kaptanmikro1 1
kaptanmikro1
Reklam vermek için turkmmo@gmail.com

II. Abdülhamid

  • Konuyu başlatan Konuyu başlatan Berkay Karsli
  • Başlangıç tarihi Başlangıç tarihi
  • Cevaplar Cevaplar 0
  • Görüntüleme Görüntüleme 122
II. Abdülhamid ( : عبد الحميد ثانی `Abdü’l-Hamīd-i sânî- d. 22 Eylül [SUP] [/SUP] 1842 – ö. 10 Şubat 1918), 'nun 34. ve 113. . Bunalımlı bir dönemde tahta çıkan Abdülhamid, 'ya karşı dengeci, Doğuya karşı politikalar izlemiş, ülke içinde güçlendirmiştir.
[h=2]Siyasi olaylar[/h]

Büyük imtiyaz madalyası.‎‎​


Küçük imtiyaz madalyası.‎‎​

[h=3]Tahta çıkışı ve Birinci Meşrutiyet[ | ][/h]

Meclis-i Mebusan'ın açılışı, 1876​

Amcası Abdülaziz'in 1876'da tahttan indirilmesi ve şüpheli koşullarda ölümü, ağabeyi 'ın tahta geçirildikten üç ay sonra ruhsal çöküntü geçirdiği iddiasıyla [SUP] [/SUP] tahttan indirilerek 'na hapsedilmesi olaylarına tanık oldu. 31 Ağustos 1876'da padişah ilan edildi ve 7 Eylül günü 'te kılıç kuşandı.[SUP] [/SUP] Ağabeyinin yerine tahta geçirildikten sonra, her iki saltanat değişiminin mimarı olan 'yı sadrazam yaptı.
Abdülhamid tahta çıktığında büyük bir bunalım içindeydi. 1871'de 'nın ölümünden sonra saray ile arasındaki çekişme alevlenmiş, 1875'te devlet borçlarını ödeyemez hale düşerek ile moratoryum ilan etmiş, 'nın başını çektiği akımının etkisiyle 'da ulusal ayaklanmalar baş göstermişti. Yurt içinde yanlısı görüşler güçleniyor, hatta padişahlığın tasfiyesiyle ilânı fikri tartışmaya açılıyordu.
Abdülhamid, tahta geçmeden 'ya verdiği taahhüt uyarınca 23 Aralık 1876'da, ilk Osmanlı anayasası olan 'yi ilan etti.[SUP] [/SUP] ve üyelerinden oluşan ilk meclis 19 Mart 1877'de açıldı. Böylece dönemi başladı. Padişah ile meclisin ülkeyi birlikte yönetmesi ilkesine dayanan anayasayla yargı bağımsızlığı ve temel haklar güvence altına alınmasına rağmen egemenliğin esas kaynağı yine padişahtı.[SUP] [/SUP] Abdülhamid, Kanun-ı Esasî'nin 113. maddesiyle kendisine tanınan "idari sürgün yetkisi"ni kullanarak, daha meclis toplanmadan 'yı sürgüne yolladı.
[h=3]93 Harbi[/h]Ana madde:

Ayastefanos Antlaşmasının imzalandığı konak​

Rusya'nın Balkanlar'da ıslahat için verdiği tekliflerin 12 Nisan 1877'de hükümeti tarafından reddedilmesi üzerine olarak bilinen Osmanlı-Rus Savaşı patlak verdi. Abdülhamid'in karşı olmasına rağmen[SUP] [/SUP] Mithat Paşa, ve Redif Paşa gibi devlet adamlarının ısrarlarıyla girilen savaşta Rus orduları Balkan ve cephelerinde Osmanlı kuvvetlerini bir dizi yenilgiye uğratarak doğuda 'u, batıda ise 'ın tamamı ile 'nın İstanbul surlarına kadarki kısmını işgal ettiler. Meclis-i Mebusan'da hükümetin savaş politikalarına yöneltilen ağır eleştiriler üzerine Abdülhamit, meclisi 18 Şubat 1878'de tatil etti. Takip eden 30 yıl boyunca meclisi bir daha toplantıya çağırmadı ve bu süre zarfında meşrutiyet anayasası olan Kanun-ı Esasî'yi kağıt üzerinde de olsa muhafaza ederek, aldığı kararları yine bu anayasaya göre yürürlüğe koydu.
93 Harbi, 3 Mart 1878'de İstanbul surları dışındaki 'ta karargâh kuran Rus kuvvetlerinin dikte ettiği ile sona erdi. Anlaşmaya göre; Osmanlı İmparatorluğu'na bağlı, sınırları 'dan Ege'ye, 'dan 'a uzanacak bağımsız bir Bulgaristan Prensliği kurulacak, 'e iç işlerinde bağımsızlık verilecek, , ve tam bağımsızlık kazanacak ve sınırları genişletilecek, , , ve Rusya'ya verilecek, 'a bırakılacak, ve 'da ıslahat yapılacak, Osmanlı İmparatorluğu Rusya'ya 30 bin ruble savaş tazminatı ödeyecekti. Oldukça ağır şartlar içeren bu antlaşmaya, Rusya'nın aşırı derecede güçlenmesinden kaygı duyan diğer devletleri karşı çıktılar. 13 Temmuz 1878'de Ayastefanos Antlaşması'nın yerine geçen imzalandı. Yeni antlaşmayla Rusya'nın toprak kazanımları geri alındıysa da, Romanya ve Karadağ'a bağımsızlık verilirken, Bulgaristan'da ve himayesinde özerk bir prenslik oluşturuldu.
[h=3]Toprakları elde tutma dönem i [/h]

