka herhangi bir kişi kadar hızlı yiyebilirsiniz. Ferahlatıcı. Sona yakın birkaç patronun zırhlı tekneleri, derinlik hücumları ve daha iyi silahları var, ancak patronu ortaya çıkarmak için düzinelerce standart avcı arasında ilerlemek, gerçek insan patronları yenmekten daha çok bir angarya ve spam saldırıları da işe yarıyor. deniz canlılarında olduğu gibi teknelerde.

Köpekbalığı Yürüyüşü

Maneater'ın geri kalanı, koleksiyon tarzı etkinliklerdir: Her gizli dönüm noktasını, her batık ilaç kutusunu (mutasyonlar için faydalıdır), her dev dönen plakayı bulun (çünkü Jaws'ta bir köpekbalığı bir plaka yedi, bkz.). Bu aynı aktiviteler, ziyaret ettiğiniz her yeni bölgede tekrarlanır ve Maneater'da çoğunlukla yaptığınız şey budur: Listenizi kontrol etmek için kolleksiyon arayarak yüzün, söylendiğinde 10/10 çeşitli yaratık yerken. Maneater'ın bölgeleri, sığ, bulanık bataklıktan, çöplerle tıkanmış şehir nehirlerine, marlin ve devasa ispermeçet balinalarıyla dolu, genişleyen, pırıl pırıl okyanusa kadar, olağanüstü çeşitlilikte olsa da, bu bölgelerde yaptığınız faaliyetler öyle değildir.

En azından bu tekrarlayan görevlerden elde edilen ilerleme, işleri biraz canlandırıyor. Vücudunuzu kemikli bir dış iskeletle kaplamak için evrimsel mutasyonlar kazanabilir ve tekneleri parçalamak ve düşman köpekbalıklarına torpido atmak için ilk tercihim olan güçlü bir koçbaşı saldırısı kullanabilirsiniz. Başka bir mutasyon, düşmanlarınızı şok etmek için mavi dallar yetiştirmenize ve saldırılardan kaçmak için kendinizi saf elektriğe dönüştürmenize olanak tanır; bu kesinlikle havalı görünüyor, ancak kemik zırhı giymek ve kafamla bir şeylere çarpmak kadar etkili değildi. Ayrıca, karada daha uzun süre hayatta kalmanıza izin veren, yapınızla tamir etmek için yükseltilebilecek pasif yetenekler de vardır - nefes almak için suya geri dönmek zorunda kalmadan insan kalabalığını yemek için son derece yararlıdır.

Bu yükseltmeler ayrıca Maneater'da çeşitli etkinliklerin eksikliğini de gösteriyor. Kemik zırh setinin kilidi, apeks yırtıcıları öldürülerek açılır, biyo-elektrik yetenekler Curtis gibi insan avcısı patronları yenmekten gelir, ancak ayrıca size vampirik bir sağlık-sülük yeteneği, bir zaman yavaşlatma becerisi veren bir gölge mutasyon seti de vardır. bir zehir saldırısı. Gölge kümesinin kilidi ancak beş farklı bölgedeki her gizli noktayı bularak açılabilir; bu yorucu bir kontrol listesi görevi, onları geride bırakıp ilerlemeye hazır olduktan çok sonra bile yüzerek bölgeleri aramama neden oldu.

Maneater hakkında hala sevdiğim çok şey var. Ortamlar harika bir şekilde ayrıntılı ve kontrol listenizdeki aynı-y görevleri çiğnemek arasındaki birkaç sessiz anda incelemek bir zevk. Köpekbalığınızın görünümü de harika - vücudunda yaptığınız her küçük iyileştirme, onun daha havalı ve daha canavarca görünmesine neden oluyor, kemik dış iskeleti daha korkunç ve pürüzlü hale geliyor ve elektrik ve gölge mutasyonları sizi yavaş yavaş tuhaf bilim kurgu ile kaplıyor. makyaj malzemeleri. Tamamen yükseltilmiş mutasyonlarla, gerçekten bir korku filminden bir köpekbalığı gibi görünüyorsunuz, temelde tüm bu talihsiz golfçüler için sizsiniz.

Köpekbalığınızın (ve Scaly Pete'in) hayatının hikayesi, Saturday Night Live ve Rick and Morty'den Chris Parnell tarafından sağlanıyor ve Waterworld'den Fyre'a kadar her konuda akıcı bir anlatım, tek satırlık, popüler kültür referansları içeren keyifli bir dizi. Tutuklanan Gelişim Festivali ve hatta birkaç gerçek köpekbalığı gerçeği ortaya atıldı. Maneater: Parnell'i oynarken birkaç kez güldüm: Parnell, saçma sapan şeyler söylerken bile kulağa hain ve bilgilendirici ses çıkarmakta üstün bir yeteneğe sahip.

Ayrıca yeni doğmuş bir bebek köpekbalığından bir meg'e ilerlemek, sadece yeteneklerinizde değil, fiziksel boyutta da büyümek gerçekten yeni. Bir zamanlar gençken beni acımasızca döven çekiç başlı köpekbalıkları ve timsahlar sonunda sıfır riskli bir besin kaynağı haline geldi ve benim için bir fok veya kaplumbağadan daha fazla tehdit oluşturmadı. Bir zamanlar beni cüce gibi bırakan bir yaratığı ağzımda tutmak çok tatmin edici bir duygu ve RPG'lerde bu tür bir boyut ilerlemesi nadirdir.

Bebeklikten mega köpekbalığına giden yolculuğun daha geniş bir etkinlik yelpazesiyle doldurulmaması çok yazık. Hooper'ın dediği gibi, köpekbalıkları sadece yüzer ve yemek yer ve bu ne yazık ki Maneater gibi kısa bir aksiyon RPG'sini bile doldurmaya yetmez.