OSPF Alan Tipleri

Nizam-ı Alem · 5 Nis 2026

OSPF protokolü, SPF adı verilen çok işlemci yoğun bir algoritma kullanır. Bağlantı durumu veritabanının (LSDB) boyutuna bağlı olarak bir dizi hesaplama gerçekleştirir. LSDB'deki belirli N LSA için, algoritma N*logN ile orantılı hesaplamalar yapar. Sonuç olarak, bağlantı durumu veritabanı ne kadar büyükse, sık protokol yeniden hesaplamaları nedeniyle performansla ilgili sorun riski de o kadar artar. Bu, özellikle yönlendiricilerin birkaç MB RAM'e ve daha az güçlü tek çekirdekli CPU'lara sahip olduğu eski günlerde belirgindi.

Kısacası, daha büyük bir LSDB, daha fazla SPF hesaplaması anlamına gelir ve bu da daha fazla RAM ve CPU gerektirir. Bunu hesaba katmak ve ağın ölçeklenebilir olmasına izin vermek için protokol, bazı LSA türlerini sınırlayarak bağlantı durumu veritabanının boyutunu sınırlayan dört alan türü tanıttı.

Normal Alan

Bir OSPF alanı, aynı alan kimliğiyle yapılandırılmış yönlendirici arayüzlerinin bir koleksiyonudur. Ana avantajı, içindeki yönlendiricileri dış değişikliklerden izole etmesidir. Bu, ABR'ler tarafından duyurulmayan Tip 1 ve 2 topolojik LSA'ları içerir. Bu nedenle, aşağıdaki şemada gösterildiği gibi, bir OSPF alanındaki herhangi bir topolojik değişiklik, başka bir alanda SPF algoritmasının yürütülmesini tetiklemez. Bu, ağı daha verimli, istikrarlı ve ölçeklenebilir hale getirir.

Eğer bir OSPF alanını özel türlerden (Stub, Totally Stubby, NSSA, Totally NSSA) herhangi biri olarak açıkça yapılandırmazsanız, varsayılan olarak tüm LSA Türlerine (1 ila 5) izin veren Normal/Düzenli bir alandır. Ağı alanlara bölmek, SPF algoritmasının çalıştırılma sayısını azaltır. Ancak, bağlantı durumu veritabanının boyutunu azaltmaz.

OSPF Alan Türleri

OSPF, içindeki yönlendiricilerin bağlantı durumu veritabanının (LSDB) boyutunu azaltmak için tasarlanmış dört özel alan türünü destekler.

Stub
Totally Stubby
Not-So-Stubby-Area (NSSA)
Totally NSSA
Her tür, içeride izin verilen LSA'ların kapsamını sınırlayarak yönlendiricilerin LSDB'lerinin boyutunu azaltır. Aynı alan içindeki yönlendiriciler, topolojinin tam bir resmine sahiptir, ancak dışarıdan yalnızca özetlenmiş veya sınırlı bilgi alırlar. Bu hiyerarşi, OSPF'nin daha büyük ağlara ölçeklenmesine yardımcı olur.

Saplama Alanı

İlk özel türle başlayalım. Saplama alanı, harici rota bilgilerini (diğer özerk sistemlerden gelen rotalar gibi) almaz ve bu da bağlantı durumu veritabanının boyutunu azaltır. Harici rotalar yerine, OSPF etki alanı dışındaki hedeflere ulaşmak için varsayılan bir rota kullanılır.

Neden bir saplama alanına ihtiyacımız var?
Aşağıdaki örneği ele alalım. Birkaç alana bölünmüş bir OSPFv2 ağımız var. 50.000 harici EIGRP rotasını OSPF etki alanına yeniden dağıtan bir ASBR'ımız var. Bu, ASBR'nin 50.000 adet Tip 5 LSA oluşturduğu ve bunları bağlandığı alana yaydığı anlamına gelir. Tip 5 LSA'lar ABR'ler tarafından değiştirilmeden iletildiğinden, her alandaki her yönlendirici bu harici LSA'ları alır. Bu nedenle, her alandaki her OSPF yönlendiricisi 50.000 LSA'yı LSDB veritabanında saklar ve bunları SPF algoritmasından geçirir (bu da yaklaşık olarak n log n sayıda hesaplama yapar, burada n LSA sayısıdır).

Ancak, Alan 61, küçük şubelere, kiosk'lara ve ATM'lere bağlantı için bölümlere ayrılmıştır. İçindeki yönlendiriciler, 50.000 harici LSA içeren tüm LSDB'yi depolamak ve bu kadar büyük bir veritabanının SPF'sini yürütmek için yetersiz belleğe ve CPU'ya sahip düşük seviyeli cihazlardır. Peki, OSPF bu tür durumları nasıl ele alıyor?

Bu tür senaryoları hesaba katmak için protokol, "Kısa Alanlar" kavramını sunar.

OSPF Kısa Alan nedir?

Kısa Alan, aşağıdaki şemada gösterildiği gibi, harici rotalara (LSA Tip 5) izin vermeyerek alan içinde yayılması gereken yönlendirme bilgisi (LSA) miktarını azaltır.

Ana omurgaya bağlanan uç alan sınır yönlendiricisi (ABR), Tip 4 ve 5 LSA'ları filtreler. Bunun yerine, ABR alana varsayılan bir rota (0.0.0.0/0) ekleyerek tüm trafiği harici hedeflere bu varsayılan yol üzerinden yönlendirir.