II. Abdülhamit​

Berlin Antlaşması, 'daki Rus himayesine yönelmelerine engel olmak amacıyla, Osmanlı İmparatorluğu'ndan bu bölgedeki Ermenilerin durumunu düzeltmeye yönelik bir dizi reform yapmasını talep etti. Abdülhamid yönetiminin bu reformları ertelemesi ve bölgedeki aşiretlerini muhtemel bir Ermeni isyanına karşı silahlandırma yoluna gitmesi üzerine Ermeniler arasında devrimci ve milliyetçi örgütler güç kazandı. 1887'de 'a bağlı 'da, 1891'de ise 'e yakın 'da Ermeni devrimci örgütlerince desteklenen direniş hareketleri başlatıldı. 1895'te bu olayların ülke çapında bir ihtilale dönüşmesi olasılığının doğması ve İstanbul'da Ermeni örgütlerinin 'da Batı kamuoyunu etkilemeye yönelik bir ayaklanma düzenlemesi üzerine hükümeti tarafından Anadolu'da Ermeni topluluklarına yönelik sert bastırma tedbirleri alındı. IV. Ordu Komutanı Müşir Zeki Paşa, Ermeni isyanını bastırmakla görevlendirildi. Doğuda Kürt aşiret reisleri adı altında düzensiz milis birliklerinde örgütlendi. 1895 yazında tüm Anadolu taşrasında gerçekleşen kanlı olaylar Batı kamuoyunda genellikle olarak adlandırıldı ve liberal Avrupa basınında Abdülhamid aleyhine şiddetli bir kampanya başlatılmasına sebep oldu.[SUP][ ][/SUP]

II. Abdülhamid'i "Ermeni Kasabı" olarak niteleyen bir Fransız karikatürü.​

1897 yılında, 'in 'a ilhakını isteyen Yunan hükümetinin Tesalya sınırında ihlallere girişmesi üzerine "barut kokusu" artık duyulmaya başlamıştı. Bunun üzerine vükela meclisi Mâbeyne çağrıldı. Padişah tarafından, durumun müzakere ve bir neticeye bağlanması için emredildi. Meclis ara vermeden 56 saat durumu konuştu. Herkes Yunanlılara harp açılmaması yolunda fikirler ileri sürdü. Bunu söyleyenler, ülkenin durumunun iyi olmadığını izah ederek: -Harbe girmek hata olur, diye rey veriyorlardı. Bu fikrin baş müdafii İzzet Paşa idi. Zaman zaman dışarı çıkarak padişahın yanına gidiyor, müzakereler hakkında bilgi veriyordu. Fakat Rıza Paşa ve birkaç devlet adamı, eğer Yunanistan'a karşı korkak bir tavır içine girilirse, bütün Rumeli’nin parçalanacağını ve belki de İstanbul’un tehlikeye düşeceğini savundular ve Sultan II. Abdülhamid ile gizlice görüşerek bu fikirlerini ona bildirdiler. Savaş taraftarı olan padişah hemen hazırlıkların yapılmasını istiyordu. İşte tam bu sırada harekete geçen Yunan ordusu Alasonya'ya saldırdı. Hazırlıksız bulunan Yanya'daki Osmanlı tümeni, Yunan birlikleri önünden ric'at etmek zorunda kaldı. Bunun üzerine İstanbul'daki I. Ordu, Umum Kumandanı Ethem Paşa kumadasında Yunanistan üzerine harekete geçti. Birkaç gün içinde Yenişehir'i (Tesalya) ele geçirdi. Daha sonra Atina yolu üzerindeki Milona geçitlerine geldi ve burasını savunan Yunan ordusunu, 23 Nisan 1897 günü büyük bir mağlubiyete uğrattı. Milona Meydan Savaşı ile, Avrupalıların, geçilemez de dikleri bu geçitleri aşan ordu, güneye çekilen Yunan ordusu ise, Atina ile Tesalya arasındaki Dömeke’de yeniden karşılaştı. Yunanlıların son müdafaa hatları olan Dömeke’de, 25 bin kişilik Yunan ordusu perişan edildi ve bir daha toparlanamadan darmadağın edildi. Bu muharebede Abdülezel Paşa şehid düştü. Ordu hızla ilerleyerek birkaç saat içinde Atina'ya girdi.
15-17 Mayıs tarihinde 'de yapılan muharebede Yunan ordusu kesin bir yenilgiye uğradı. Avrupa devletlerinin müdahalesi ile mütareke yapıldı. Osmanlı lehine sınırındaki bazı küçük değişiklikler dışında savaştan önceki sınırlara dönüldü. Yunanistan Osmanlı Devleti'ne 4 milyon lira savaş tazminatı ödemeyi kabul etse de bu tazminat tahsil edilemedi. Oysa buna karşılık Girit'e özerklik verilmişti.[SUP] [/SUP]
İttihatçılar tarafından Abdülhamid dönemine "Devr-i İstibdâd" (İstibdat Dönemi) adı verilir.
 

Şu an konuyu görüntüleyenler (Toplam : 0, Üye: 0, Misafir: 0)

Geri
Üst