Aristoteles'in Varlık Felsefesi (Ontoloji) Nedir? Ne Değildir?

[TruvaGame]

ROHAN2 WORLD 1-120 TR TİPİ OFFICIAL YOHARA, BALATHOR VE AMON! 80. GÜNÜNDE! +10.000 ONLİNE! HİLE VE BOT %100 ENGELLİ HEMEN TIKLA!

Aristoteles'in Varlık Felsefesi (Ontoloji) Nedir? Ne Değildir?

Aristoteles‘e göre varlıkların görünüşleri sürekli olarak değişmektedir. Bu değişime uğrayan şey, yani madde, değişim süresince özünü her zaman korumaktadır. Ona göre öğretmeni olan Platon, idealarla fenomenler, tümel ile tekil arasında inandırıcı bir bağlantı kuramamıştır; çünkü Platon, gerçek varlığı fenomenlerden ayrı olarak düşünmüştür. Platon için gerçek varlık, kendisinin adlandırdığı idealar dünyasındadır ve fenomenler, onların birer kopyasıdır. Aristoteles ise gerçek varlığın idealar dünyası gibi ayrı bir dünyada bulunmadığını, onun maddelerin özünde bulunduğunu ileri sürer. Bu bağlantıyı kurmak için yaptığı bütün denemelere rağmen, idealar dünyası fenomenler dünyasından ayrı, başka bir dünya olarak kalmıştır. İdea öğretisi öz ile görünüşü, varlık ile oluşu birbirinden koparıp ayırmıştır. Platon’un birbirinden ayırdığı bu iki dünyayı -birisi algılanan, öteki düşünce ile kavranan- kendi gerçek kavramında yeniden birleştirmek Aristoteles’in başlıca problemi olacaktır: İdea ile fenomen arasında öyle bir bağlantı kurulmalı ki bu bağlantı bize algılananı kavramsal bilgi ile açıklayabilmeyi sağlasın. Bu bağlantıyı da Aristoteles şöyle kuruyor: Ona göre idealar, tek tek nesnelerin özüdür; bunların varlıklarının varoluşlarının nedenidir; bunun böyle olduğunu göstermek de felsefenin ana ödevidir. Platon’da iki ayrı dünya vardır: İdealar dünyası (asıl gerçek olan dünya; duran, kendi kendisiyle hep aynı kalan dünya), bir de duyu dünyası (meydana gelip yok olan nesnelerin, boyuna değişen şeylerin dünyası). Aristoteles için ise idealar dünyası duyular dünyasının içindedir. Aristoteles de varlığın ilk ve en önemli parçasının idea olduğu görüşündedir; ancak o, her şeyden önce bir doğa bilginidir ve dolayısıyla doğayı olduğu gibi, yani duyu organlarımızın sağladığı biçimde tanımayı ve bilmeyi kendisine amaç edinmiştir. Bu özelliği, öğretmeni ve yakın dostu olan Platon’a felsefî yönden karşı çıkmasına yol açmıştır.