HERAKLES Otomatik Avlı kalıcı sunucu. 19 Haziran'da açılıyor. Atius & Wizard güvencesiyle hemen kayıt ol, ön kayıt ödülleri aktif. HEMEN TIKLA!
Gerçek yok. İlk elden anlatılanların kendilerine özgü bir öznelliği vardır, insanlar yalan söyler ve anılar kaybolur. Bunların hepsi Tell Me Why yapmak bu kadar ilgi çekici . Ancak karakterler ve dünya cazibeyle dolup taşırken, bu kurgusal Alaska kasabasının o kadar da gizemli olmayan cinayetinin sırlarını ortaya çıkarmak için ipi çekmek, tüm maceranın en az zorlayıcı kısmı olduğunu kanıtlıyor.
Tell Me Why'da ikizler Alyson ve Tyler Ronan'ın annelerinin ölümünden 10 yıl sonra yeniden bir araya geldikten sonra bakış açıları arasında geçiş yapıyorsun. 8,5 saat boyunca (üç bölüme yayılan) ikisi, hem fiziksel hem de duygusal olarak yorucu bir görev olduğunu kanıtlayan çocukluk evlerini satmaya hazırlanır. Life Is Strange evreninden tamamen ayrı olmasına rağmen, Tell Me Why kısa süre sonra benzer bir şekilde doğaüstüne dönüyor, öncelikle Alyson ve Tyler'ın telepatik olarak konuşma ve birlikte anahtar çocukluk anılarının hayalet gibi tekrarlarını yeniden izleme yeteneği sayesinde. Altın ışık parçacıklarından oluşan bu tekrarların yarı saydam görünümü onlara mistik ve geçici bir his veriyor.
Bu vizyonlar sayesinde, ikizlerin geçmişini daha fazla görebilir ve bazen önemli olaylardan ayrıntıları “hatırlarsınız”, böylece şehirdeki insanlarla yüzleşebilir ve aradığınız yanıtları alabilirsiniz. Benzer şekilde, telepatik olarak sohbet etmek, ikisinin bir sonraki hareketlerini stratejik hale getirmesine, daha fazla diyalog seçeneği açmasına veya diğerine bir görev boyunca rehberlik etmesine olanak tanır.
En iyi fikirlerden biri, bazen Alyson ve Tyler'ın aynı olayla ilgili farklı anılarının olması ve sizi hangi anıya inanacağınızı seçmeye zorlamasıdır. Bu beni bu karakterlerin dramına çekti. Her zaman, ilgili karakterler hakkında bildiklerime dayanarak, hangi senaryo daha gerçekçi geliyorsa onu seçtim. Kimin karıştığı düşünüldüğünde, bu kavga gözyaşlarıyla mı yoksa lanetlerle mi sonuçlanır? Alyson veya Tyler'ın hafızalarındaki insanlarla ilişkileri göz önüne alındığında, kim haksız bir şekilde sert veya çok bağışlayıcı olabilir?
Beni dramaya en iyi şekilde çeken kimin anısını seçmek zorunda kaldım.
Kendimi Alyson ve Tyler'ın anılarını seçmek arasında neredeyse eşit şekilde bölünmüş buldum, bu da bu karakterlerin ne kadar ete kemiğe büründüğünün bir göstergesi. Gerçek insanlar gibi, satır aralarını okumayı, önyargılarını tespit etmeyi ve nihayetinde kimin hafızasına güveneceğime karar vermeyi öğrendim.
Bununla birlikte, hangi bakış açısıyla gittiğinizin gerçekten önemi yok. Hafıza temelli kanıtlarınızla karşılaştıklarında bazı karakterler itiraz edebilirken, "gerçeği" gerçekten bilmenin bir yolu yoktur. Bu, tematik olarak gerçeğin tartışılmaz bir olaylar dizisi olmadığı fikrine bağlı, ancak bir oyuncu olarak hissettiğim baskı eksikliği, iç tartışmamı biraz sıkıcı ve düşük riskli hale getirdi. Seçim süreci, ikizlerin kaderini çarpıtmanın zorlayıcı bir yolu olmaktansa, çabucak yapmam gereken sıradan bir göreve dönüştü.
