HERAKLES Otomatik Avlı kalıcı sunucu. 19 Haziran'da açılıyor. Atius & Wizard güvencesiyle hemen kayıt ol, ön kayıt ödülleri aktif. HEMEN TIKLA!
Avusturya kökenli İsviçreli mimar, kent plancı ve eğitimci.
Annesi Avusturyalı, babası İsviçreli olan Egli, mimarlık eğitimini Viyana Teknik Üniversitesinde yaptı. 1924te aynı okulda öğretim üyesi oldu, bir yandan da kendi bürosunu açarak serbest mimarlık çalışmalarına başladı. 1927de Maarif Vekâleti tarafından modern okul yapımı için danışman mimar olarak Türkiyeye çağrıldı ve 1936ya kadar süren danışmanlığı sırasında okul yapılarının program çalışmalarına katılmanın yanısıra birçok eğitim yapısını da projelendirip inşa etti. Hepsi Ankarada bulunan, Musiki Muallim Mektebi (s. Devlet Konservatuvarı, b. Mamak Belediyesi; 1927-28), Erkek Ticaret Lisesi (1928-30), İsmet Paşa Kız Enstitüsü (b. Zübeyde Hanım Kız Teknik Ok., 1930), Ankara Üniversitesi Ziraat Fakültesi, Zootekni, Anatomi-Patoloji, Şarap ve Süt Enstitüleri ve Rektörlük Binası (1933), Mülkiye Mektebi (b. SBF, 1935), Gazi Lisesi (1936) ve ayrıca İstanbul Üniversitesi Botanik-Zooloji ve Anatomi-Patoloji Enstitüleri danışmanlık döneminin yapılarıdır. 1930da İGSA (b. MSÜ) Mimarlık Bölümünün eğitim programını yeniden düzenlemekle görevlendirilen Egli, Almanyadaki mimarlık eğitimini temel alarak yeni bir örgütlenme gerçekleştirdi ve akademinin öğretim kadrosunda görev aldı. Mimar Vedat Tek in akademiden ayrılması üzerine tasarım atölyesini devralarak öğretimin ana yönelimini I. Ulusal Mimarlıktan Akılcı-İşlevsel mimarlık anlayışına döndürdü. İGSAda ilk Şehircilik Enstitüsünü de kuran Egli Türkiyede döneminin öteki yabancı mimarlarından daha derin ve önemli bir etki yarattı. Uygulamalarının da örneklediği ve desteklediği öğretim görevine bağlı olarak bu etki sessiz ancak yaygın, öğretici ve kalıcı oldu. Ders ve yazılarında, yüzeysel bir aktarmacılık yerine Türkiyenin koşullarını ve birikimlerini gözeten, çevre kaygısı taşıyan bir mimarlık önerdi, Anadolu mimarlığının bilimsel olarak araştırılmasına ve Milli Mimari Seminerine önayak oldu. Ayrıca Mimar Sinan üzerine ilk bilimsel çalışmayı da yaptı. 1936-40 arasında Türk Hava Kurumu başmimarı olarak çalışan ve kurumun yönetim binasıyla Etimesgut Havaalanındaki bazı binaların tasarımını da yapan Egli, aynı yıllarda Edirne, Balıkesir, Niğde ve bazı küçük kasabaların imar planlarını hazırladı. Eglinin Türkiyedeki öteki yapıları arasında Ankaradaki Sayıştay Binası (1928-30), Irak ve İsviçre Büyükelçilik Binaları (1936-38), F. Bulca Eviyle (1936) İstanbuldaki R. Devres Evi (1932) dikkate değerdir.
Eglinin yapıları Modernist ve Pürist mimarlığın başarılı örnekleri olarak nitelenir. Gösterimci ve anıtsal tasarımları dışlayan ve gelişmekte olan bir ülkenin yeğlemesi gereken gerçekçi yaklaşımı arayan Egli mimarlığı, özellikle eğitim yapılarında ekonomik modeller ortaya koydu. Bu ekonomi, yapıların yalnız pahalı olmayan gereç seçimlerinde değil kayıp alanları bulunmayan plan ekonomilerinde de görülmektedir. 1937de İsviçre uyruğuna geçen Egli, Türkiye dönüşü Zürih Teknik Üniversitesinde (ETH) kent planlama kuramı ve tarihi dersleri vermeye başladı, 1947de profesör oldu. Bu görevini 1963e kadar sürdürdü. Eglinin Türkiye dışındaki tasarım ve uygulamaları arasında Viyanada gerçekleştirdiği tek evler, apartman ve toplu konutlar (1919-27); Lübnanda Beyrut ve çevresinin imar planları, Beyrut ve Saydada ilkokullar (1947-51); İsviçrede Furttal Eğitim Sitesi bulunuyor. Eglinin Şehirciliğin ve Memleket Planlamasının Esasları (1957), Geschichte des Städtebaues (1959-67), Sinan, Baumeister der Osmanischen Glanzzeit (1976) gibi kuramsal çalışmaları da yayımlandı.
Egli, Türkiyeye bir kez daha 1953-55 arasında BM Teknik Yardım Örgütü görevlisi olarak geldi; kent ve bölge planlama konularında çalıştı, konferans ve seminerler verdi.
