Hades 2 incelemesi

Nizam-ı Alem · 2 Eki 2025

Beş yıl önce, benzersiz sanat tarzı, esprili diyalogları ve bağımlılık yaratan oynanışıyla Hades'e aşık olmuştuk. Devam oyunu, nostaljiye odaklanarak oynarken aynı zamanda yeni bir şeyler sunmanın muazzam zorluğuyla karşı karşıyaydı. Başarılı oldu mu?

İlk Hades, Zagreus'un kişisel zorluklarla mücadele ederek babasına kendini kanıtlamaya çalışmasıyla ilgiliydi. Devam filminde, ana karakter yalnızca ailesini değil, tüm dünyayı kurtarmak zorunda. İlk bölümde kendini tehdit altında hissetmeyenler bile, riskleri artırmaktan hoşlanacak. Ana karakter, Zagreus'un kız kardeşi Melinoe bir tanrıça ve ölmek bilmese de, sakinmiş gibi görünen gerilim dolu diyaloglarla birleşen zamanın tik takları, adrenalin seviyenizi gerçekten yükseltiyor.
Mitler ve Efsaneler
Tartarus'taki hapishanesinden kurtulan Chronos, Zagreus'un ailesi de dahil olmak üzere Hades sakinlerini kaçırarak yeraltı dünyasının güçlü efendisini hapse attı. Ancak, Titan'ın yönetimine karşı koymayı başaran birkaç karakter vardı; Hekate de küçük Melinoe'ye bakmakla görevlendirildi.

Hades 2, mitlere saygı duyularak ve hikâyede içsel tutarlılığı korurken karakterleri gerçekten sevimli kılmaya odaklanılarak yaratıldı. Sizin için durum nasıl bilmiyorum ama ben Supergiant oyunlarındaki hafif huysuz ama özünde iyi kalpli Hades'i, mitolojideki masum Persephone'yi kaçıran intikamcı tanrıya tercih ederim.

Parlak NPC'ler
Hades 2'de oynanamayan birçok karakterle karşılaşıyoruz. Uyku tanrısı Hypnos gibi bazıları ilk Hades'te tanıtılmıştı, ancak büyük çoğunluğu seride ilk kez karşımıza çıkıyor. Örneğin, Melinoe'nin üvey annesi Hekate. Hades ve Persephone kaçırıldıktan sonra, küçük tanrıçaya bakan Hekate, onu yavaş yavaş büyük bir savaşçıya dönüştürdü. Oyundaki en karmaşık yardımcı karakterlerden biri olan Hekate, şefkatli doğasını bir öğretmenin talepkar karakteriyle birleştiriyor. İlk bölüm sonu canavarı olmasına şaşmamalı.

Odysseus da dikkat çekici çünkü dünyevi hayatındaki başarılarından duyduğu gurur, açık sözlü Melinoe'nin yanında duyduğu utançla iç içe geçiyor. Bir de Moirai'lerin elçisi Moros var ki, onunla her zaman aynı fikirde değil. Supergiant'ın modern bir anime karakterinin karakterini antik Yunan kökleriyle ne kadar ustaca harmanlamayı başardığı gerçekten dikkat çekici. Bir de favorim Dora var! İlk oyundaki Dusa'ya benzer bir rol oynuyor ama belki de devam oyununda daha az komik sahneler olduğu için abartılı karakteri oldukça komik olabiliyor.

Uyuşmazlık tanrıçası Eris, düzen düşkünü Melinoe'ye inat Hades'i darmadağın ederek kahramanı sinirlendirme görevini en iyi şekilde yerine getirmiş. Ancak onunla olan diyaloglar gerçekten komik ve oyunda daha önemli bir rol oynamaması üzücü. Yazarların Melinoe'nin (en azından kişilik ve stil açısından) bir benzeri olarak gördüğü av tanrıçası Artemis'i dinlemek de harikaydı. Savaşlarda ara sıra bize yardımcı oluyor.