Nuance'ı Unutmak
Hikayenin ilk anları için spoiler uyarısı: Tell Me Why'a başlar başlamaz, ikizlerden birinin annesini nefsi müdafaa için nasıl öldürdüğünü ortaya çıkaran bir geri dönüş görürsünüz. Cinayetin meydana geldiği asla şüphe götürmez, ancak Tell Me Why'daki itici güçlük, bir anneyi kendi çocuklarından birini öldürmeye iten şeyin ne olduğunu çabucak anlamaya başlar.
Açıklayamadığınız bir şeyi işlemek ve geçmek neredeyse imkansızdır. Sanırım ikizlerin annelerinin ölümüne yol açan şiddetle karşı karşıya kaldıklarında yaşadıkları şey bu. Çarpık öykülerine bir anlam verme konusundaki çaresiz ihtiyaçları anlaşılabilir, ancak arayış iç karartıcı geliyor çünkü hiçbir şey o zili çalamaz ve böylesine karanlık bir senaryoda rahatlık sağlayacak bir cevap yok.
Mary Ann'in zihinsel sağlık sorunları üzerine perdenin geri çekilmesini bekliyordum ama bunlar hiçbir zaman gerçek derinlikte araştırılmadı.
Ayrıca Dontnod'un anneleri Mary Ann'in tasvirinde biraz beceriksiz olduğunu hissettim. Dontnod'un uzandığını hissettiğim karakterinde ışık ve karanlık arasında bir nüans vardı, ancak en aşırı davranışına odaklanan uygulamasında pek rastlanmadı.
Kesinlikle klişeleşmiş tacizci bir anne olarak tasvir edilmiyor: Mary Ann tüm çocuklarının oyuncaklarını el işi yaptı ve kıyafetlerini dikti (para dar olduğu için), onlara yatma hikayeleri okudu, onları tatile götürdü ve herkesin hesabına onları sevdim. Bununla birlikte, açıkça sorunlu olduğunu da biliyoruz. Bana Nedenini Söyle Mary Ann'in zihinsel sağlık sorunları üzerindeki perdeyi daha da geri çekmesini bekliyordum, ancak hiçbir zaman gerçek derinlikte araştırılmıyorlar.
Akıl sağlığının diğer keşiflerine gelince, bir panik atak tasviri var ve terapi ele alınıyor, ancak sonuçta hepsi yeterince keşfedilmemiş gibi geliyor ve boşlukları kendimiz doldurmak zorunda kalıyoruz. Bu tür konular hakkında yorum yapmak isteyen bir hikaye için ideal değil.
Tell Me Why'da ikizler Alyson ve Tyler Ronan'ın annelerinin ölümünden 10 yıl sonra yeniden bir araya geldikten sonra bakış açıları arasında geçiş yapıyorsun. 8,5 saat boyunca (üç bölüme yayılan) ikisi, hem fiziksel hem de duygusal olarak yorucu bir görev olduğunu kanıtlayan çocukluk evlerini satmaya hazırlanır. Life Is Strange evreninden tamamen ayrı olmasına rağmen, Tell Me Why kısa süre sonra benzer bir şekilde doğaüstüne dönüyor, öncelikle Alyson ve Tyler'ın telepatik olarak konuşma ve birlikte anahtar çocukluk anılarının hayalet gibi tekrarlarını yeniden izleme yeteneği sayesinde. Altın ışık parçacıklarından oluşan bu tekrarların yarı saydam görünümü onlara mistik ve geçici bir his veriyor.
Bu vizyonlar sayesinde, ikizlerin geçmişini daha fazla görebilir ve bazen önemli olaylardan ayrıntıları “hatırlarsınız”, böylece şehirdeki insanlarla yüzleşebilir ve aradığınız yanıtları alabilirsiniz. Benzer şekilde, telepatik olarak sohbet etmek, ikisinin bir sonraki hareketlerini stratejik hale getirmesine, daha fazla diyalog seçeneği açmasına veya diğerine bir görev boyunca rehberlik etmesine olanak tanır.
En iyi fikirlerden biri, bazen Alyson ve Tyler'ın aynı olayla ilgili farklı anılarının olması ve sizi hangi anıya inanacağınızı seçmeye zorlamasıdır. Bu beni bu karakterlerin dramına çekti. Her zaman, ilgili karakterler hakkında bildiklerime dayanarak, hangi senaryo daha gerçekçi geliyorsa onu seçtim. Kimin karıştığı düşünüldüğünde, bu kavga gözyaşlarıyla mı yoksa lanetlerle mi sonuçlanır? Alyson veya Tyler'ın hafızalarındaki insanlarla ilişkileri göz önüne alındığında, kim haksız bir şekilde sert veya çok bağışlayıcı olabilir?