Özetle, uç alanda:

Tip 4 LSA (ASBR Özet LSA) izin verilmez.

Tip 5 LSA (Harici LSA) da izin verilmez.

Bu kısıtlama, LSDB veritabanının boyutunu küçültmeye ve ayrıntılı harici yönlendirme bilgilerinin gereksiz olduğu ortamlarda verimliliği artırmaya yardımcı olur.

Tamamen Uç Alan (TSA)
TSA, uç alanın bir uzantısıdır. Hem harici rotaları (LSA Tip 5) hem de alanlar arası rotaları (LSA Tip 3) engeller ve LSDB boyutunu daha da küçültür. Dışarıdaki tüm hedeflere ulaşmak için yalnızca varsayılan bir rota kullanır.

Örneğin, OSPF alanında binlerce alan içi rota olduğunu varsayalım. Bazı alanların içindeki yönlendiricilerin, LSDB veritabanlarında tüm Tip 3 LSA'ları depolayacak kadar belleği olmayabilir.

Bir alan tamamen stubby olarak yapılandırıldığında, onu omurgaya bağlayan ABR, TSA içinde Tip 3, 4 ve 5 LSA'lara izin vermez. Bunun yerine, ABR varsayılan bir rota (0.0.0.0/0) ekleyerek tüm trafiği harici ve alan içi hedeflere bu varsayılan yol üzerinden yönlendirir.

Çok da Stubby Olmayan Alan (NSSA)

Bir Stub alanının, Tip 5 LSA'ları filtreleyerek harici rotalara izin vermediğini hatırlayın. Bu, normalde harici rotaları yeniden dağıtan bir ASBR yönlendiricisine sahip olamayacağı anlamına gelir. Ancak, bir kuruluşun aniden OSPF alanı içinde bazı harici rotaları yeniden dağıtması gerekirse, ancak ASBR yalnızca aşağıdaki diyagramda gösterildiği gibi stub alanına bağlanabiliyorsa ne olur? Örneğin, kuruluşun başka bir şirketle bağlantı kurması gerekiyor ve bağlantı kurmanın tek fiziksel yolu, bağlantı noktası içindeki yönlendiricileri kullanmaktır.

Bu tür senaryoları hesaba katmak için protokol, Çok Kısa Olmayan Alan (NSSA) ve daha yeni bir LSA türü (Tip 7) tanımlayan yeni bir RFC tanıttı. NSSA, bir stub alanına benzer ancak içeride bağlı bir Özerk Sistem Sınır Yönlendiricisinden (ASBR) OSPF'ye harici rotaların içe aktarılmasına izin verir. Bu harici rotalar, NSSA içinde Tip 7 LSA'lar olarak duyurulur ve omurgaya bağlanan ABR'ye ulaştıklarında aşağıdaki şemada gösterildiği gibi Tip 5 LSA'lara dönüştürülür.

Özünde, Tip 7 LSA'lar, Tip 5 LSA'ların izin verilmediği bir NSSA içinde harici yönlendirme bilgilerine izin veren Tip 5 LSA'ların uyarlamalarıdır. Tip 7 LSA'ların tek amacı, harici yönlendirme bilgilerini NSSA üzerinden taşımaktır. Alan Sınır Yönlendiricisi (ABR) daha sonra bunları tekrar Tip 5 LSA'lara dönüştürür ve omurgaya duyurur.

Tamamen Kısıtlı Olmayan Alan

Toplam NSSA, NSSA ile aynıdır, tek farkı Tip 3 LSA'ların içeriye girmesine izin vermeyerek LSDB'yi daha da sınırlandırmasıdır.

Tamamen Kısıtlı Alan ile aynı mantığı kullanır. ABR, alanlar arası rotaları duyururken tüm Tip 3 LSA'ları filtreler. Bunun yerine, alan içine yalnızca bir varsayılan rota (0.0.0.0/0) Tip 3 LSA olarak ekler.

Alan Tipleri Özeti

Bir OSPF alanı, içindeki yönlendiricileri dış değişikliklerden izole eder.

Stub alanları, tamamen stubby alanları ve NSSA alanları, LSDB veritabanının boyutunu küçültür.
Aşağıdaki tablo, farklı alan türleri hakkındaki bilgileri özetlemektedir. Birkaç şeye dikkat edin:

Omurga alanı özel bir tür olarak yapılandırılamaz. Her zaman normal bir alandır.
Alanın topolojisini oluşturmak için kullanılan LSA'lar (LSA Tip 1 ve Tip 2), her alanın içindedir ve bir alan içinde "izin verilip verilmemesi"ne tabi değildir. ABR'ler, alanlar arasında LSA Tip 1 ve 2'yi yeniden duyurmaz.
Stub alanlarının ABR'leri, alan içine otomatik olarak varsayılan bir rota ekler. Ancak, NSSA'ların ABR'leri bunu yapmaz. Ağ yöneticisi, gerekirse default-information originate komutunu kullanarak açıkça bir varsayılan rota yapılandırmalıdır.
Tamamen Stub ve Tamamen NSSA alanları, Tip 3 LSA'lara izin vermez. Ancak, ABR'ler otomatik olarak 0.0.0.0/0 varsayılan rotasını ekler; bu da bir Tip 3 LSA'dır.