Ayyıldız2 | 2008 TR Yapısı • 1-99 Orta Emek Destan • Oto Avsız • 10 Temmuz 21:00 HEMEN TIKLA!
[h=2]"Toz yutmaya hazırsanız..."[/h]Bir inceleme editörü olmak bazen acı verici olabiliyor. Bir oyundan ne kadar etkilenirseniz etkilenin ortadaki gerçeği görmezden gelmemeniz gerekiyor. İstisnalar kaideyi bozmasa da asla istisna olmamalı.
Söz konusu oyun, benim 15 senemi esir alan Bethesda Game Studios'tan çıkmış olsa bile. Hatta beni yazı yazmaya iten oyunları yapmış olsalar bile... Yine de bu Fallout 4 incelemesinin şu ana kadar yazılmış olanlardan çok daha farklı argümanlar içereceğini de belirtmem gerekiyor. Her şeyden önce biraz geciktiğim için de özür dilemem gerekiyor. 12 gündür aralıksız olarak Boston'ı arşınlamış olamama rağmen her gün kafamdaki düşünceler yerlerini yeni olanlara bıraktı. Bazen puanı çok düşürdüm, dedim "Olmadı Bethesda!", sonra dizime ok yedim.
Size söyleyeyim, iyi ki o oku yedim...
Evet, Fallout 4 dibine kadar Bethesda oyunuydu. Sizi 10 saatin sonunda da 500 saatin sonunda da şaşırtabilecek büyülü bir serüvendi. Hataları bu kez göze parmak olmasa daha iyi olurdu ama yazının daha başından sıkıcı noktalara değinmek istemiyorum.
Ama unutmamak gerekiyor. Fallout 4, firmanın bir önceki oyunu The Elder Scrolls V: Skyrim gibi her bünyede benzer etki yaratamıyor. Yani ben burada ne yazarsam yazayım "Meh" deme ihtimaliniz bulunuyor.
Yıllar boyunca arkadaşlarım, editör tanıdıklarım, okurlar hep bana "Abi ne buluyorsun bu adamların oyunlarında?" diye sordular. Bakın, çok açık konuşacağım. Hataları ne olursa olsun Fallout 4 çok önemli bir Bethesda geleneğini devam ettiriyor.
Haritanızda bir görevi işaretliyorsunuz ve yaklaşık iki saat sonra kendinizi bambaşka bir yerde can havliyle mutant ayılardan kaçar halde buluyorsunuz. İşte Bethesda'nın gücü budur arkadaşlar. Açık dünya oyunu böyle bir şeydir. Ne yalan söyleyeyim, son yıllarda
İşte Fallout 4 pürüzsüz, saf, tertemiz bir açık dünya. Eğer içinizde biraz da olsa keşfetme heyecanı varsa Boston sizin için biçilmiş bir kaftan. Terk edilmiş gibi görünen yerleşim yerleri (Raider'lar gelene kadar), çürümeye yüz tutmuş fabrikalar, süper marketler... Kendinizi kıra, bayıra vurup Boston'ı dolaşmaya başladığınızda bir kaç saat içinde çok önemli bir şeyi fark ediyorsunuz: Fallout 4 sadece bir arayış üzerine yazılmış. Sürekli arıyorsunuz. Eski dünyanın kalıntıları içinde attığınız her adım, sizi hem geçmişle hem de gelecekle birleştiriyor.
Oyun aynı zamanda bu arayışı destekleyen bir senaryoyla karşımıza çıkıyor. Fallout 4 ile ilk kez nükleer felaket öncesinde oyuna başlıyoruz. Eh, bu kadarı spoiler/sürprizbozan sayılmaz çünkü Bethesda defalarca kez bunları bize gösterdi. Oyunun karakter yaratma kısmı felaket öncesi dünyada geçiyor ve son yıllarda gördüğüm en eğlenceli karakter yaratma sekansını size yaşatıyor.
Karakter yaratma bölümü kesinlikle bugüne kadar gördüklerimin en iyisi. Hem özgür yapısı hem de bunu size harika bir şekilde sunmasıyla hayli beğenimi kazandı. Her şeyden önce çok organik bir şekilde ilerliyor. Karakter modellemeler"halen" biraz olmamış gibi dursa da Fallout 4 her Bethesda oyunu gibi sonuçla değil, gidişatla kazanmış bir firma.
Karakter yaratma genel olarak çoğu oyunda sadece bir ekran sıfatındayken, Bethesda buna gerçek bir kişilik ve ayrı bir bölüm oluşturmuş. Fallout 4'teki ilk yarım saatiniz karakterinizi oluşturmakla geçiyor ve sürecin organikliği size bunu hissettirmiyor bile. Ardından malumunuz bombalar patlıyor ve dünya artık yaşanmaz hale geliyor. Stasis pod'larında geleceği oluşturması planlananlar çıktığında artık dünya bambaşka bir yer haline gelmiş oluyor.
