Routine İncelemesi

veXor · 19 Ara 2025

Tam 13 yıl önce duyurulan ve o günden beri adeta bir "şehir efsanesi"ne dönüşen Routine, nihayet Ay’ın karanlık yüzünden aramıza döndü. Lunar Software’in bu uzun soluklu projesi, 2012’den bugüne geçen sürede dondurucu bir uykuda kalmış gibi görünse de, karşımıza çıkan sonuç "beklediğimize değdi" dedirtecek kadar rafine ve ürpertici.

Routine, atmosferik korku dendiğinde akla gelen o sarsılmaz kurallardan birini harika uyguluyor: "Birine işkence etmek istiyorsan, önce kullanacağın aletleri göster." Amnesia: The Dark Descent’ten miras kalan bu gerilim inşası, oyunun her koridoruna sinmiş durumda. Oyun bizi 1970 ve 80’lerin o kavisli Macintosh plastikleri, katot tüplü ekran cızırtıları ve "Lo-Fi" teknolojisiyle harmanlanmış, terk edilmiş bir ay üssüne hapsediyor. Burası, pahalı bir müzenin hem büyüleyici hem de formaldehit kokan soğukluğuna sahip.

Analog Teknolojinin Korkuyla Dansı

Oyundaki tek ekipmanınız, camcorder ekranına sahip, kaba hatlı bir çok amaçlı CAT tarayıcı. Bataryasını değiştirmekten modüllerini takmaya kadar her şeyi manuel olarak, adeta bir kaseti yuvasına oturtur gibi yapmanız gerekiyor. Bu analog his, oyunun o nostaljik ama tekinsiz yapısını güçlendiriyor. Alien: Isolation ile kıyaslanması kaçınılmaz olsa da Routine, oyun dünyasında artık yüzü eskimiş olan o meşhur yaratığı (Alien) kullanmayarak kendine has bir yol çiziyor. Buradaki tehlikeler çok daha belirsiz, çözülmesi gereken yeni türden tehditler ve bu tehditlerin arkasındaki mekanikler, her karşılaşmayı bir hayatta kalma bulmacasına dönüştürürken tansiyonu hiç düşürmüyor.

Ses tasarımı ise oyunun gizli kahramanı. Havalandırma boşluklarından gelen metalik gıcırtılar, sanki derinlerden gelen bir hırıltıymış gibi yankılanıyor. Motorlu kapıların o ani ve gürültülü açılışı bile sizi yerinizden sıçratmaya yetiyor. Bazen sırf o gürültü çıkmasın diye kapılara "şşş" demek istiyorsunuz; çünkü o sesin karanlıktaki "şeyi" uyandıracağından eminsiniz.

Kimler Oynamalı, Kimler Uzak Durmalı?

Routine, modern oyunların sunduğu o konforlu "harita", "görev listesi" veya "otomatik kayıt" gibi nimetlerden elini eteğini çekmiş bir yapım. İşte bu oyunu almadan önce kendinize sormanız gerekenler:

Kaçmak mı, Savaşmak mı? Eğer öldüremediğiniz şeylerden saklanmaktan nefret ediyorsanız uzak durun. CAT tarayıcınız bir silah olarak kullanılabiliyor ama asla öldürücü değil; sadece size kaçacak zaman kazandırıyor.
Kayıt Sistemi: Kayıt noktaları (savepoints) birbirine oldukça uzak ve her seferinde cihazınızı senkronize etmenizi gerektiriyor. Sabırsız bir oyuncuysanız bu durum canınızı sıkabilir.
Navigasyon: Ekranda size yol gösteren bir pusula ya da minimap yok. Her şeyi bilgisayar terminallerinden okuyarak veya çevreyi ezberleyerek çözmeniz gerekiyor.
Seslerin Gücü: Eğer sessizliğin içinden yükselen o ani sıçratma (jump scare) anlarını, ama gerçekten organik ve zekice kurgulanmış olanlarını seviyorsanız, doğru yerdesiniz.

Bir Ay Yolculuğunun Sonu

Oyunun hikayesi Dead Space gibi saf aksiyondan ziyade; Solaris, 2001: A Space Odyssey ve Annihilation gibi varoluşsal sancıları olan bilim kurgu başyapıtlarına daha yakın. "Zaman beni yanına almayı unutmuş gibi" tadındaki felsefi replikler ve kayıp insanların geride bıraktığı yazışmalar, bu ıssız ay üssündeki gizemi derinleştiriyor.

Sonuç olarak Routine, 2012’den gelen bir hayalet gibi görünse de, 2025’in teknik imkanlarıyla harika bir korku deneyimi sunuyor. Lunar Software, o imkansız görünen "moonshot" projesini başarıyla tamamlamış. Şimdi o koridorun sonundaki şey beni fark etmeden yavaşça uzaklaşma vakti.