- Katılım
- 22 Şub 2011
- Konular
- 2,801
- Mesajlar
- 5,369
- Reaksiyon Skoru
- 367
- Altın Konu
- 0
- TM Yaşı
- 15 Yıl 3 Ay 16 Gün
- Başarım Puanı
- 230
- MmoLira
- -101
- DevLira
- 0
ROHAN2 WORLD 1-120 TR TİPİ OFFICIAL YOHARA, BALATHOR VE AMON! 80. GÜNÜNDE! +10.000 ONLİNE! HİLE VE BOT %100 ENGELLİ HEMEN TIKLA!
Bizim ülkemizde yeni doğan bebekler belirli bir yaşa geldikten sonra özellikle erkek çocuklarına aile bireylerinden, kendi tuttukları takımı tutmaları için büyük bir baskı kurulmaya başlanır. Kimi baba oğluna forma alır, kimi amca yeğenini maça götürür, kimi benim dayım gibi garip olan dayıysa 2-3 yaşındaki çocuğa walkmen ile marş dinletirdi. Yani çocuğun kendi takımlarını tutması için hertürlü yol denenirdi. Ben bu derece fanatikliğin olduğu durumları, aslında hep kendi milletimize özgü birşey sanmıştım. Ta ki Boston Celtics ile tanışıp, Boston Celtics fanatiği bir babanın oğlunu Boston maçına götürdükten sonra yazdığı anısını okuyana kadar. Okuduğum anıyı sizlerle paylaşmadan önce, bir Amerikan basketbol takımı olan Boston Celtics`in, Celtics hanedanlığına geçiş sürecinden bahsetmek istiyorum. Boston 1946 yılında NBA kurulmadan önceki iki ligden biri olan Basketball Association of America (BAA) ligi takımı olarak kuruldu. 1949 yılında bu ligin ülkenin diğer ligi olan National Basketball League (NBL) ile birleşmesinden sonra NBA adını alan yeni ligin ilk takımlarından birisi haline geldi. 1956 yılında kadrosuna efsanevi oyuncu Bill Russell`ı katan takım, bu oyuncunun önderliğinde büyük başarılara imza attı. Aslında buna başarı demek biraz acımasızlık olabilir. Çünkü bahsettiğim bu dönem yani 1959-1967 döneminde Boston üst üste olmak üzere tam 8 şampiyonluk kazandı.
Bu dönemden sonra 1966 yılında NBA`in en başarılı koçlarından birisi olarak kabul edilen Arnold Auerbach görevini Bill Russell`a bırakmış ve bir yıllık aradan sonra 1968 ve 1969′da gelen şampiyonluklardan sonra Bill Russell`da emekli olmuştu. Bahsettiğim bu dönem, Boston Celtics hanedanlığının temellerinin atıldığı dönem olarak kabul edilir. Takım 1974 ve 1976 yıllarında 2 kere daha şampiyon olsada, beklenen başarılar elde edilememiştir. 1980 yılına gelindiğinde takım yeniden yapılanmış ve birçok Celtics taraftarının ezbere sayabildiği Larry Bird, Robert Parish, Kevin McHale gibi oyuncuların olduğu yeni kadro kurulmuştu. Boston Celtics bu dönemde 1981,1984 ve 1987′de olmak üzere 3 kez şampiyon olmuştu. Ama, bu dönemi asıl özel kılan neden; LosAngeles şehrini temsil eden, Magic Johnson önderliğindeki showtime olarak adlandırılan basketbolun, Lary Bird önderliğindeki Boston hanedanlığının, birbiriyle olan çekişmesiydi. İki farklı ekol ve iki farklı efsane oyuncu o döneme damgalarını vurmuşlardı. Tabii ki bizim için, yani Boston Celtics taraftarları için önemli olan şeyi Lary Bird bir demecinde çok güzel açıklamıştı: “Kasım ayına doğru başlayan sezonda Lakers şovu başlar, ama haziran ayı gelip lig bittiğinde salonun tavanına şampiyonluk flamamız çekiliyor olur“.
1990′larda gerileme sürecine giren takım 2000-2001 sezonunda konferans finaline yükselsede, finalde Indiana Pacers`a 7 maç sonunda elenmekten kurtulamadı. Takım 2006-2007 sezonunda tarihinin en kötü sezonunu geçiriyor ve doğu konferansını son sırada tamamlıyordu. Fakat bu başarızlıktan sonra 2007-2008 sezonuna iddialı girmek isteyen takım, yeni bir “Big Three“ oluşturur ve kaptan Paul Pierce`ın yanına Ray Allen ve Kevin Garnett`i transfer ediyordu. Yapılan transferlerden sonra çok başarılı seriler geçiren Celtics NBA finalinde tekrar LosAngeles Lakers`ın rakibi oluyordu. Seriyi 4-2 kazanan Boston Celtics seride 2 efsanevi maç oynamıştır. Seri 2-1 iken 24 sayıdan geri dönmeyi başaran takıma o kazanma hırsını ve isteğini, bedeni aramızda olmasada ruhuyla orda olan Auerbach`in vermediğini kim inkar edebilir? Yada Paul Pierce`ın son saniyede attığı potanın üzerinde seken şutunu, tavanda formaları asılı olan oyuncuların tiplemediğini kim söyleyebilirdiki? işte sizlerle paylaştığım bu hikayeler Boston Celtics`i , Celtics hanedanlığına getiren hikayelerden sadece birkaç tanesiydi. Biz tekrar benim okuduğum ve sizlerle paylaştığım anıya geri dönelim. Sene 1958, yani Bill Russell`ın önderliğindeki şampiyonluk yılları. Amerikan vatandaşı olan bir baba 3 yaşındaki oğluna bir akşam Boston Celtics`i anlatır ve Boston`u öğrenen ufaklık babasından kendisini maça götürmesini ister. Ertesi gün baba oğluna bir klasik olan yeşil Boston formasını alıp eve gelir ve maça gitmek üzere ikili evden çıkar. Tren yolunun kenarında, dışarıdan bakıldığında büyük bir taş yığınına benzeyen ama kapısından içeri adım atınca büyülü bir dünyaya kapılarını açan Boston Garden`a ( yeni adıyla TD Bank Garden ) adımlarını atarlar. Baba kendi cümleleriyle o geceyi şöyle anlatır: “Hayatımın en özel ve en güzel Boston Celtics maçıydı. Sebebiyse biricik oğlum ilk kez Boston Celtics taraftarlığına adım atıyordu“. Küçük çocuk eve döndüklerinde çok neşeli bir şekilde bütün yaşadıklarını o an ki heyecanıyla arkadaşlarına anlatır. Baba anı defterine karaladığı son cümle ise: “Benim yaşadığım mutluluk ve gururu oğlumunda kendi çocuğuyla yaşaması dileğiyle.“ şeklindedir.