Beni dramaya en iyi şekilde çeken kimin anısını seçmek zorunda kaldım.
Bununla birlikte, hangi bakış açısıyla gittiğinizin gerçekten önemi yok. Hafıza temelli kanıtlarınızla karşılaştıklarında bazı karakterler itiraz edebilirken, "gerçeği" gerçekten bilmenin bir yolu yoktur. Bu, tematik olarak gerçeğin tartışılmaz bir olaylar dizisi olmadığı fikrine bağlı, ancak bir oyuncu olarak hissettiğim baskı eksikliği, iç tartışmamı biraz sıkıcı ve düşük riskli hale getirdi. Seçim süreci, ikizlerin kaderini çarpıtmanın zorlayıcı bir yolu olmaktansa, çabucak yapmam gereken sıradan bir göreve dönüştü.
Nuance'ı Unutmak
Hikayenin ilk anları için spoiler uyarısı: Tell Me Why'a başlar başlamaz, ikizlerden birinin annesini nefsi müdafaa için nasıl öldürdüğünü ortaya çıkaran bir geri dönüş görürsünüz. Cinayetin meydana geldiği asla şüphe götürmez, ancak Tell Me Why'daki itici güçlük, bir anneyi kendi çocuklarından birini öldürmeye iten şeyin ne olduğunu çabucak anlamaya başlar.
Açıklayamadığınız bir şeyi işlemek ve geçmek neredeyse imkansızdır. Sanırım ikizlerin annelerinin ölümüne yol açan şiddetle karşı karşıya kaldıklarında yaşadıkları şey bu. Çarpık öykülerine bir anlam verme konusundaki çaresiz ihtiyaçları anlaşılabilir, ancak arayış iç karartıcı geliyor çünkü hiçbir şey o zili çalamaz ve böylesine karanlık bir senaryoda rahatlık sağlayacak bir cevap yok.
Mary Ann'in zihinsel sağlık sorunları üzerine perdenin geri çekilmesini bekliyordum ama bunlar hiçbir zaman gerçek derinlikte araştırılmadı.
Ayrıca Dontnod'un anneleri Mary Ann'in tasvirinde biraz beceriksiz olduğunu hissettim. Dontnod'un uzandığını hissettiğim karakterinde ışık ve karanlık arasında bir nüans vardı, ancak en aşırı davranışına odaklanan uygulamasında pek rastlanmadı.
Kesinlikle klişeleşmiş tacizci bir anne olarak tasvir edilmiyor: Mary Ann tüm çocuklarının oyuncaklarını el işi yaptı ve kıyafetlerini dikti (para dar olduğu için), onlara yatma hikayeleri okudu, onları tatile götürdü ve herkesin hesabına onları sevdim. Bununla birlikte, açıkça sorunlu olduğunu da biliyoruz. Bana Nedenini Söyle Mary Ann'in zihinsel sağlık sorunları üzerindeki perdeyi daha da geri çekmesini bekliyordum, ancak hiçbir zaman gerçek derinlikte araştırılmıyorlar.
Akıl sağlığının diğer keşiflerine gelince, bir panik atak tasviri var ve terapi ele alınıyor, ancak sonuçta hepsi yeterince keşfedilmemiş gibi geliyor ve boşlukları kendimiz doldurmak zorunda kalıyoruz. Bu tür konular hakkında yorum yapmak isteyen bir hikaye için ideal değil.
Kararlar
Kararlar
Bana Nedenini Söyle birçok seçenekle doludur, ancak durumlar nadiren kendimi çelişkili hissetmeme neden oldu ve sonuçlar bana kendimi bağlı hissettirecek kadar şiddetli değildi. İlişkinizin seçiminizden olumlu mu yoksa olumsuz mu etkilendiğini gösteren ekranda yanıp sönen bir simge var, ancak bu hiçbir zaman fazla bir şey ifade etmiyor. Tam bir itiraf elde etmek için az önce gördüğüm tarihi doğru bir şekilde hatırlamak gibi bazı dikkate değer, daha stresli istisnalar var, ancak bu anlar çok az ve çok uzak.