Hem mekanik hem de anlatımsal olarak yenilik olan yardımcıları da seveceksiniz. Savaşta kullanışlılar ve gerçekten sevimliler. Oyunun başlarında onları açma fırsatını kaçırdığım için pişmanlık duydum.Teoride, biri gerçekten acele ediyorsa ana hikâye 20 saatte, hatta belki biraz daha kısa sürede bitirilebilir, ancak bu beceri gerektirir. Anlatı/tanrı moduna geçmediğimiz sürece. Yani bu durumda, oyunu yirmi hatta otuz saatin altında tutmak için birçok önemli diyaloğu çıkarmamız gerekecek. Çoğu görevi ve ana yan görevi acele etmeden tamamlamak yaklaşık 70 saat sürüyor. Boss'ları ve çoğu zaman düşman dalgalarını öğrenmeniz gerektiğini düşünürsek, oyunda ustalaşmak toplamda yaklaşık 100 saat sürüyor. Ne RPG ne de aksiyon oyunu olan bir oyun için bu, oldukça saygın bir rakam.

Müzisyen mi. Dahi. Oscar mı?

Müzikler kendi paragrafını hak ediyor. Oyunların Oscar'ları olsaydı, Darren Korb bu yıl Lorien Testard (Clair Obscur: Expedition 33) ile yarışacaktı. Parçalar gerçekten çeşitli ve ana hikâyenin ciddiyetini, savaşların yoğunluğunu ve bazı yan aktivitelerin daha rahat havasını yakalıyor. Birinde Artemis ile kelimenin tam anlamıyla müziklere kendinizi kaptırabilirsiniz, bir diğerinde ise müziği silah olarak kullanarak Scylla ve grubuyla savaşma resmi çiziliyor. Oyunun ilk oyunundan tanıdık sesler bekleyenler hayal kırıklığına uğramayacak; devam oyununun ana teması, duyma engellilere bile orijinal oyunu hatırlatacak. Ama bütün bunlardan çok daha fazlası var; müziğin neredeyse 4 saatlik bir dinleme için yeterli olduğunu söylemek yeterli. Oyunun bu yönüne kusur bulamazsınız; müzikler büyüleyici ve benzersiz bir atmosfer yaratıyor.

Görsel roman ve RPG öğeleri içeren bir Haydut
Ama en önemli şeyi unuttum - dövüş! Sonuçta Hades 2 bir roguelike! Görsel roman ve RPG öğeleri içeriyor, ama yine de bir roguelike. Bolca dövüş var ve oyuncunun kendi becerilerini geliştirmek için tekrar tekrar oynamaktan sıkılmayacağı kadar ilgi çekici. Bir sürü yapı var ve her biri bambaşka bir deneyim sunuyor. Bu tür oyunlarda genellikle ağır silahları tercih etsem de, en çok hançerlerle oynamaktan keyif aldım.
Her savaşta normal saldırı, özel saldırı, savuşturma, büyü ve büyü kullanabiliriz. İlki, silah türüne göre infaz hızı ve hasar sağlar. Bunları kombolar halinde karıştırabilirsiniz ve her kullandığınızda biraz farklı görünürler. Özel saldırı da silah türüyle bağlantılıdır, ancak doğrudan değil. Tıpkı baltayla olduğu gibi, yine yakın dövüş yaparsınız, ancak size farklı etkiler sağlar. Hançerlerle ise, düşmanları oldukça uzaktan vurmak için fırlatabilirsiniz.

Büyüler, bir dizi vuruşla birleştirildiğinde veya uygun ilahi lütuflara sahip olduğumuzda en iyi şekilde çalışır. İki saldırıdan biraz daha az kullandım, ancak bu kişisel yapı ve kişisel tercihlere bağlı. Tılsım, daha güçlü ve etkisini göstermesi biraz daha uzun süren bir büyüdür. Doğru şekilde kullanmak, kaybedilen savaşlarda bile durumu lehimize çevirebilir. Atılma, ilk oyundaki Zagreus'un sıyrılma hareketinden biraz farklı görünüyor, ancak kısa çatışmalarda bile yine de olmazsa olmaz. Ancak geliştiriciler, rastgele kullanımını ödüllendirmiyor ki bu takdire şayan.