Bu dönemden sonra 1966 yılında NBA`in en başarılı koçlarından birisi olarak kabul edilen Arnold Auerbach görevini Bill Russell`a bırakmış ve bir yıllık aradan sonra 1968 ve 1969′da gelen şampiyonluklardan sonra Bill Russell`da emekli olmuştu. Bahsettiğim bu dönem, Boston Celtics hanedanlığının temellerinin atıldığı dönem olarak kabul edilir. Takım 1974 ve 1976 yıllarında 2 kere daha şampiyon olsada, beklenen başarılar elde edilememiştir. 1980 yılına gelindiğinde takım yeniden yapılanmış ve birçok Celtics taraftarının ezbere sayabildiği Larry Bird, Robert Parish, Kevin McHale gibi oyuncuların olduğu yeni kadro kurulmuştu. Boston Celtics bu dönemde 1981,1984 ve 1987′de olmak üzere 3 kez şampiyon olmuştu. Ama, bu dönemi asıl özel kılan neden; LosAngeles şehrini temsil eden, Magic Johnson önderliğindeki showtime olarak adlandırılan basketbolun, Lary Bird önderliğindeki Boston hanedanlığının, birbiriyle olan çekişmesiydi. İki farklı ekol ve iki farklı efsane oyuncu o döneme damgalarını vurmuşlardı. Tabii ki bizim için, yani Boston Celtics taraftarları için önemli olan şeyi Lary Bird bir demecinde çok güzel açıklamıştı: “Kasım ayına doğru başlayan sezonda Lakers şovu başlar, ama haziran ayı gelip lig bittiğinde salonun tavanına şampiyonluk flamamız çekiliyor olur“.
1990′larda gerileme sürecine giren takım 2000-2001 sezonunda konferans finaline yükselsede, finalde Indiana Pacers`a 7 maç sonunda elenmekten kurtulamadı. Takım 2006-2007 sezonunda tarihinin en kötü sezonunu geçiriyor ve doğu konferansını son sırada tamamlıyordu. Fakat bu başarızlıktan sonra 2007-2008 sezonuna iddialı girmek isteyen takım, yeni bir “Big Three“ oluşturur ve kaptan Paul Pierce`ın yanına Ray Allen ve Kevin Garnett`i transfer ediyordu. Yapılan transferlerden sonra çok başarılı seriler geçiren Celtics NBA finalinde tekrar LosAngeles Lakers`ın rakibi oluyordu. Seriyi 4-2 kazanan Boston Celtics seride 2 efsanevi maç oynamıştır. Seri 2-1 iken 24 sayıdan geri dönmeyi başaran takıma o kazanma hırsını ve isteğini, bedeni aramızda olmasada ruhuyla orda olan Auerbach`in vermediğini kim inkar edebilir? Yada Paul Pierce`ın son saniyede attığı potanın üzerinde seken şutunu, tavanda formaları asılı olan oyuncuların tiplemediğini kim söyleyebilirdiki? işte sizlerle paylaştığım bu hikayeler Boston Celtics`i , Celtics hanedanlığına getiren hikayelerden sadece birkaç tanesiydi. Biz tekrar benim okuduğum ve sizlerle paylaştığım anıya geri dönelim. Sene 1958, yani Bill Russell`ın önderliğindeki şampiyonluk yılları. Amerikan vatandaşı olan bir baba 3 yaşındaki oğluna bir akşam Boston Celtics`i anlatır ve Boston`u öğrenen ufaklık babasından kendisini maça götürmesini ister. Ertesi gün baba oğluna bir klasik olan yeşil Boston formasını alıp eve gelir ve maça gitmek üzere ikili evden çıkar. Tren yolunun kenarında, dışarıdan bakıldığında büyük bir taş yığınına benzeyen ama kapısından içeri adım atınca büyülü bir dünyaya kapılarını açan Boston Garden`a ( yeni adıyla TD Bank Garden ) adımlarını atarlar. Baba kendi cümleleriyle o geceyi şöyle anlatır: “Hayatımın en özel ve en güzel Boston Celtics maçıydı. Sebebiyse biricik oğlum ilk kez Boston Celtics taraftarlığına adım atıyordu“. Küçük çocuk eve döndüklerinde çok neşeli bir şekilde bütün yaşadıklarını o an ki heyecanıyla arkadaşlarına anlatır. Baba anı defterine karaladığı son cümle ise: “Benim yaşadığım mutluluk ve gururu oğlumunda kendi çocuğuyla yaşaması dileğiyle.“ şeklindedir.