Bethesda yeni döneme uyum sağlamak için hayli yenilik yapsa da çok önemli bir detayı atlamış. Şimdi bahsedeceğim bölüm aynı zamanda Fallout 4'ün en büyük, en affedilmez eksisi olma özelliğine sahip. Bu konuda şaka yapmıyorum ve empati duygusunu benden söken Bethesda'ya halen kızıyorum.
Fallout 4'te ilk kez ana karakterimiz konuşuyor. Şaka gibi ama gerçek. Son derece güzel seslendirilmişler ve karakterimizin yaşadığını daha bir anlıyoruz ama...
Artık o Vault'tan çıkan kişi biz değiliz. Artık bizim tepkilerimiz, bizim heyecanımız ve bizim isteklerimiz yok.
Herkes konuşmayan ana karakter ve yazılı diyaloglardan sıkılmış olabilir ama bu insanların içinde Bethesda hayranlarının olmadığına eminim. Fallout'ta Vault'tan çıkan kişi bir başkası olunca oyuna gömülmeniz, kendiniz gibi hissetmeniz inanılmaz zorlaşıyor. Her diyalog sekansında yapılan yeniliği takdir etsem de, çabayı görmezden gelmesem de rahatsız oldum. Diyalog seçeneklerinde sıkıntı yok, gidişatta da yok, sorun o kişi değil kendim olmak istemem. Yoksa diyaloglar belli bir noktadan sonra arap saçına dönüyor. Başta az sayıda gibi görünen diyalog seçenekleri konuşmanız ilerledikçe açılıyor ve size tonlarca farklı seçim sunuyor.
Sadece bir başkasının konuşması sizi gerçekten rahatsız edebiliyor. Elbette bazı oyuncular durumun böyle olmasını normal karşılayacaklardır ama yıllar boyu bu adamların yaptığı oyunlarda "o kişi" olduktan sonra bana başka bir karakterin dayatılması hoş durmuyor. "Eh, Witcher'da da Geralt var!" diyenlerdenseniz, durum gerçekten farklı. Evet, orada baş karakterimiz Geralt ama oyunun tüm gidişatı zaten Geralt karakteri üzerine kurulu. Ayrıca Geralt of Riviaedebi bir alt yapıya sahip olduğu için oyun dünyasının görebileceğiniz en güçlü karakterlerinden biri. Anlayacağınız Bethesda'nın empatiyi böylesine sınırlamış olması pek hoşuma gitmedi.
Söz konusu oyun, benim 15 senemi esir alan Bethesda Game Studios'tan çıkmış olsa bile. Hatta beni yazı yazmaya iten oyunları yapmış olsalar bile... Yine de bu Fallout 4 incelemesinin şu ana kadar yazılmış olanlardan çok daha farklı argümanlar içereceğini de belirtmem gerekiyor. Her şeyden önce biraz geciktiğim için de özür dilemem gerekiyor. 12 gündür aralıksız olarak Boston'ı arşınlamış olamama rağmen her gün kafamdaki düşünceler yerlerini yeni olanlara bıraktı. Bazen puanı çok düşürdüm, dedim "Olmadı Bethesda!", sonra dizime ok yedim.
Size söyleyeyim, iyi ki o oku yedim...
Evet, Fallout 4 dibine kadar Bethesda oyunuydu. Sizi 10 saatin sonunda da 500 saatin sonunda da şaşırtabilecek büyülü bir serüvendi. Hataları bu kez göze parmak olmasa daha iyi olurdu ama yazının daha başından sıkıcı noktalara değinmek istemiyorum.
Ama unutmamak gerekiyor. Fallout 4, firmanın bir önceki oyunu The Elder Scrolls V: Skyrim gibi her bünyede benzer etki yaratamıyor. Yani ben burada ne yazarsam yazayım "Meh" deme ihtimaliniz bulunuyor.
Yıllar boyunca arkadaşlarım, editör tanıdıklarım, okurlar hep bana "Abi ne buluyorsun bu adamların oyunlarında?" diye sordular. Bakın, çok açık konuşacağım. Hataları ne olursa olsun Fallout 4 çok önemli bir Bethesda geleneğini devam ettiriyor.
Haritanızda bir görevi işaretliyorsunuz ve yaklaşık iki saat sonra kendinizi bambaşka bir yerde can havliyle mutant ayılardan kaçar halde buluyorsunuz. İşte Bethesda'nın gücü budur arkadaşlar. Açık dünya oyunu böyle bir şeydir. Ne yalan söyleyeyim, son yıllarda
Linkleri görebilmek için Turkmmo Forumuna ÜYE olmanız gerekmektedir.
ve
Linkleri görebilmek için Turkmmo Forumuna ÜYE olmanız gerekmektedir.
birbirine temel olarak benzer açık dünya modelleriyle piyasaya sürüldüler. İki oyunu da oynarken inanılmaz keyif aldım ama bu oyunların senaryo nedeniyle sunduğu açık dünya görece "kısıtlıydı". Harita üzerinde soru işareti avı açık dünya gibi hissettirse de anlamı tam olarak karşılamıyordu.
