- Katılım
- 29 Mar 2009
- Konular
- 2,176
- Mesajlar
- 9,577
- Çözüm
- 49
- Online süresi
- 1y 4mo
- Reaksiyon Skoru
- 5,109
- Altın Konu
- 497
- Başarım Puanı
- 449
- MmoLira
- 137,024
- DevLira
- 27
ROHAN2 WORLD 1-120 TR TİPİ OFFICIAL YOHARA, BALATHOR VE AMON! 80. GÜNÜNDE! +10.000 ONLİNE! HİLE VE BOT %100 ENGELLİ HEMEN TIKLA!
Geliştirici Techland, Dying Light 2'ye "İnsan Kal" alt başlığını eklediğinde , ekibin hikayenin özünde yer alan insanlığı yeniden keşfetme (ve sergileme) niyetini işaret ediyor gibi görünüyordu. Ekip, 2018'den beri Dying Light 2 oyuncularının oyunda bulacağı çok sayıda anlatı dalı hakkında vaatlerde bulundu . Bu dallar orada ve gerçekten de bol miktardalar, ancak bunları deneyimlemek bir ağaçtan düşüp aşağı inerken her dala yüzümü çarpmakla eşdeğerdi. Dying Light 2'nin en önemli öğesi olan birinci şahıs parkuru, bu devasa devam oyununda olduğundan kesinlikle daha iyi olsa da, oyunun geri kalanının çoğu buna ayak uyduramıyor.
Dying Light 2, hikayedeki yeni bir şehir olan kurgusal Villedor'da geçiyor ve çatışmasının merkezinde taze, gri saçlı bir kahraman yer alıyor. Bir "hacı" olarak, dünyadaki birkaç kalan güvenli bölge için tehlikeli olarak algılanan bir yabancı olarak Aiden Caldwell, en son yıllar önce ikisi de çocukken gördüğü kız kardeşi Mia'yı aramak için Villedor'a girer. Aiden'ın bile güvenemeyeceği kadar net olmayan puslu geri dönüşler aracılığıyla, onun ve Mia'nın hikayesi erken ve sık olarak kötü bir şekilde iletilir. Oyunculara Aiden ve Mia'nın kardeş olduklarını söylemenin, oyuncunun umut dolu yeniden bir araya gelmelerini önemsemesi için yeterli olduğu hissediliyor, ancak Techland, ailevi bağlantının ötesinde herhangi birinin Mia'ya neden yatırım yapması gerektiğini göstermekte zorlanıyor . Mia, Aiden'ın tek bir sıçrayışta yüksek binaların üzerinden atlayan bir yan görev süperstarı olarak video oyunu maceralarını haklı çıkarmak için yaşayan bir Macguffin'e dönüşüyor.
Dying Light 2'nin kötü hikayesi, oyunun 50. saatine kadar kurtarılabilecek bir şey olma ihtimalini altüst eden son perde ve sinir bozucu son boss ile sonuna doğru daha da kötüleşmeyi başarıyor. Bu, büyük ölçüde görev sayısı ve dallanan yolları nedeniyle 500 saatlik içerik sunacağı söylenen bir oyundu, ancak işim gerektirmeseydi, ilk bir saatten sonra her ara sahneyi ve diyalog seçeneğini atlardım.
Eğer bu şekilde oynamaya karar verirseniz, Villedor'daki zamanınızdan benden daha fazla keyif alacaksınız. Bunun nedeni, tüm hikaye sıkıntılarına rağmen, açık dünyanın ve onu keşfetme şeklinizin gerçekten eğlenceli olmasıdır. Birinci şahıs platform oyunu zorlu bir beceridir, ancak Techland kaslarını esnetiyor ve zaten çok iyi olan bir şeyi geliştiriyor. Birkaç yükseltmeden sonra, Aiden'ın Kyle Crane'in ilk oyunda olduğundan daha hızlı ve daha etkileyici olduğu açıkça ortaya çıkıyor. Aiden ayrıca daha iyi donanımlı, seyahatlerini daha da geliştirmek için bir tırmanma kancası ve planör gibi sandbox temel unsurlarıyla.
Bazı açılardan, bu temel güç Dying Light 2'yi diğer birçok açık dünya oyununun yapamadığı yerde çalıştırıyor; oyuncuların ana görevler ve en heyecan verici yan görevler gibi önemli vuruşlara odaklanması ve sözde dolgu maddelerinin çoğunu olduğu gibi bırakması yerine, burada bu çevresel aktiviteler oyunun en iyi işini temsil ediyor. Parkur zaman denemeleri veya oyunun en büyük gökdelenlerinden bazılarını tırmanmak bile kaliteli, tekrarlanabilir bir eğlence. Şehrin bir mil yukarısında, rüzgarın sizi aşağıda sıçratmak üzere olduğu bir yerde ip üstünde yürümek, sürükleyici bir bağırsak korkusu hissi sağlıyor. Bu arada, ölümsüzler korku filminden fırlamış gibi kamburlaşmış bir şekilde uyurken değerli eşyalar için terk edilmiş mağazaları keşfetmek, daha fazla olmasını dilediğim bir şekilde korkulara vurgu yapıyor.