Bazen hiçbir şey söylememe seçeneğiniz olduğu için heyecanlandım, ancak bu heyecan, siz yapmasanız bile karakterinizin yine de bir tür tepki vereceği gerçeğiyle çabucak baltalandı. Örneğin, erkenden bir hediyeyi kabul edebilir veya reddedebilirsiniz. Ben hiç bir seçenek seçmedim ama Alyson bu konuda telaşlanınca Tyler öfkeyle “İyi, alacağım. Ben alacağım dedim. " Bu, Tyler'ın hediyeyi almasıyla sonuçlanmasa da, hiçbir şey taahhüt etmediğim halde karakterimin cevap vermesi hala garip geliyordu.
Seçimler beni nadiren duraklattı.
Birden fazla oyunda farklılıklar daha net hale gelse de, bu ağırlığı hemen hissetmek istedim: Pişmanlık duymak istiyorum, doğru ya da yanlış seçtiğimi hissetmek istiyorum, orada oturmak istiyorum ve ne yapacağımı bilmiyorum ama nadiren seçimler yaptım bana bu tür bir ara ver.
Bu anlamsızlık duygusu, çoğu kez, onlarla ilişkinizi veya sonraki diyalog seçeneklerinizi etkileyen tek bir yanıt seçmeye zorlanmak yerine, bir karaktere ne söyleyeceğine dair birden fazla seçenek sunulması gerçeğiyle daha da kötüleşir. Son yüzleşmelerden birinde bile size sorabileceğiniz iki soru verilir ... ancak her ikisini de konuşmayı bitirmeden önce seçebilirsiniz ve onları seçtiğiniz sıra kişinin yanıtını hiç değiştirmez.
Bazen hiçbir şey söylememe seçeneğiniz olduğu için heyecanlandım, ancak bu heyecan, siz yapmasanız bile karakterinizin yine de bir tür tepki vereceği gerçeğiyle çabucak baltalandı. Örneğin, erkenden bir hediyeyi kabul edebilir veya reddedebilirsiniz. Ben hiç bir seçenek seçmedim ama Alyson bu konuda telaşlanınca Tyler öfkeyle “İyi, alacağım. Ben alacağım dedim. " Bu, Tyler'ın hediyeyi almasıyla sonuçlanmasa da, hiçbir şey taahhüt etmediğim halde karakterimin cevap vermesi hala garip geliyordu.
Seçimler beni nadiren duraklattı.
Birden fazla oyunda farklılıklar daha net hale gelse de, bu ağırlığı hemen hissetmek istedim: Pişmanlık duymak istiyorum, doğru ya da yanlış seçtiğimi hissetmek istiyorum, orada oturmak istiyorum ve ne yapacağımı bilmiyorum ama nadiren seçimler yaptım bana bu tür bir ara ver.
Bu anlamsızlık duygusu, çoğu kez, onlarla ilişkinizi veya sonraki diyalog seçeneklerinizi etkileyen tek bir yanıt seçmeye zorlanmak yerine, bir karaktere ne söyleyeceğine dair birden fazla seçenek sunulması gerçeğiyle daha da kötüleşir. Son yüzleşmelerden birinde bile size sorabileceğiniz iki soru verilir ... ancak her ikisini de konuşmayı bitirmeden önce seçebilirsiniz ve onları seçtiğiniz sıra kişinin yanıtını hiç değiştirmez.
Delos (Çift) Geçiş
Delos (Çift) Geçiş
Etrafta gezinme, anıları yeniden canlandırma ve Delos Crossing vatandaşlarına doğru soruları sorma eylemi, sonunda onlara tatmin edici bir şekilde bazı cevaplar verir. Bununla birlikte, ortaya çıkardığımız ifşalar, Mary Ann'in neredeyse herkesin bir şekilde başarısız olduğunu gösterse de, derinden merak uyandıracak kadar alçak olan çok az şey var. Sonundaki büyük ifşa bile beni yere seremedi.
Bana Nedenini Söylemek için, sonun kendisi beklenmediktir. Oyun boyunca hikayenin nasıl biteceğini tahmin etmeye çalıştım ve her yeni bilgi parçasında tahminlerim değişmeye devam etti. Bununla birlikte, sürekli değişen teorilerim, tüm ipuçlarını öngörülemeyen bir şekilde sıraya dizmek için tüm ipuçlarını bir araya getiren zekice kıvrımların uygulanmasından ziyade beni çok fazla yöne çeken hikayenin sonucu gibi hissettim. Ve cevaplar hiçbir zaman onlara ulaştığım merakım kadar heyecan verici olmadı.
