Türkiye'de ilk Mobil & PC Aynı Anda Metin2 Oyna. Triarchonline kalıcı ve uzun ömürlü yapısı ile 24 Temmuz'da açılıyor. | 1-99 Mobil Metin2 Triarch HEMEN TIKLA!
Şekil 4. Varsayımsal bir kabuk modeli kullanılarak gerçekleştirilmiş ısı transferi modellemesi (a) Yüzeyde hesaplanan ısı akısı (b) modeldeki sıcaklık dağılımı (°C) ve (c) simülasyonda kullanılan kabuk modeli
Şekil 4c bu problemde kullanılan kabuk modelini göstermektedir. Model farklı ısı iletim katsayılarına sahip (her bir birime ait ısı iletim katsayıları şekil üzerinde belirtilmiştir) dört birimden (katmandan) oluşmaktadır. Model boyutları yatayda 100 km ve düşeyde 30 km (kıtasal kabuk için kabul edilen ortalama kalınlık değeri) dir. Yatay ve düşey yöndeki grid aralıkları sırası ile 1000 m ve 300 m olarak alınmıştır. Sınır koşulları ise, yüzeyde sıcaklık sabit ve 10°C; model tabanında düşey yöndeki ısı akısı sabit ve 30 mWm-2 ve de yanal yönde ısı akısı söz konusu değil; modelin düşey kenarları yanal yöndeki ısı akısı için yalıtkan yani bu kenarlar boyunca yatay yöndeki sıcaklık gradyanı sıfır. Isı transferi simülasyonu (modellemesi) neticesinde elde edilen sonuçlar Şekil 4a ve Şekil 4b’de yeralmaktadır. Şekil 4b modeldeki sıcaklık dağılımı ve Şekil 4a ise model yüzeyi boyunca hesaplanan ısı akısı profilini göstermektedir. Şekil 4b incelendiğinde izotermlerin (eşsıcaklık eğrilerinin) hemen hemen düz ve yavaş değiştikleri gözlenmektedir. Bunun nedeni modelin alt ve üst kenarları boyunca olan sınır koşullarının sabit bir değerde olup uzaklık ile değişim göstermemesidir. Ayrıca modeldeki arayüzeylerin ani değişen topoğrafyaya sahip olmaması da bunda etkendir. Sıcaklıklar 10 km derinlikte 400°C, 20 km derinlikte 800°C ve model tabanında (30 km derinlikte) yaklaşık 1100°C' ye ulaşmaktadır. Şekilde üzerinde kontur değeri bulunmayan izoterm 1000°C sıcaklığa karşılık gelmektedir. Yüzey boyunca olan ısı akısı profili incelendiğinde çok fazla değişim göstermeyen ve ortalama 70 mWm-2’lik bir değere sahip ısı akısı ile karşılaşmaktayız (Şekil 4a). Ancak okur yüzey boyunca olan ısı akısı profilinin, modelde yüzeye en yakın birimin arayüzey topoğrafyasının bir fonksiyonu olarak değiştiğine dikkat etmelidir.
Şekil 4c bu problemde kullanılan kabuk modelini göstermektedir. Model farklı ısı iletim katsayılarına sahip (her bir birime ait ısı iletim katsayıları şekil üzerinde belirtilmiştir) dört birimden (katmandan) oluşmaktadır. Model boyutları yatayda 100 km ve düşeyde 30 km (kıtasal kabuk için kabul edilen ortalama kalınlık değeri) dir. Yatay ve düşey yöndeki grid aralıkları sırası ile 1000 m ve 300 m olarak alınmıştır. Sınır koşulları ise, yüzeyde sıcaklık sabit ve 10°C; model tabanında düşey yöndeki ısı akısı sabit ve 30 mWm-2 ve de yanal yönde ısı akısı söz konusu değil; modelin düşey kenarları yanal yöndeki ısı akısı için yalıtkan yani bu kenarlar boyunca yatay yöndeki sıcaklık gradyanı sıfır. Isı transferi simülasyonu (modellemesi) neticesinde elde edilen sonuçlar Şekil 4a ve Şekil 4b’de yeralmaktadır. Şekil 4b modeldeki sıcaklık dağılımı ve Şekil 4a ise model yüzeyi boyunca hesaplanan ısı akısı profilini göstermektedir. Şekil 4b incelendiğinde izotermlerin (eşsıcaklık eğrilerinin) hemen hemen düz ve yavaş değiştikleri gözlenmektedir. Bunun nedeni modelin alt ve üst kenarları boyunca olan sınır koşullarının sabit bir değerde olup uzaklık ile değişim göstermemesidir. Ayrıca modeldeki arayüzeylerin ani değişen topoğrafyaya sahip olmaması da bunda etkendir. Sıcaklıklar 10 km derinlikte 400°C, 20 km derinlikte 800°C ve model tabanında (30 km derinlikte) yaklaşık 1100°C' ye ulaşmaktadır. Şekilde üzerinde kontur değeri bulunmayan izoterm 1000°C sıcaklığa karşılık gelmektedir. Yüzey boyunca olan ısı akısı profili incelendiğinde çok fazla değişim göstermeyen ve ortalama 70 mWm-2’lik bir değere sahip ısı akısı ile karşılaşmaktayız (Şekil 4a). Ancak okur yüzey boyunca olan ısı akısı profilinin, modelde yüzeye en yakın birimin arayüzey topoğrafyasının bir fonksiyonu olarak değiştiğine dikkat etmelidir.