Bu, çok az istenmeyen avantaja sahip bir beceri ağacı tarafından destekleniyor. Her yeni beceri edinebildiğimde, durup Aiden için bir sonraki istediğim şeyin ne olduğunu gerçekten düşünmek zorunda kaldım . Bu beceriler dövüş ve parkur olarak ayrılmış, bu yüzden zaten daha iyi yapmak istediğim şeyleri yaparak XP'yi oldukça güvenilir bir şekilde yetiştirdim. Zırh ve teçhizat avantajları, beni bir biriktirici gibi değil, daha ziyade anti-kahraman için farklı kıyafetleri yapılandırma olarak tutmak konusunda daha akıllı hissettiren ek bir rol yapma kırışıklığı ekliyor.
Dying Light 2, hikayedeki yeni bir şehir olan kurgusal Villedor'da geçiyor ve çatışmasının merkezinde taze, gri saçlı bir kahraman yer alıyor. Bir "hacı" olarak, dünyadaki birkaç kalan güvenli bölge için tehlikeli olarak algılanan bir yabancı olarak Aiden Caldwell, en son yıllar önce ikisi de çocukken gördüğü kız kardeşi Mia'yı aramak için Villedor'a girer. Aiden'ın bile güvenemeyeceği kadar net olmayan puslu geri dönüşler aracılığıyla, onun ve Mia'nın hikayesi erken ve sık olarak kötü bir şekilde iletilir. Oyunculara Aiden ve Mia'nın kardeş olduklarını söylemenin, oyuncunun umut dolu yeniden bir araya gelmelerini önemsemesi için yeterli olduğu hissediliyor, ancak Techland, ailevi bağlantının ötesinde herhangi birinin Mia'ya neden yatırım yapması gerektiğini göstermekte zorlanıyor . Mia, Aiden'ın tek bir sıçrayışta yüksek binaların üzerinden atlayan bir yan görev süperstarı olarak video oyunu maceralarını haklı çıkarmak için yaşayan bir Macguffin'e dönüşüyor.
Dying Light 2'nin kötü hikayesi, oyunun 50. saatine kadar kurtarılabilecek bir şey olma ihtimalini altüst eden son perde ve sinir bozucu son boss ile sonuna doğru daha da kötüleşmeyi başarıyor. Bu, büyük ölçüde görev sayısı ve dallanan yolları nedeniyle 500 saatlik içerik sunacağı söylenen bir oyundu, ancak işim gerektirmeseydi, ilk bir saatten sonra her ara sahneyi ve diyalog seçeneğini atlardım.
Eğer bu şekilde oynamaya karar verirseniz, Villedor'daki zamanınızdan benden daha fazla keyif alacaksınız. Bunun nedeni, tüm hikaye sıkıntılarına rağmen, açık dünyanın ve onu keşfetme şeklinizin gerçekten eğlenceli olmasıdır. Birinci şahıs platform oyunu zorlu bir beceridir, ancak Techland kaslarını esnetiyor ve zaten çok iyi olan bir şeyi geliştiriyor. Birkaç yükseltmeden sonra, Aiden'ın Kyle Crane'in ilk oyunda olduğundan daha hızlı ve daha etkileyici olduğu açıkça ortaya çıkıyor. Aiden ayrıca daha iyi donanımlı, seyahatlerini daha da geliştirmek için bir tırmanma kancası ve planör gibi sandbox temel unsurlarıyla.
Bazı açılardan, bu temel güç Dying Light 2'yi diğer birçok açık dünya oyununun yapamadığı yerde çalıştırıyor; oyuncuların ana görevler ve en heyecan verici yan görevler gibi önemli vuruşlara odaklanması ve sözde dolgu maddelerinin çoğunu olduğu gibi bırakması yerine, burada bu çevresel aktiviteler oyunun en iyi işini temsil ediyor. Parkur zaman denemeleri veya oyunun en büyük gökdelenlerinden bazılarını tırmanmak bile kaliteli, tekrarlanabilir bir eğlence. Şehrin bir mil yukarısında, rüzgarın sizi aşağıda sıçratmak üzere olduğu bir yerde ip üstünde yürümek, sürükleyici bir bağırsak korkusu hissi sağlıyor. Bu arada, ölümsüzler korku filminden fırlamış gibi kamburlaşmış bir şekilde uyurken değerli eşyalar için terk edilmiş mağazaları keşfetmek, daha fazla olmasını dilediğim bir şekilde korkulara vurgu yapıyor.
Bu, çok az istenmeyen avantaja sahip bir beceri ağacı tarafından destekleniyor. Her yeni beceri edinebildiğimde, durup Aiden için bir sonraki istediğim şeyin ne olduğunu gerçekten düşünmek zorunda kaldım . Bu beceriler dövüş ve parkur olarak ayrılmış, bu yüzden zaten daha iyi yapmak istediğim şeyleri yaparak XP'yi oldukça güvenilir bir şekilde yetiştirdim. Zırh ve teçhizat avantajları, beni bir biriktirici gibi değil, daha ziyade anti-kahraman için farklı kıyafetleri yapılandırma olarak tutmak konusunda daha akıllı hissettiren ek bir rol yapma kırışıklığı ekliyor.