Bana Nedenini Söylemek için, sonun kendisi beklenmediktir. Oyun boyunca hikayenin nasıl biteceğini tahmin etmeye çalıştım ve her yeni bilgi parçasında tahminlerim değişmeye devam etti. Bununla birlikte, sürekli değişen teorilerim, tüm ipuçlarını öngörülemeyen bir şekilde sıraya dizmek için tüm ipuçlarını bir araya getiren zekice kıvrımların uygulanmasından ziyade beni çok fazla yöne çeken hikayenin sonucu gibi hissettim. Ve cevaplar hiçbir zaman onlara ulaştığım merakım kadar heyecan verici olmadı.
Şaşırtıcı Anlar ve Mini Oyunlar
Şaşırtıcı Anlar ve Mini Oyunlar
Tell Me Why'nin bulmaca çözme çalışmalarının çoğu, Mary Ann'in peri masalı Goblinler Kitabı'ndan temel bilgileri ayrıştırmak için okumaya bağlı. Bu hikayeler yeterince iyi yazılmış ancak basit bilmeceleri çözmek için tüm bir çocuk hikayesini okumak zorunda kalmak o kadar da ilginç değil. Hayvanları prensese getirdikleri hediyelerle eşleştirmek yeterince basittir ve aradığınız cevabı hemen bileceksiniz ve onları dört sayfalık bir hikayeden çıkarmak, özellikle çocuk kitapları gerçekten size göre değilse bir angarya gibi gelebilir. Yine de bir istisna var: Üçüncü bölüm, birbirleriyle bağlantılı oldukları için çözülmesi eğlenceli olan ve hikayeye anlamlı cevaplar veren arka arkaya Goblinler Kitabı bulmacalarının bir dizisini içeriyor.
Mini oyun anları, ağır temalara bir insanlık katmanı ve gönülsüzlük katmaya hizmet eder.
Mini oyun anları, Tell Me Why'ın araştırdığı ağır temalara bir insanlık katmanı ve gönülsüzlük katmaya hizmet ediyor. Alyson'ın en iyi arkadaşı ve iş arkadaşı Michael ile saatlerce mutlu bir şekilde balık tutardım ve çok hızlı bitmesine ve olabildiğince hızlı veya dinamik olmamasına rağmen depodaki yumuşak kavgamızı takdir ettim.
Mini oyun anları, ağır temalara bir insanlık katmanı ve gönülsüzlük katmaya hizmet eder.
Diğer problem çözme türleri biraz daha ilginçtir; nasıl yukarı çıkılacağını anlamak için acil durum çıkış haritasını kullanmak veya polis dosyalarını öne çıkarmak için yeni arama terimlerini yavaşça öğrenmek. Sam Barlow'un Hikayesini anımsatıyordu. burada her video size bir sonraki adımda ne arayacağınız konusunda ipucu veriyor ve sürekli olarak yeni bilgilerle ödüllendirildiğiniz aynı heyecan verici beklenti döngüsünü yaratıyor. Ve tabii ki, kesim odası zemininde bırakılması daha iyi olacak bazı klişeler var (Life is Strange oynadıktan sonra, genel olarak bir tuş takımındaki yıpranmış düğmeleri seçmeye başladım).Mini oyun anları, Tell Me Why'ın araştırdığı ağır temalara bir insanlık katmanı ve gönülsüzlük katmaya hizmet ediyor. Alyson'ın en iyi arkadaşı ve iş arkadaşı Michael ile saatlerce mutlu bir şekilde balık tutardım ve çok hızlı bitmesine ve olabildiğince hızlı veya dinamik olmamasına rağmen depodaki yumuşak kavgamızı takdir ettim.
Delos Geçidi Halkı
Delos Geçidi Halkı
Söyle bana Neden önde ve ortada bir trans karakter var ve çoğunlukla Dontnod tarafından iyi idare ediliyor. Tyler'ın bir trans erkek olarak kimliğini, deneyimlediği bağnazlık yoluyla ya da eski bir kimlik kartında geçiş yapmadan önceki adını (diğer bir deyişle ölü adını) okuyarak ya da başka bir "bahse girerim geleceğini görmediniz" formuyla öğreniyoruz. utanç verici ama eşyalarını toplarken yatak odasını keşfederek ve kız kardeşiyle erken sohbetleriyle. Delos Crossing'deki her şeyi öğrendiğimiz yolla aynı olduğu için mantıklı. Bunun yanı sıra, Bana Nedenini Söyle, destekleyici karakterlerden ve cinsiyet rolü odaklı çocukluk anılarından birinin ara sıra yaptığı cahil yorumlarına rağmen, transfobi üzerine bir yorum değil.
