- Katılım
- 29 Mar 2009
- Konular
- 2,176
- Mesajlar
- 9,577
- Çözüm
- 49
- Online süresi
- 1y 4mo
- Reaksiyon Skoru
- 5,109
- Altın Konu
- 497
- Başarım Puanı
- 449
- MmoLira
- 137,024
- DevLira
- 27
ROHAN2 WORLD 1-120 TR TİPİ OFFICIAL YOHARA, BALATHOR VE AMON! 80. GÜNÜNDE! +10.000 ONLİNE! HİLE VE BOT %100 ENGELLİ HEMEN TIKLA!
Büyük ölçekli strateji oyunları, genellikle oyunun sonuna doğru zorluk yaşar. Yüzlerce tur boyunca alınan kararları tatmin edici bir zafer anına bağlamak kolay değildir. Zafer koşulları çoğu zaman keyfi veya alakasız gelebilir; sanki rakip gruplar yalnızca farklı stratejiler izlemiyor, bambaşka oyunlar oynuyormuş gibi hissedilir. Hatta bazen oyunu kazandığınızı, oyun fark etmeden çok daha önce anlamış olursunuz ve geri kalan süreç yalnızca kaçınılmaz sona ulaşmak için yapılan bir formaliteye dönüşür.
Total War: Warhammer 3 bu konuda bir istisna değil. Serinin şimdiye kadarki en etkileyici, en çeşitli ve taktiksel olarak en zengin oyunu olabilir. Ancak oyunun sonlarına dair yaşanan sorunlar, tüm kampanya boyunca hissedilen stratejik derinliği gölgede bırakıyor.
Warhammer 3 ilk bakışta harika bir izlenim yaratıyor. Prolog kısmı, ana bir karaktere odaklanan yapısıyla neredeyse bir rol yapma oyunu havası taşıyor. Haritayı adım adım keşfederken, kısa sinematikler sayesinde verdiğiniz stratejik kararlar bir anlatıya dönüşüyor. Böylece hem temel mekaniklere giriş yapmış oluyorsunuz hem de oyunun evrenine çekiliyorsunuz.
Ancak bu özenli başlangıçtan sonra, karakter odaklı hedefler ve anlatı unsurları büyük ölçüde kayboluyor. Geliştirici Creative Assembly, Total War serisinin geleneksel "haritayı boyama" yöntemine alternatif bir yaklaşım getirmiş, fakat bu değişiklik ne yazık ki tatmin edici değil. Haritadaki bölgeleri fethetmek hâlâ kampanyanın parçası, ancak asıl amaç bu değil. Hangi hizbi seçerseniz seçin, oyunun ana hedefi Kaos Diyarı’na girip oradan dört özel nesneyi yani MacGuffin’leri toplamaktan ibaret. Bunları elde ettikten sonra ise final savaşı açılıyor.
Kampanyanın iki temel bileşeni – normal strateji haritası ve Kaos Diyarı'na yapılan kısa yolculuklar birbirleriyle anlamlı bir şekilde bağlantı kurmuyor. Kaos Diyarı’na girişler oyunun kazanılması için şart olduğundan, ana haritada yaptığınız pek çok şey ikincil kalıyor. Komşu bölgeleri fethetmek, diplomatik ilişkiler kurmak, altyapı geliştirmek hâlâ eğlenceli, fakat çoğu zaman bu uğraşlar, ana hedefle yani Kaos Diyarı görevleriyle bağını yitiriyor.
Her birkaç düzine turda, harita üzerinde Kaos Diyarı'na açılan portallar beliriyor. Bu portallardan yalnızca bir ordu geçebiliyor ve bu orduyu da mutlaka hizip liderinizin yönetmesi gerekiyor. Gireceğiniz dört farklı Kaos Diyarı bulunuyor ve her birinin kendine özgü ama tatmin etmeyen mekanikleri var. Örneğin biri, sizi nereye götürdüğü belirsiz olan portallarla dolu bir labirente sokuyor. Diğerindeyse, her biri sizi hedefinizden saptırmak isteyen “cazip” ödüllerle dolu kapılar var ancak bu ödülleri kabul etmek sadece zaman kaybı oluyor.