Annesi Avusturyalı, babası İsviçreli olan Egli, mimarlık eğitimini Viyana Teknik Üniversitesinde yaptı. 1924te aynı okulda öğretim üyesi oldu, bir yandan da kendi bürosunu açarak serbest mimarlık çalışmalarına başladı. 1927de Maarif Vekâleti tarafından modern okul yapımı için danışman mimar olarak Türkiyeye çağrıldı ve 1936ya kadar süren danışmanlığı sırasında okul yapılarının program çalışmalarına katılmanın yanısıra birçok eğitim yapısını da projelendirip inşa etti. Hepsi Ankarada bulunan, Musiki Muallim Mektebi (s. Devlet Konservatuvarı, b. Mamak Belediyesi; 1927-28), Erkek Ticaret Lisesi (1928-30), İsmet Paşa Kız Enstitüsü (b. Zübeyde Hanım Kız Teknik Ok., 1930), Ankara Üniversitesi Ziraat Fakültesi, Zootekni, Anatomi-Patoloji, Şarap ve Süt Enstitüleri ve Rektörlük Binası (1933), Mülkiye Mektebi (b. SBF, 1935), Gazi Lisesi (1936) ve ayrıca İstanbul Üniversitesi Botanik-Zooloji ve Anatomi-Patoloji Enstitüleri danışmanlık döneminin yapılarıdır. 1930da İGSA (b. MSÜ) Mimarlık Bölümünün eğitim programını yeniden düzenlemekle görevlendirilen Egli, Almanyadaki mimarlık eğitimini temel alarak yeni bir örgütlenme gerçekleştirdi ve akademinin öğretim kadrosunda görev aldı. Mimar Vedat Tek in akademiden ayrılması üzerine tasarım atölyesini devralarak öğretimin ana yönelimini I. Ulusal Mimarlıktan Akılcı-İşlevsel mimarlık anlayışına döndürdü. İGSAda ilk Şehircilik Enstitüsünü de kuran Egli Türkiyede döneminin öteki yabancı mimarlarından daha derin ve önemli bir etki yarattı. Uygulamalarının da örneklediği ve desteklediği öğretim görevine bağlı olarak bu etki sessiz ancak yaygın, öğretici ve kalıcı oldu. Ders ve yazılarında, yüzeysel bir aktarmacılık yerine Türkiyenin koşullarını ve birikimlerini gözeten, çevre kaygısı taşıyan bir mimarlık önerdi, Anadolu mimarlığının bilimsel olarak araştırılmasına ve Milli Mimari Seminerine önayak oldu. Ayrıca Mimar Sinan üzerine ilk bilimsel çalışmayı da yaptı. 1936-40 arasında Türk Hava Kurumu başmimarı olarak çalışan ve kurumun yönetim binasıyla Etimesgut Havaalanındaki bazı binaların tasarımını da yapan Egli, aynı yıllarda Edirne, Balıkesir, Niğde ve bazı küçük kasabaların imar planlarını hazırladı. Eglinin Türkiyedeki öteki yapıları arasında Ankaradaki Sayıştay Binası (1928-30), Irak ve İsviçre Büyükelçilik Binaları (1936-38), F. Bulca Eviyle (1936) İstanbuldaki R. Devres Evi (1932) dikkate değerdir.
Eglinin yapıları Modernist ve Pürist mimarlığın başarılı örnekleri olarak nitelenir. Gösterimci ve anıtsal tasarımları dışlayan ve gelişmekte olan bir ülkenin yeğlemesi gereken gerçekçi yaklaşımı arayan Egli mimarlığı, özellikle eğitim yapılarında ekonomik modeller ortaya koydu. Bu ekonomi, yapıların yalnız pahalı olmayan gereç seçimlerinde değil kayıp alanları bulunmayan plan ekonomilerinde de görülmektedir. 1937de İsviçre uyruğuna geçen Egli, Türkiye dönüşü Zürih Teknik Üniversitesinde (ETH) kent planlama kuramı ve tarihi dersleri vermeye başladı, 1947de profesör oldu. Bu görevini 1963e kadar sürdürdü. Eglinin Türkiye dışındaki tasarım ve uygulamaları arasında Viyanada gerçekleştirdiği tek evler, apartman ve toplu konutlar (1919-27); Lübnanda Beyrut ve çevresinin imar planları, Beyrut ve Saydada ilkokullar (1947-51); İsviçrede Furttal Eğitim Sitesi bulunuyor. Eglinin Şehirciliğin ve Memleket Planlamasının Esasları (1957), Geschichte des Städtebaues (1959-67), Sinan, Baumeister der Osmanischen Glanzzeit (1976) gibi kuramsal çalışmaları da yayımlandı.
Egli, Türkiyeye bir kez daha 1953-55 arasında BM Teknik Yardım Örgütü görevlisi olarak geldi; kent ve bölge planlama konularında çalıştı, konferans ve seminerler verdi.
Şu an konuyu görüntüleyenler (Toplam : 0, Üye: 0, Misafir: 0)
Benzer konular
