- Katılım
- 23 Ocak 2016
- Konular
- 8,370
- Mesajlar
- 18,391
- Online süresi
- 4mo 19d
- Reaksiyon Skoru
- 4,085
- Altın Konu
- 0
- Başarım Puanı
- 506
- MmoLira
- 74
- DevLira
- 0
ROHAN2 WORLD 1-120 TR TİPİ OFFICIAL YOHARA, BALATHOR VE AMON! 80. GÜNÜNDE! +10.000 ONLİNE! HİLE VE BOT %100 ENGELLİ HEMEN TIKLA!
Abellacar Conjugation - İspanyolca
ispanyolca fiil çekimleri - abellacar fiilini çekimle - abellacar fiilinin ispanyolca çekimi
"abellacar" conjugation
Indicativo presente
yo abellaco
tú abellacas
él/ella abellaca
nosotros/nosotras abellacamos
vosotros/vosotras abellacáis
ellos/ellas abellacan
Indicativo pretérito imperfecto
yo abellacaba
tú abellacabas
él/ella abellacaba
nosotros/nosotras abellacábamos
vosotros/vosotras abellacabais
ellos/ellas abellacaban
Indicativo pretérito perfecto simple
yo abellaqué
tú abellacaste
él/ella abellacó
nosotros/nosotras abellacamos
vosotros/vosotras abellacasteis
ellos/ellas abellacaron
Indicativo futuro
yo abellacaré
tú abellacarás
él/ella abellacará
nosotros/nosotras abellacaremos
vosotros/vosotras abellacaréis
ellos/ellas abellacarán
Indicativo pretérito perfecto compuesto
yo he abellacado
tú has abellacado
él/ella ha abellacado
nosotros/nosotras hemos abellacado
vosotros/vosotras habéis abellacado
ellos/ellas han abellacado
Indicativo pretérito pluscuamperfecto
yo había abellacado
tú habías abellacado
él/ella había abellacado
nosotros/nosotras habíamos abellacado
vosotros/vosotras habíais abellacado
ellos/ellas habían abellacado
Indicativo pretérito anterior
yo hube abellacado
tú hubiste abellacado
él/ella hubo abellacado
nosotros/nosotras hubimos abellacado
vosotros/vosotras hubisteis abellacado
ellos/ellas hubieron abellacado
Indicativo futuro perfecto
yo habré abellacado
tú habrás abellacado
él/ella habrá abellacado
nosotros/nosotras habremos abellacado
vosotros/vosotras habréis abellacado
ellos/ellas habrán abellacado
Condicional simple
yo abellacaría
tú abellacarías
él/ella abellacaría
nosotros/nosotras abellacaríamos
vosotros/vosotras abellacaríais
ellos/ellas abellacarían
Condicional compuesto
yo habría abellacado
tú habrías abellacado
él/ella habría abellacado
nosotros/nosotras habríamos abellacado
vosotros/vosotras habríais abellacado
ellos/ellas habrían abellacado
Subjuntivo presente
yo abellaque
tú abellaques
él/ella abellaque
nosotros/nosotras abellaquemos
vosotros/vosotras abellaquéis
ellos/ellas abellaquen
Subjuntivo pretérito imperfecto 1
yo abellacara
tú abellacaras
él/ella abellacara
nosotros/nosotras abellacáramos
vosotros/vosotras abellacarais
ellos/ellas abellacaran
Subjuntivo pretérito imperfecto 2
yo abellacase
tú abellacases
él/ella abellacase
nosotros/nosotras abellacásemos
vosotros/vosotras abellacaseis
ellos/ellas abellacasen
Subjuntivo futuro
yo abellacare
tú abellacares
él/ella abellacare
nosotros/nosotras abellacáremos
vosotros/vosotras abellacareis
ellos/ellas abellacaren
Subjuntivo pretérito perfecto
yo haya abellacado
tú hayas abellacado
él/ella haya abellacado
nosotros/nosotras hayamos abellacado
vosotros/vosotras hayáis abellacado
ellos/ellas hayan abellacado
Subjuntivo pretérito pluscuamperfecto 1
yo hubiera abellacado
tú hubieras abellacado
él/ella hubiera abellacado
nosotros/nosotras hubiéramos abellacado
vosotros/vosotras hubierais abellacado
ellos/ellas hubieran abellacado
Subjuntivo pretérito pluscuamperfecto 2
yo hubiese abellacado
tú hubieses abellacado
él/ella hubiese abellacado
nosotros/nosotras hubiésemos abellacado
vosotros/vosotras hubieseis abellacado
ellos/ellas hubiesen abellacado
Subjuntivo futuro perfecto
yo hubiere abellacado
tú hubieres abellacado
él/ella hubiere abellacado
nosotros/nosotras hubiéremos abellacado
vosotros/vosotras hubiereis abellacado
ellos/ellas hubieren abellacado
