Tunga Hikaye Yarışması

Tunga · 11 May 2019

Sene 98, o zamanlarda mavi bir şahinim var. Ankara sokaklarını dolaşıyorum, hava gerçekten soğuk. Birden camın sileceklerinin arasında bir kağıt gördüm. Silecekleri çalıştırmış olsaydım yeni silecek almak zorunda kalacaktım bu nedenle arabanın sileceklerine mâl olabilecek kağıtta ne yazdığını merak ettim. Kağıtta Türkiye'nin yerli uçaklarından, yerli arabalarından ve Konya'da yapımı süren nükleer başlıklardan bahsediyordu. Vay be dedim içimden Türkiye büyüyor. O zaman dolar 250 milyonun üzerindeydi. İçimdeki cihatçılık duygusu uyanıverdi. Ülkeye şeriat getirmek, başı açık gezen kadınların kellelerini uçurmak, idam etmek istiyordum. Bu şekilde dolar 1 liraya düşecekti. Akşam eve gittiğimde Türkiye'nin avrupa birliğine girme isteğinin reddedildiğini öğrendim. Kim bilir kaçıncı kez Avrupa birliğine girmek için başvuru yapmıştık ama yine reddedilmişti. Avrupa birliği afişlerimizi görmüş olsa gerek. Hain ve nazi kalıntısı Almanya'yı İngiltere'yi Fransa'yı korku salmıştı. Yerli uçaklarımız daha göklere çıkmadan bu kadar korku saldıysa göklere çıktığında bütün dünyayı islam halifesi altında tek bir devlet ile yönetebilirdik. Akşam yemeğe oturduğumda yemeğin tadı her zamankinden daha farklı geldi çünkü keyfim yerindeydi. Kafirler yerli uçağımızın üretileceği korkusuyla tir tir titrerken beni de bir rahatlama sarmıştı. Hemen kaset çalardan mehter marşı açtım. Davulcu, tokmağını her vurduğunda kafirlerin çığlıklarını kulağımda hissederek mest oluyordum. O gece deliksiz uyumuşum. Bu gün diğer günlerden farklı hissediyordum. sabah kalkar kalkmaz hainlerin yerli ve milli uçaklarımızın üretilmesinden dolayı duyduğu korkuyu dinlemek için radyoyu açtım. Avrupa ülkelerinin dışişleri bakanlarından gelen ardı arkası kesilmeyen açıklamaları duydukça keyfim daha çok yerine geliyordu. Kendimi Çubuk sokaklarına attım ve bir bakkala girdim. Bakkalda sinek kaydı traşlı, mavi ceketli şapkalı bir adam vardı. Her halinden belliydi davamızın düşmanı olan laik bir amerikan köpeği olduğu. Lafı ağzına tıkmak için merakla söyleyeceklerini dinledim. Doların 250 milyon olmasından dolayı söyleniyordu. Be kardeşim ekmeği dolarla mı alıyorsun. Bakkala gelmişsin, bakkalcı senden bu para geçmiyor, ödemeyi dolar ile yap mı diyor? Önceden ekmeği karneyle alıyordun. Kılıçdaroğlu ssk yı batırdığını ne çabuk unuttun dedim ve bir tane osmanlı tokatı patlattım. Laik adam, ben markete girdiğimden beri elinde bir kağıt tutuyordu. Elinde dağıtılan afişlerden vardı. Derin bir nefes alıp. "Hani nerede yerli ve milli uçaklar, arabalar. Bu uçaklar üretiliyorsa fabrikası nerede, fabrikasında çalışanlar nerede?" diye sordu. İlk görüşte anlamıştım onun bir vatan haini olduğunu. Hain amerikalıların gelişimci ve ilerleyici Türkiye düşüncesini kırmak ve cihat yoluna başını koymuş olan biz inananları yolundan caydırmak için hain amerikan kolejlerinde büyümüştü. Onun idam edilmesi gerekiyordu. Çıkar sesimle "İdaaaaamm idaaaaaam idaaaam!" diye bağırdım. Sizin gibi laikler idam edilmeli ülkeye şeriat gelecek Türkiye dünya devleti süper güç olacak. Yerli uçaklarımız üretiliyor sen merak etme dedim ve marketten çıktım. Nedense o laikin söyledikleri kafama çok takılmıştı. Acaba gerçekten yerli uçaklar üretilmiyor muydu? Bunu öğrenmenin tek bir yolu vardı. Konya'ya gitmek. Arabanın deposunu doldurmak için benzin istasyonuna gittim. Önceden Konya'ya gitmiştim. 50 milyonluk benzin bana yeter diye düşündüm. Benzin ibresi yarılamamıştı bile. Hemen arabadan indim ve pompacıya bir osmanlı tokadı patlatıverdim. Bre sahtekar! Utanmıyor musun benzin yerine su koymaya. Bunun cezası şeriata göre elinin kesilmesidir bilmez misin. Pompacı benden özür dileyerek avrupa birliğine kabul edilmememizin benzin fiyatlarını arttırdığına dair saçmalıklar anlattı. Olayı çok fazla uzatmak istemedim çünkü bir an önce Konya'ya varmalıydım. Yerli ve milli arabamız üretilmeye başlandığından beri bu gevur alman otomobillerini beğenmez olmaya başladım. Akşam ezanı ile ikindi arasında Konya'ya vardım. Bir hayli yorulmuştum. Sokaktaki insanların hepsi türbanlı ve eşleri olmadan sokağa çıkmıyordu. Tüm Türkiye'ye örnek olabilecek bir modeldi bu şehir. Bir otele girdim ve geceyi orada geçirdim. Bugün duyduklarım neşemi biraz kaçırmıştı ama Konya'da olmanın vermiş olduğu mutluluk herşeye değerdi. Sabah uyandım, kahvaltı dahi yapmadan sokaklara atıldım. Gördüğüm her insana yerli ve milli uçak fabrikasını, nükleer başlığımızı sordum. Hiç kimse nerede olduğunu bilmiyordu. Tabi bilmeyecekti. Bu kadar önemli ve mühim bir olayın kahpe batının öğrenmemesi gerekiyordu. O zaman düşündüm ve bir kez daha içimdeki cihat arzusu kabardı. Konya sokaklarında yürürken birden gök yüzünden gürültülü bir ses geldi. Aman Allah'ım! Yerli uçağımız bu olmalı. Dünyaya savaş açmaya hazırdık. Bir anda gökyüzüne havalanan ardı arkası kesilmeyen uzay mekikleri olduğunu gördüm. Kaldığım otelin yoluna koyuldum. Neler olduğunu öğrenmek için bir an önce radyoyu açmalıydım. Otele girdiğimde tüm insanlar televizyon izliyordu. Bugün gördüğüm ve uzay mekiği zannetiklerim aslında nükleer başlıkmış. Konya merkezli olan bir nükleer saldırı ile bütün dünyayı yoketmişiz. Sonunda cihat yapmıştık. Dolar 1 Lira olmuştu ve çeşmeden su yerine benzin akıyordu.