HERAKLES Otomatik Avlı kalıcı sunucu. 19 Haziran'da açılıyor. Atius & Wizard güvencesiyle hemen kayıt ol, ön kayıt ödülleri aktif. HEMEN TIKLA!
Asertif olmak veya kendimiz için birşeyler istemekten korkmak okulda ve evde öğrendiğimiz bir özelliktir. Yetiştiriliş tarzımız kendi ihtiyaçlarımızdan çok başkaları tarafından sevilmek için onları memnun etmeye yönelik davranmamıza odaklanmıştır. Çevremizdeki ilişkide olduğumuz kişilerle çatışırsak; onların fikirlerine karşı çıkarsak bize kızacaklarına, bizden uzaklaşacaklarına inanırız. Bazen de bu gerçekleşiverir. Kimi zaman risk altına girmek yerine duygularımız, seçimlerimiz, haklarımız konusunda diğerleriyle uyum içinde olmak kolay olabilir. Eğer insanlarla iyi geçinirsek, uyumlu olursak, değer verileceğimizi, sevileceğimizi düşünürüz. Ancak burada bir paradoks yatar: insanları devamlı memnun eden kişiler diğerleri için zaman geçtikçe yük durumuna gelirler. İlişkide bulunulan kişiler bu kadar iyi, kibar, uyumlu bir kişinin gerçek olmadığını, rol yaptığını düşünmeye başlarlar. Ve başkalarını memnun edenler bir süre sonra gerçekten ne istediklerini, veya neye ihtiyaçları olduğunu, ne hissettiklerini bilmez duruma gelirler. Sonuç olarak bu kişiler başkalarına duygusal ya da fiziksel olarak kendilerini kaptırmayı önlemeye çalışlar.
Kendimiz için talepte bulunmamak bu yaşamda değersiz olduğumuzu hissetmemize ve haklarımızı, duygularımızı, düşüncelerimizi savunamaz hale gelmemize yol açar.
Asertiflik kendimizi öne çıkararak; kim olduğumuzu bildirebilmemizdir. Bu agresiflik ya da iticilik anlamına gelmez.
Sevimli olmak iyi olmak demek değildir. Pasif olmanın, istemediğimiz şeyleri yapmanın, gerçekte karşı olduğumuz şeyi onaylamanın bir bedeli vardır. Ve bu bedel bazen çok ağır olabilmektedir. İnsanları memnun eden davranışlar bazen işe yaramaz. Bunlar bizim gerçek kişiliğimizi saklar, insanların bizimle ilgili ilişkilerinde kafalarında soru işaretlerinin doğmasına neden olur; ve iyi yapabileceğimiz birçok şeyden feragat etmemizle sonuçlanır.
Asertif olmamak dargınlığa yol açar- gerçek ihtiyaçlarımızın giderilmemesinden doğan bir dargınlığa ve diğerlerinin bize yeterince ilgilenmediğinde onlara duyduğumuz gücenmeye- sürekli sevimli, iyi olmak ne mümkün ne de gerçek olabilir. Sonuçta karmaşık ve zarar verici olumsuz davranış, duygu çemberine bizi ve ilişkilerimizi sürükler.
Bu kadar iyi olmayı bırakın.
Gerçekte ne hissediyorsanız ve ne düşünüyorsanız söyleyin.
Kendinizi ifade etmenizle dünya sizden kopup galaksi değiştirmeyecektir.
Gerçek, açık ve dürüst olmak diğer insanların sizden beklediklerini düşünüp ona uygun davranmaktan çok daha basit ve kolaydır.
Diğer insanların da aynı sizin gibi karşı fikirlere sahip olmaya ve bunları açıkca ifade etmeye hakları vardır.
Kendinize bir fikre katılmıyorsanız bunu açıklıkla söylemeye, kendiniz için gerektiğinde karşı çıkmaya izin verin. Ve aynı hakkı karşınızdakine de tanıyın. Bu var olmanın ve gerçek, sağlıklı bir ilişkinin altın kurallarındandır.
Ne kadar iyi-sevimli olursanız olun, herkesin sizi sevmesine imkan yoktur. Bu ancak Pollyannacılık olabilir.
Eğer kendiniz kendinizi seviyorsanız; bu diğer ilişkileriniz için de yeterli olacaktır. Sizi seven insanlar, sizi gerçekten tanıyan ve kabul eden insanlardır. Bu ilişkilerde çok büyük çatışmalar yaşanmaz veya yaşansa da çözümlenebilir. Çünkü ancak gerçek kişilikler gerçek çözümlere yol alabilir.
Kendimiz için talepte bulunmamak bu yaşamda değersiz olduğumuzu hissetmemize ve haklarımızı, duygularımızı, düşüncelerimizi savunamaz hale gelmemize yol açar.
Asertiflik kendimizi öne çıkararak; kim olduğumuzu bildirebilmemizdir. Bu agresiflik ya da iticilik anlamına gelmez.
Sevimli olmak iyi olmak demek değildir. Pasif olmanın, istemediğimiz şeyleri yapmanın, gerçekte karşı olduğumuz şeyi onaylamanın bir bedeli vardır. Ve bu bedel bazen çok ağır olabilmektedir. İnsanları memnun eden davranışlar bazen işe yaramaz. Bunlar bizim gerçek kişiliğimizi saklar, insanların bizimle ilgili ilişkilerinde kafalarında soru işaretlerinin doğmasına neden olur; ve iyi yapabileceğimiz birçok şeyden feragat etmemizle sonuçlanır.
Asertif olmamak dargınlığa yol açar- gerçek ihtiyaçlarımızın giderilmemesinden doğan bir dargınlığa ve diğerlerinin bize yeterince ilgilenmediğinde onlara duyduğumuz gücenmeye- sürekli sevimli, iyi olmak ne mümkün ne de gerçek olabilir. Sonuçta karmaşık ve zarar verici olumsuz davranış, duygu çemberine bizi ve ilişkilerimizi sürükler.
Bu kadar iyi olmayı bırakın.
Gerçekte ne hissediyorsanız ve ne düşünüyorsanız söyleyin.
Kendinizi ifade etmenizle dünya sizden kopup galaksi değiştirmeyecektir.
Gerçek, açık ve dürüst olmak diğer insanların sizden beklediklerini düşünüp ona uygun davranmaktan çok daha basit ve kolaydır.
Diğer insanların da aynı sizin gibi karşı fikirlere sahip olmaya ve bunları açıkca ifade etmeye hakları vardır.
Kendinize bir fikre katılmıyorsanız bunu açıklıkla söylemeye, kendiniz için gerektiğinde karşı çıkmaya izin verin. Ve aynı hakkı karşınızdakine de tanıyın. Bu var olmanın ve gerçek, sağlıklı bir ilişkinin altın kurallarındandır.
Ne kadar iyi-sevimli olursanız olun, herkesin sizi sevmesine imkan yoktur. Bu ancak Pollyannacılık olabilir.
Eğer kendiniz kendinizi seviyorsanız; bu diğer ilişkileriniz için de yeterli olacaktır. Sizi seven insanlar, sizi gerçekten tanıyan ve kabul eden insanlardır. Bu ilişkilerde çok büyük çatışmalar yaşanmaz veya yaşansa da çözümlenebilir. Çünkü ancak gerçek kişilikler gerçek çözümlere yol alabilir.