Elbette burada da savaşlar var ve Total War serisinin görkemli çatışmaları burada da kendini gösteriyor. Warhammer 3’teki savaşlar, uçan iblisler, lav püskürten yaratıklar ve buzla kaplı savaş alanlarında geçen fantastik bir görsel şölen sunuyor. Ancak bu savaşlar bile, Kaos Diyarı görevlerinin tekrara dayalı yapısını telafi edemiyor. Diyarlardaki senaryolar her oynayışta aynı olduğu ve bu görevleri tamamlamak zorunlu olduğu için, bir noktadan sonra sıkıcı hale geliyor.
Total War: Warhammer 3 bu konuda bir istisna değil. Serinin şimdiye kadarki en etkileyici, en çeşitli ve taktiksel olarak en zengin oyunu olabilir. Ancak oyunun sonlarına dair yaşanan sorunlar, tüm kampanya boyunca hissedilen stratejik derinliği gölgede bırakıyor.
Warhammer 3 ilk bakışta harika bir izlenim yaratıyor. Prolog kısmı, ana bir karaktere odaklanan yapısıyla neredeyse bir rol yapma oyunu havası taşıyor. Haritayı adım adım keşfederken, kısa sinematikler sayesinde verdiğiniz stratejik kararlar bir anlatıya dönüşüyor. Böylece hem temel mekaniklere giriş yapmış oluyorsunuz hem de oyunun evrenine çekiliyorsunuz.
Ancak bu özenli başlangıçtan sonra, karakter odaklı hedefler ve anlatı unsurları büyük ölçüde kayboluyor. Geliştirici Creative Assembly, Total War serisinin geleneksel "haritayı boyama" yöntemine alternatif bir yaklaşım getirmiş, fakat bu değişiklik ne yazık ki tatmin edici değil. Haritadaki bölgeleri fethetmek hâlâ kampanyanın parçası, ancak asıl amaç bu değil. Hangi hizbi seçerseniz seçin, oyunun ana hedefi Kaos Diyarı’na girip oradan dört özel nesneyi yani MacGuffin’leri toplamaktan ibaret. Bunları elde ettikten sonra ise final savaşı açılıyor.
Kampanyanın iki temel bileşeni – normal strateji haritası ve Kaos Diyarı'na yapılan kısa yolculuklar birbirleriyle anlamlı bir şekilde bağlantı kurmuyor. Kaos Diyarı’na girişler oyunun kazanılması için şart olduğundan, ana haritada yaptığınız pek çok şey ikincil kalıyor. Komşu bölgeleri fethetmek, diplomatik ilişkiler kurmak, altyapı geliştirmek hâlâ eğlenceli, fakat çoğu zaman bu uğraşlar, ana hedefle yani Kaos Diyarı görevleriyle bağını yitiriyor.
Her birkaç düzine turda, harita üzerinde Kaos Diyarı'na açılan portallar beliriyor. Bu portallardan yalnızca bir ordu geçebiliyor ve bu orduyu da mutlaka hizip liderinizin yönetmesi gerekiyor. Gireceğiniz dört farklı Kaos Diyarı bulunuyor ve her birinin kendine özgü ama tatmin etmeyen mekanikleri var. Örneğin biri, sizi nereye götürdüğü belirsiz olan portallarla dolu bir labirente sokuyor. Diğerindeyse, her biri sizi hedefinizden saptırmak isteyen “cazip” ödüllerle dolu kapılar var ancak bu ödülleri kabul etmek sadece zaman kaybı oluyor.
Elbette burada da savaşlar var ve Total War serisinin görkemli çatışmaları burada da kendini gösteriyor. Warhammer 3’teki savaşlar, uçan iblisler, lav püskürten yaratıklar ve buzla kaplı savaş alanlarında geçen fantastik bir görsel şölen sunuyor. Ancak bu savaşlar bile, Kaos Diyarı görevlerinin tekrara dayalı yapısını telafi edemiyor. Diyarlardaki senaryolar her oynayışta aynı olduğu ve bu görevleri tamamlamak zorunlu olduğu için, bir noktadan sonra sıkıcı hale geliyor.