İşte Fallout 4 pürüzsüz, saf, tertemiz bir açık dünya. Eğer içinizde biraz da olsa keşfetme heyecanı varsa Boston sizin için biçilmiş bir kaftan. Terk edilmiş gibi görünen yerleşim yerleri (Raider'lar gelene kadar), çürümeye yüz tutmuş fabrikalar, süper marketler... Kendinizi kıra, bayıra vurup Boston'ı dolaşmaya başladığınızda bir kaç saat içinde çok önemli bir şeyi fark ediyorsunuz: Fallout 4 sadece bir arayış üzerine yazılmış. Sürekli arıyorsunuz. Eski dünyanın kalıntıları içinde attığınız her adım, sizi hem geçmişle hem de gelecekle birleştiriyor.
Oyun aynı zamanda bu arayışı destekleyen bir senaryoyla karşımıza çıkıyor. Fallout 4 ile ilk kez nükleer felaket öncesinde oyuna başlıyoruz. Eh, bu kadarı spoiler/sürprizbozan sayılmaz çünkü Bethesda defalarca kez bunları bize gösterdi. Oyunun karakter yaratma kısmı felaket öncesi dünyada geçiyor ve son yıllarda gördüğüm en eğlenceli karakter yaratma sekansını size yaşatıyor.
Karakter yaratma bölümü kesinlikle bugüne kadar gördüklerimin en iyisi. Hem özgür yapısı hem de bunu size harika bir şekilde sunmasıyla hayli beğenimi kazandı. Her şeyden önce çok organik bir şekilde ilerliyor. Karakter modellemeler"halen" biraz olmamış gibi dursa da Fallout 4 her Bethesda oyunu gibi sonuçla değil, gidişatla kazanmış bir firma.
Karakter yaratma genel olarak çoğu oyunda sadece bir ekran sıfatındayken, Bethesda buna gerçek bir kişilik ve ayrı bir bölüm oluşturmuş. Fallout 4'teki ilk yarım saatiniz karakterinizi oluşturmakla geçiyor ve sürecin organikliği size bunu hissettirmiyor bile. Ardından malumunuz bombalar patlıyor ve dünya artık yaşanmaz hale geliyor. Stasis pod'larında geleceği oluşturması planlananlar çıktığında artık dünya bambaşka bir yer haline gelmiş oluyor.
Bethesda yeni döneme uyum sağlamak için hayli yenilik yapsa da çok önemli bir detayı atlamış. Şimdi bahsedeceğim bölüm aynı zamanda Fallout 4'ün en büyük, en affedilmez eksisi olma özelliğine sahip. Bu konuda şaka yapmıyorum ve empati duygusunu benden söken Bethesda'ya halen kızıyorum.
Fallout 4'te ilk kez ana karakterimiz konuşuyor. Şaka gibi ama gerçek. Son derece güzel seslendirilmişler ve karakterimizin yaşadığını daha bir anlıyoruz ama...
Artık o Vault'tan çıkan kişi biz değiliz. Artık bizim tepkilerimiz, bizim heyecanımız ve bizim isteklerimiz yok.
Herkes konuşmayan ana karakter ve yazılı diyaloglardan sıkılmış olabilir ama bu insanların içinde Bethesda hayranlarının olmadığına eminim. Fallout'ta Vault'tan çıkan kişi bir başkası olunca oyuna gömülmeniz, kendiniz gibi hissetmeniz inanılmaz zorlaşıyor. Her diyalog sekansında yapılan yeniliği takdir etsem de, çabayı görmezden gelmesem de rahatsız oldum. Diyalog seçeneklerinde sıkıntı yok, gidişatta da yok, sorun o kişi değil kendim olmak istemem. Yoksa diyaloglar belli bir noktadan sonra arap saçına dönüyor. Başta az sayıda gibi görünen diyalog seçenekleri konuşmanız ilerledikçe açılıyor ve size tonlarca farklı seçim sunuyor.
Sadece bir başkasının konuşması sizi gerçekten rahatsız edebiliyor. Elbette bazı oyuncular durumun böyle olmasını normal karşılayacaklardır ama yıllar boyu bu adamların yaptığı oyunlarda "o kişi" olduktan sonra bana başka bir karakterin dayatılması hoş durmuyor. "Eh, Witcher'da da Geralt var!" diyenlerdenseniz, durum gerçekten farklı. Evet, orada baş karakterimiz Geralt ama oyunun tüm gidişatı zaten Geralt karakteri üzerine kurulu. Ayrıca Geralt of Riviaedebi bir alt yapıya sahip olduğu için oyun dünyasının görebileceğiniz en güçlü karakterlerinden biri. Anlayacağınız Bethesda'nın empatiyi böylesine sınırlamış olması pek hoşuma gitmedi.
