Altın Konu Delta Force İncelemesi

GUNNERIUS · 13 Ocak 2025

"Birinci şahıs nişancı" geniş bir terimdir. FEAR gibi bir aksiyon-korku oyunundan, Metroid Prime gibi bir bilimkurgu macerasına , Doom gibi bir iblis avlama oyununa kadar her şeyi ifade edebilir. "Askeri FPS" gibi bir alt kategoriye daraltsak bile, Call of Duty'nin doğrusal kampanyasını, Battlefield'ın muazzam PvP çatışmalarını ve Escape from Tarkov'un (ve diğerlerinin) parmak eklemli çıkarmalarını tek bir şemsiye altına koyuyor. En son 2009'da görülen, artık 26 yaşında olan bir nişancı serisinin en son canlandırması olan Delta Force, muhtemelen bu son ikisinin her birinden biraz olarak tanımlanabilir - özel bir büyük ölçekli PvP modu ve ayrı bir çıkarma nişancı modu ile, bu Venn diyagramının merkezinde biraz garip bir şekilde oturuyor. Sonuç olarak, "tam anlamıyla iyi" olan, ücretsiz oynanabilen bir oyun ortaya çıktı: Her açıdan yetenekli, ancak önemli yeni fikirlerle girdiği mücadelede kendini gösteremiyor.

Delta resmen "dışarıda" olsa da (bu artık ne anlama geliyorsa) şu anda üç ana moddan yalnızca ikisi mevcut. Üçüncüsü, tek oyunculu bir kampanya, ileride bir yerde ücretli DLC olarak planlanıyor. Şu anda burada olan ikisinden Warfare modu, Delta Force'un Battlefield'ın büyük takım mücadelesinin versiyonudur; burada 64 oyuncu, bir avuç geniş arenadan birinde üstünlük için mücadele eder.

Doğrudan öldürme odaklı bir Ölüm Maçı yoktur; bunun yerine, King of the Hill varyantları gibi hedef tabanlı oyunlara odaklanılır. Bunların arasında öne çıkan, bir takımın sınırlı sayıda yeniden canlanma hakkı tükenmeden önce stratejik noktaları ele geçirdiği, diğer takımın ise bu alanları sınırsız canla savunduğu Saldırı ve Savunma'dır. Battlefield'da çok gördüğümüz bir moda iyi bir dönüş getiren ince bir kural değişikliği; Başlangıçta, hücum, elverişli arazi ve bol miktarda araç sayesinde avantaja sahip, ancak maç ilerledikçe ve savunma ana üssüne doğru geri çekilip yeniden ortaya çıkan takviyelere hızlı erişim sağladıkça işler dengeleniyor. Bu, her iki tarafın da mecazi anlamda hem çekiç hem de çivi olarak biraz zaman geçirebileceği anlamına geliyor.

Savaşlar kesinlikle büyük hissettiriyor, ki bu iyi bir şey. Hızlı yeniden canlanmalar her iki takımın da her zaman askerlerle dolu olduğu anlamına geliyor. Mermiler ve roketler uçmaya başladığında, savaşın kaosu ve karmaşası bir Battlefield tarzı oyun için beklediğiniz kadar heyecan verici. Kullandığınız her silah, modern askeri nişancı oyunlarında yaygın olduğu gibi, bileşen seçeneklerini açmak için kendi XP'sini kazanır. Özellikle bir aracın kontrollerinin başına geçtiğinizde ve diğer takımı ezip geçmeye başladığınızda çok eğlenceli oluyor. Topçularla dolu bir tank baskın olabilir, ancak zırhlı bir aracın tepesindeki basit bir makineli tüfek taretinin etkisini göz ardı etmeyin. Ve Battlefield'a benzer şekilde (evet, bu karşılaştırmayı haklı olarak çok duyuyorsunuz), helikopter gibi hava araçları pilotluk yapmak için zordur, ancak doğru ellerde güçlü olabilir ve becerikli oyunu ödüllendirir.

Araçlar savaş alanına tamamen hakim değil, ancak çeşitli operatörler sayesinde oynayabileceğiniz ve maç ortasında geçiş yapabileceğiniz şekilde. Bu adlandırılmış karakterler, Battlefield 2042'deki Uzmanlara benzer şekilde, Delta Force boyunca sürekli devam eden her işi yapabilen temaya uyan, basit bir yükleme seçeneği ile özel yapım bir kahraman arasında bir tür melez görevi görüyor. Battlefield gazilerinin yakından tanıyacağı türden bir roket-kağıt-makas dengesi yaratıyorlar ve bunu oldukça iyi yapıyorlar: Eğer araçlar tarafından eziliyorsanız, bir roketatarla ortaya çıkmak iyi bir fikir olabilir veya savaş açık alanlarda gerçekleşiyorsa, güvenilir keskin nişancı tüfeğini çıkarma zamanı gelmiş olabilir. Her karakterin, Luna'nın düşmanları ortaya çıkarmak için periyodik olarak ateşlenebilen Algılama Okları gibi savaşta da yardımcı olan benzersiz yetenekleri var, ancak hiçbiri bir çatışmayı, hatta sizin için tüm bir maçı kazanacak kadar güçlü değil.

Keşke aksiyon temel seviyede daha iyi hissettirse. Bana garip gelen bir şey, mermi yayının ve yörüngesinin atışta önemli bir rol oynaması, bu yüzden hedeflerinizi yönlendirmek, uzaktan isabetli atış yapmak için olmazsa olmaz. Hedefi yönlendirmekten rahatsız olmam ama mermiler genellikle o kadar yavaş uçuyormuş gibi hissettiriyor ki, airsoft mermileri ateşliyormuşum gibi hissediyorum. Belki bu, Call of Duty'nin daha arcade tarzı balistik modelinden daha gerçekçi ama hedef tabanlı Saldırı ve Savunma modunun yönlendirdiği agresif oyun temposuyla derinden çelişiyor.

Öldüğünüzde genellikle hedefe geri dönmeniz gerekir ama açık alanda hızla ilerlerken kolay hedef olursunuz ve titiz atışlar hareket halindeyken isabetli bir şekilde karşılık vermeyi de zorlaştırır. Bunun, iyi bir pozisyona geri dönmeye çalışırken ölümlerin toplu halde gelmesi anlamına geldiğini gördüm. Ayrıca, bir anda silah kullanımının simülasyona bu kadar bağlı olması, ardından operatörlerin şifa veren duman bulutları veya durum etkisi yaratan dronlar gibi fantastik yetenekleri etkinleştirmesi biraz garip. Bunda doğası gereği kötü bir şey yok, sadece kafa karıştırıcı.