HERAKLES Otomatik Avlı kalıcı sunucu. 19 Haziran'da açılıyor. Atius & Wizard güvencesiyle hemen kayıt ol, ön kayıt ödülleri aktif. HEMEN TIKLA!
Garip bir şehir bu...
Bir kaldırım kenarına koyduğu tartı ile insanları tartarak, ev geçindiren insanlar yaşar bu şehirde...
Bir gece kulübünde, fabrikasında ürettiği binlerce tartının karını bir gecede harcayan insanlar da yaşar elbette...
Sevdiği kız kendisini sevmiyor diye, gözünü bile kırpmadan kendini boşluğa bırakan, acısı aşkından büyük insanlar yaşar bu şehirde...
Yanı başında yatan eşi bir ömrü kendisine adadığı, kendisine gül yüzlü çocuklar verdiği halde, ona bir kez olsun “Seni Seviyorum“ demeyen insanlar da yaşar elbette..
Özgürlükleri, hakları ve hatta insanlıkları ellerinden alındığı halde, ağızlarından tek bir kelime çıkmayan insanlar yaşar bu şehirde...
Tuttuğu futbol kulübünün maçında hakem bir gölü saymadı diye gırtlağını yırtarak bağıran, tribünleri yakıp yıkan insanlar da yaşar elbette...
Oğlu ya da kızı ateş içinde kıvranırken “Bir aspirin ver geçer.“ Diyen ama arabasının motorunda bir ses işittiğinde soluğu tamircide alan, arabalarını çocuklarından daha çok seven insanlar yaşar bu şehirde...
Bütün ömrünü çocuklarına adadığı halde, yaşlandıklarında huzur evlerinin soğuk odalarına atılan insanlar da yaşar elbette...
Bir giydiği kıyafeti ikinci gün üstüne giymeyen insanlar yaşar bu şehirde...
O kıyafetleri diktiği halde, mağaza vitrinine konulduktan sonra bir daha o kıyafete elini dahi süremeyecek insanlar da yaşar elbette...
Bu şehrin arka sokakları, şakaklarına kırlar düşmüş, omuzlarına çökmüş bir insana benzer...
Oysa yüreği hala ateş misali yanmaya devam etmektedir...
Bu şehir, birbirine tezat şatafat ve yoksulluk görüntülerini evlerinde ve sokaklarında kırık bir hüzünle saklar...
Bu şehir, sadece karpostallarda gülümser...
Bir kaldırım kenarına koyduğu tartı ile insanları tartarak, ev geçindiren insanlar yaşar bu şehirde...
Bir gece kulübünde, fabrikasında ürettiği binlerce tartının karını bir gecede harcayan insanlar da yaşar elbette...
Sevdiği kız kendisini sevmiyor diye, gözünü bile kırpmadan kendini boşluğa bırakan, acısı aşkından büyük insanlar yaşar bu şehirde...
Yanı başında yatan eşi bir ömrü kendisine adadığı, kendisine gül yüzlü çocuklar verdiği halde, ona bir kez olsun “Seni Seviyorum“ demeyen insanlar da yaşar elbette..
Özgürlükleri, hakları ve hatta insanlıkları ellerinden alındığı halde, ağızlarından tek bir kelime çıkmayan insanlar yaşar bu şehirde...
Tuttuğu futbol kulübünün maçında hakem bir gölü saymadı diye gırtlağını yırtarak bağıran, tribünleri yakıp yıkan insanlar da yaşar elbette...
Oğlu ya da kızı ateş içinde kıvranırken “Bir aspirin ver geçer.“ Diyen ama arabasının motorunda bir ses işittiğinde soluğu tamircide alan, arabalarını çocuklarından daha çok seven insanlar yaşar bu şehirde...
Bütün ömrünü çocuklarına adadığı halde, yaşlandıklarında huzur evlerinin soğuk odalarına atılan insanlar da yaşar elbette...
Bir giydiği kıyafeti ikinci gün üstüne giymeyen insanlar yaşar bu şehirde...
O kıyafetleri diktiği halde, mağaza vitrinine konulduktan sonra bir daha o kıyafete elini dahi süremeyecek insanlar da yaşar elbette...
Bu şehrin arka sokakları, şakaklarına kırlar düşmüş, omuzlarına çökmüş bir insana benzer...
Oysa yüreği hala ateş misali yanmaya devam etmektedir...
Bu şehir, birbirine tezat şatafat ve yoksulluk görüntülerini evlerinde ve sokaklarında kırık bir hüzünle saklar...
Bu şehir, sadece karpostallarda gülümser...
