Okul her zaman farklı bir yaşantı gibi gelmiştir bana.
Her saat kalemle, kitapla, defterle, silgiyle can kan olmak mesela.
Her gün ''0.5 veyahut 0.7 ucun var mı?'' veya ''1 liran var mı kardeşim?'' gibi cümleleri aralıksız duymak,
öğretmenin problemleriyle, şıklarıyla otobüste başının ağrıdığını hissetmek,
" Arkadaşım müdür veya müdür yardımcısı seni çağırıyor ." , cümlesinde salgılanan adrenalin hormonuyla kendinden geçmektir ,
zilin ilk saniyesiyle dolan masa tenisi yerine masa veya sıraları tercih eden arkadaşları izlemek,
ilk birkaç ders kaloriferle kanka olup öğlene doğru güneşin sıcağından şikayetçi olmakta sadece birkaçı.
Fakat okul her ne kadar sıkıcı bir yer olsa da sayılardan ve işlemlerden ibaret değildir.
Okulu eğlenceli hâle getirmenin tek yolu başarılı olup okulla dalga geçmektir.
Cem Yılmaz'a ve bana göre. Ne bileyim işte , beden dersinde bütün hareketleri bildiğin halde bilerek yanlış yapıp hocanın " Oğlum düz durun." uyarısına " Bizde yamuk olmaz hocam. " diyebilmektir mesela.
İlk okuldan kalan " Hocam el yazısıyla mı ? " sorusunu bilerek sormak, eline kalem açacağını alıp çöp kutusunun başında muhabbet çevirmektir bir bakıma.
Öğrenciliğin vazgeçilmezi ; kopya teknikleri bulmak ,
" Git geç kağıdı al! " sesine alışmaktır ve hatta kütüphaneye girip arkadaşının " Ne okuyacaksın ? " sorusuna anlamsızca bir gülümsemeyle " Kitap. " diyebilmeyi göze almaktır.
Ve son olarak öğrencilik " Tahtaya kalk! " uyarısıyla tüm hayallerinin yıkılmasıdır..
1
1
1
1