Kontroller gerçekten sezgisel ve klavyede oynarken bile parmaklarınızı yormuyor. Supergiant, teknik açıdan gerçekten çok başarılı - menüde gereksiz karmaşa olmadan birçok kullanışlı seçenek var. Arayüz yeni ve kullanıcı dostu görünüyor. Oyunun roguelike unsurlarını sınırlamak için sadece birkaç seçeneği kaçırdım.

Dövüşler, en azından başlangıçta, sadece birkaç dakika sürüyor. Sonunda ölürüz... Daha doğrusu, tüm HP'mizi kaybederiz, çünkü Melinoe ölümsüz bir tanrıçadır ve ardından Kavşak'ta yeniden doğarız. Her koşudan sonra diğer NPC'lerle bir kez konuşabilir/onlara hediye verebilir, becerilerimizi geliştirebilir ve yolumuza devam edebiliriz. En azından belli bir noktaya kadar, bu sizi oyuna bağlı tutar.

Serinin en karakteristik unsurlarından biri, istatistiklere bonuslar veren nimetlerdir (zorlu bir görev olması için genellikle yalnızca belirli saldırılar/büyüler/kombinasyonlar/davranışlar için etkindirler). Bunları, akrabalarımız olan tanrılardan (çoğunlukla büyük Olimposlulardan) alırız. Her nimeti almadan önce, onlarla kısa bir sohbet ederiz; bazen ana hikâye açısından önemli oldukları için dikkatlice dinlemenizde fayda var. Her seferinde seçebileceğimiz üç bonusumuz var. İlk başta genellikle sıradan şeyler elde edersiniz ve nadir olanlar daha az sıklıkta gelir. Daha sonra, destansı ve efsanevi nimetlere sahip olabilirsiniz.
ARTILARI:

Silahlar, büyüler ve savuşturmalar için yeni fizik;
Birçok yan aktivite;
İyi yazılmış diyaloglar;
Sevmekten kendinizi alamadığınız bir ana karakter;
Yüksek zorluk seviyesi giderek zorlaşan ve oynanışı oyuncunun ihtiyaçlarına göre şekillendiren bir zorluk seviyesi;

Ana son;
Güzel grafikler;
Hikaye;
Muhteşem müzikler;
Optimizasyon.

Kavşak ve Arkana kartları
Kavşak olarak bilinen ana merkezde, Arcana'ları (savaşta faydalı bonuslar sağlayan güçlü kartlar) keşfedebilir, Büyüler (öncelikle hikâyede rol oynar, ancak yalnızca bunlarla sınırlı değildir) hazırlayabilir, ticaret yapabilir, bir bahçe yetiştirebilir (tohumları karakteri geliştirmek için kullanarak) ve kehanetleri yerine getirip getirmediğimizi kontrol edebiliriz (Hades 2'de hem senaryo hem de mekanik açıdan çok önemli bir görev). Dahası, ekipman seçebilir, silah yönleri geliştirebilir, Kaos Denemeleri'ne (rünlerdeki belirli, kısa vadeli hedefleri yerine getirmeyi içerir) katılabilir, eğitim alabilir, Sözleşmeler oluşturabilir ve Korku seviyesini ayarlayabiliriz (bu da zorluğu artırmak anlamına gelir). Ve hepsi bu kadar değil! Bunun yanı sıra, diğer karakterlerle ilişkiler kurmaya da çalışmalıyız.