Ancak yem ve anahtar olmadan da yapabilirdim; Hikaye transfobiyi çağrıştırıyor, sadece vites değiştirmek için. Dontnod'un yazarlarının aktif olarak kaçınmaya çalıştıklarını belirttikleri travma hikayesine başvurmadan aynı şeyi başarabilir miydi merak ediyorum.
Hikaye transfobiyi çağrıştırıyor ancak vites değiştirerek gereksiz bir yem ve anahtar oluşturuyor.
Transfobi ve bağnazlık, Bana Nedenini Söyle'nin odak noktası değilken, bazı cehalet ve önyargı tasvirleri var. Bir karakterin, Delos Geçidi'nde tuhaf bir kişi olarak hoş karşılanmadığını hissettiklerini anlattığı, gerçekten incelikli bir şekilde yapılan isteğe bağlı bir sahne var. Buna karşılık, annenin eski arkadaşı Sam tarafından yapılan uygunsuz yorumlar ve ardından Tyler'ı ilk kez gördükten sonra yapılan özürler, gerçekçi bir tasvirden çok bir rüya senaryosu gibi geliyor. Zaman zaman Dontnod, Tyler'ın bir trans erkek olarak yaşayabileceği zulme karşı dürüst olmak ile trans bir karakterle bir trans birey olarak ayrımcılıkla karşılaşan bir hikaye anlatmak arasındaki çizgide yürümekte zorlanır.
Benzer şekilde, Alaska kırsalında kurgusal Delos Crossing'in kurulmasıyla, Tlingit kültürü çevrede ve baştan sona kilit karakterlerde vurgulanmıştır. Kasabaya giderken, bizi o alanın kültürüne dayandıran muhteşem bir duvar resmi ile hemen çarpıyoruz. Ve bir Tlingit adamı olan Michael ile yapılan sohbetler, sohbetin doğal akışına uyan daha fazla kavrayışa yol açtı. Tlingit kültürü, Bana Nedenini Söyle'nin planında büyük bir rol oynamadı, çünkü Ronan ikizleri kendileri kafir değiller, ancak bu klanlardan anahtar karakterlere sahip olmak, katılımı olağan set kıyafetlerinin üzerine çıkardı.
Ancak yem ve anahtar olmadan da yapabilirdim; Hikaye transfobiyi çağrıştırıyor, sadece vites değiştirmek için. Dontnod'un yazarlarının aktif olarak kaçınmaya çalıştıklarını belirttikleri travma hikayesine başvurmadan aynı şeyi başarabilir miydi merak ediyorum.
Hikaye transfobiyi çağrıştırıyor ancak vites değiştirerek gereksiz bir yem ve anahtar oluşturuyor.
Benzer şekilde, Alaska kırsalında kurgusal Delos Crossing'in kurulmasıyla, Tlingit kültürü çevrede ve baştan sona kilit karakterlerde vurgulanmıştır. Kasabaya giderken, bizi o alanın kültürüne dayandıran muhteşem bir duvar resmi ile hemen çarpıyoruz. Ve bir Tlingit adamı olan Michael ile yapılan sohbetler, sohbetin doğal akışına uyan daha fazla kavrayışa yol açtı. Tlingit kültürü, Bana Nedenini Söyle'nin planında büyük bir rol oynamadı, çünkü Ronan ikizleri kendileri kafir değiller, ancak bu klanlardan anahtar karakterlere sahip olmak, katılımı olağan set kıyafetlerinin üzerine çıkardı.
Karar
Karar
Tell Me Why'nin iyi yazılmış diyalogları, sıradan ama büyüleyici keşifleri ve tuhaf peri masalı açısı, Delos Crossing kasabasını iyi bulmacalarla iyi bir hikaye haline getiriyor. Düşük riskli kararlar ve ezici bir gizem komplosu, gerçeği arayışta beni daha fazla derinlik ve sonuçlar aramaya bıraktı.
