Politika

[TruvaGame]

ROHAN2 WORLD 1-120 TR TİPİ OFFICIAL YOHARA, BALATHOR VE AMON! 80. GÜNÜNDE! +10.000 ONLİNE! HİLE VE BOT %100 ENGELLİ HEMEN TIKLA!

Politika

1. Birey Ya Da “ben”

Proust’un Bireyi Ya Da Insanı Algılayışı Konusundaki Ilk Ipucunu Insanın Varoluş Nedeni Konusunda Verdiği “basit” Cevapta Bulmak Mümkündür. Proust Bireyi “kendinden Başka Varoluş Nedeni Olmayan Benzersiz Bir Insan” Gibi Algılar. Yani Varlığının Amacı Kendini Gerçekleştirmektir. Bu Noktada Erken Bir Dönemde Yapılmış Marksist Bir Tahlildeki Yorumu Aktarmak Faydalı Olacaktır: “proust’un Gerek Felsefesinde, Gerek Yaşamında En önem Verdiği şey Insan Kişiliğidir, Her şeyden önce De Kendi Kişiliğidir.
Yaşam Her şeyden önce Benim Yaşamımdır”
Bazı Insanların Kafalarının çalışma şeklinin Bazen çok Esrarengiz Olabildiği Bir Sır Değildir. Hayal Güçleri Onlara çoğu Zaman O Uykuyla Uykusuzluk Arasındaki Anda Hayatları Boyunca Yaşabilecekleri Bütün Acıları Yaşatabilir. En çok Eğlendikleri Anlar Hayallerindedir, Yine En Iyi Orgazmlarını O Uykuyla Uyanıklık Arasındaki Saatlerde Yaşamışlardır. Elbette Ki Bunun Bir Bedeli Olduğu Unutulmamalıdır. Gerçeklik çoğu Zaman, Bu Insanlarda Hayal Gücünün Gölgesinde Kalır. Gerçek, Hayallerin Yanında Siliktir, Tatsızdır. Kayıp Zamanın Izinde’de Marcel Bu Bedeli öder Hemen Her Sahnede: Opera’da, Albertine’e Olan Aşkında, Guermantes’lerde, Balbec’te, Venedik’te. Dolayısıyla Anlatıcı, Ki Marcel Olarak Anmaya Devam Edeceğiz, Zihninin Kurbanıdır Aslında. Bireyi Algılayışı Da Bu Zihnin çalışma şeklinden Kaynaklanmaktadır. Zihnin Böyle çalışması Zamanla Bir Içe Dönüş Sürecine Neden Olmuş – Burada Hiç Dışa Açılmamış Olma Ihtimali Göz Ardı Edilmemelidir Ve Marcel’in Bütün Hayatına Damgasını Vurmuştur.
Marcel’in Gerçek Anlamda Sahip Olduğu Tek şeyi, Hastalıklı Bir Bedeni Olduğu Da Hatırlanırsa, Sadece Zihnidir. Yine Kitapta “eserleri Beyninden Sanki Ameliyatla çıkarılıp Alınmış” Yazar Bergotte’un Marcel’e “hastasınız Diye Size Acımak Yanlış Olur. çünkü Zihinsel Mutluluğa Sahipsiniz” Demesi Bu Bağlamda Ele Alınmalıdır.
Ancak Proust’un Bireye, Kişiliğe Ve Zihne Verdiği önem Ve Bunları Kavrayışı Bireyci Liberal Ideolojilerin Kavrayışsından çok Daha Farklıdır. Onun Bu Kavrayışı Sadece Kendinden Ya Da Bahsettiğimiz Zihinsel Yapı Türevlerinden Kaynaklanmaktadır. Ki Bunun çoğu Zaman Sanatçılara Atfedildiği Görülmektedir. Aslında Alttan Alta Hastalıklı Bir Ideal Tip çizimi Yapılmaktadır. örnek Vermek Gerekirse Nietzche’nin üstün Insan Muhayyilesi Ile Bireyin Kendi Psikanalizi Arasında Belirsiz Bir Noktada Gidip Gelmektedir. üstün Insana Yaklaştığı Noktalar Bir Sonraki Bölümde Açıklamaya çalışacağımız Sanatçının Rolü Ve Işlevi Noktalarında Ortaya çıkmakta, Bireyin Kendi Psikanalizini Yapması Ise “paragraf Icat Edilmemiş Gibi “ Duran, O Uzun Değerlendirmesi Zor Ve Anlaşılmayan Kendiyle Diyaloglarında Ortaya çıkmaktadır. Kimi Zaman Kişinin Kendi Psikanalizini Okumuş Gibi Oluruz. Ancak Proust’un Bireyciliğinin Durduğu Yer Bence En çok Hayyam’ın şu Dizelerine Yakındır:
“ben Olmayınca Bu Güller, Bu Serviler Tok.
Kızıl Dudaklar, Mis Kokulu Seraplar Yok.
Sabahlar Akşamlar, Sevinçler, Tasalar Yok.
Ben Düşündükçe Var Dünya, Ben Yok O Da Yok.”