İki yerde savaşabiliriz (yukarıda bahsedilen Kaos Denemeleri'ni sayarsak üç): cehennemde (sonra yeraltı dünyasının bir sonraki aşamasına ineriz) ve yüzeyde (sonra Chronos'u yenmeye çalışırız). Bunlar birbirinden gerçekten farklı - her birinde farklı düşmanlarla karşılaşıyorsunuz, farklı hedefleriniz, farklı boss'larınız ve savaşlarda daha faydalı olan farklı yapılarınız var. Oyunun tüm hikâyesini ortaya çıkarmak istiyorsak, her iki cephede de aynı anda savaşmalıyız.
İyi performans ve renkler
Asıl önemli olan, oyunun son derece kararlı olması. Hiç çökmedi ve hiçbir mekanik hatayla karşılaşmadım. Optimizasyon ekibi harika bir iş çıkardı çünkü Hades 2, eski dizüstü bilgisayarlarda bile sorunsuz çalışıyor ve çok fazla RAM tüketmiyor (ben birkaç yıllık olanımda denedim). Yeni bilgisayarlarda ise yüksek çözünürlükte, inanılmaz detaylar ve canlı renklerle göz alıcı görünüyor.

Renk şeması, oyunun en güçlü yanlarından biri. Her bölgenin kendine özgü bir havası var ve serinin renkli ve özgün tonlarını koruyor. Her bir tanrının tasarımları cezbedici derecede canlı, bu da onları çizme isteği uyandırıyor. Bu görevi üstlenmek Chronos'u yenmekten çok daha zor olacağından, oyundaki harika konsept çizimleriyle harika şeylere bakma ihtiyacınızı giderebilirsiniz.

Eksiklik hissiyle bitiyor ama son değil mi?
Ana hikâyenin sonu beni biraz tatmin etmedi. Tamamen hayal kırıklığı yaratmıyor, ama sanki bir şeyler eksik gibi. Belki de geliştiricilerin yamalardan veya DLC'lerden birinde ekleyeceği bir şey. Her ne kadar Supergiant genellikle ikincisini yayınlamasa da, daha fazla hikâye içeriği görüp görmeyeceğimizi söylemek zor.

Biraz gerçekçilik katmak için, Hades kazanına bir kaşık dolusu katran atmalıyım. Ne yazık ki, bir süre sonra, türe özgü aynı eski dövüşler biraz sıkıcı olmaya başlıyor. Bunun bir roguelike olduğunu ve ilk oyunda da aynı olduğunu biliyorum, ancak Supergiant Games kesinlikle tür farklılığı ile yaşam kalitesi iyileştirmeleri arasında mekanik bir uzlaşma bulabilirdi. Belki de farklı bölgelerde ilerledikçe bir oyunun ilk aşamalarında odaların boyutunu kademeli olarak küçültmek mantıklı olur? Ya da belki Supergiant Games, önümüzdeki güncellemelerden birinde oyunların ilk aşamalarını kısaltma seçeneğini sunar? Bundan çok memnun olurum.

Oyunun yapısı hakkında da karışık duygularım var. Yakın dövüşü seviyorsanız uzun menzilli silahlarla dövüşmek isteğe bağlı olsa da, bundan vazgeçmek önemli hikâye unsurlarını kaçırmak anlamına geliyor. Bu beni her stilde oynamaya zorladı. Elbette, çok büyük bir sorun değildi, ancak oynanışın büyük bölümünde cehennem azabı tadında bir zevk sunan bir oyun için yanlış bir fikir gibi görünüyor.

Yılın en büyük şampiyonluklarına layık bir rakip
Sonuç olarak Hades 2, kült oyunun son derece başarılı bir devam oyunu. Hem deneyimli profesyoneller hem de Supergiant oyunlarına yeni başlayanlar çok eğlenecek. Hâlâ bir roguelike olsa da, türün tüm avantaj ve dezavantajlarına rağmen, mükemmel diyaloglar ve hipnotik müzikler bu çabaya değer. En küçük ayrıntısına kadar işlenmiş görseller göz alıcı ve Dora ve Artemis gibi karakterler oyun bittikten uzun süre sonra bile aklınızdan çıkmayacak. Hades 2 mükemmel olmasa da, Clair Obscur, yeni Silent Hill ve Silksong ile mücadele etmeye hazır.