Imperativo
tú abellaca
él/ella abellaque
nosotros/nosotras abellaquemos
vosotros/vosotras abellacad
ellos/ellas abellaquen
Gerundio
abellacando
Participio
abellacado
ispanyolca fiil çekimleri - abellacar fiilini çekimle - abellacar fiilinin ispanyolca çekimi
"abellacar" conjugation
Indicativo presente
yo abellaco
tú abellacas
él/ella abellaca
nosotros/nosotras abellacamos
vosotros/vosotras abellacáis
ellos/ellas abellacan
Indicativo pretérito imperfecto
yo abellacaba
tú abellacabas
él/ella abellacaba
nosotros/nosotras abellacábamos
vosotros/vosotras abellacabais
ellos/ellas abellacaban
Indicativo pretérito perfecto simple
yo abellaqué
tú abellacaste
él/ella abellacó
nosotros/nosotras abellacamos
vosotros/vosotras abellacasteis
ellos/ellas abellacaron
Indicativo futuro
yo abellacaré
tú abellacarás
él/ella abellacará
nosotros/nosotras abellacaremos
vosotros/vosotras abellacaréis
ellos/ellas abellacarán
Indicativo pretérito perfecto compuesto
yo he abellacado
tú has abellacado
él/ella ha abellacado
nosotros/nosotras hemos abellacado
vosotros/vosotras habéis abellacado
ellos/ellas han abellacado
Indicativo pretérito pluscuamperfecto
yo había abellacado
tú habías abellacado
él/ella había abellacado
nosotros/nosotras habíamos abellacado
vosotros/vosotras habíais abellacado
ellos/ellas habían abellacado
Indicativo pretérito anterior
yo hube abellacado
tú hubiste abellacado
él/ella hubo abellacado
nosotros/nosotras hubimos abellacado
vosotros/vosotras hubisteis abellacado
ellos/ellas hubieron abellacado
Indicativo futuro perfecto
yo habré abellacado
tú habrás abellacado
él/ella habrá abellacado
nosotros/nosotras habremos abellacado
vosotros/vosotras habréis abellacado
ellos/ellas habrán abellacado
Condicional simple
yo abellacaría
tú abellacarías
él/ella abellacaría
nosotros/nosotras abellacaríamos
vosotros/vosotras abellacaríais
ellos/ellas abellacarían
Condicional compuesto
yo habría abellacado
tú habrías abellacado
él/ella habría abellacado
nosotros/nosotras habríamos abellacado
vosotros/vosotras habríais abellacado
ellos/ellas habrían abellacado
Subjuntivo presente
yo abellaque
tú abellaques
él/ella abellaque
nosotros/nosotras abellaquemos
vosotros/vosotras abellaquéis
ellos/ellas abellaquen
Subjuntivo pretérito imperfecto 1
yo abellacara
tú abellacaras
él/ella abellacara
nosotros/nosotras abellacáramos
vosotros/vosotras abellacarais
ellos/ellas abellacaran
Subjuntivo pretérito imperfecto 2
yo abellacase
tú abellacases
él/ella abellacase
nosotros/nosotras abellacásemos
vosotros/vosotras abellacaseis
ellos/ellas abellacasen
Subjuntivo futuro
yo abellacare
tú abellacares
él/ella abellacare
nosotros/nosotras abellacáremos
vosotros/vosotras abellacareis
ellos/ellas abellacaren
Subjuntivo pretérito perfecto
yo haya abellacado
tú hayas abellacado
él/ella haya abellacado
nosotros/nosotras hayamos abellacado
vosotros/vosotras hayáis abellacado
ellos/ellas hayan abellacado
Subjuntivo pretérito pluscuamperfecto 1
yo hubiera abellacado
tú hubieras abellacado
él/ella hubiera abellacado
nosotros/nosotras hubiéramos abellacado
vosotros/vosotras hubierais abellacado
ellos/ellas hubieran abellacado
Subjuntivo pretérito pluscuamperfecto 2
yo hubiese abellacado
tú hubieses abellacado
él/ella hubiese abellacado
nosotros/nosotras hubiésemos abellacado
vosotros/vosotras hubieseis abellacado
ellos/ellas hubiesen abellacado
Subjuntivo futuro perfecto
yo hubiere abellacado
tú hubieres abellacado
él/ella hubiere abellacado
nosotros/nosotras hubiéremos abellacado
vosotros/vosotras hubiereis abellacado
ellos/ellas hubieren abellacado
Imperativo
tú abellaca
él/ella abellaque
nosotros/nosotras abellaquemos
vosotros/vosotras abellacad
ellos/ellas abellaquen
Gerundio
abellacando
Participio
abellacado


