Altın Konu Mouthwashing İncelemesi

GUNNERIUS · 13 Ocak 2025

Mekanik olarak basit olsa da diğer karakterlerle konuşmak, bir şeyler almak ve hapsedildiğiniz uzay gemisini aramak dışında yapılacak pek bir şey yok- hikayesini etkileşimin yükü olmadan yapılamayacak bir şekilde anlatıyor ve oyunları filmlerden veya TV'den ayıran şeylerden tam olarak yararlanıyor. Ve yük kelimesini hafife almıyorum, çünkü bazen oynamaya devam etmenin tam olarak böyle hissettirdiği bir şey (iyi anlamda). " Lütfen beni bunu yapmaya zorlama," çoğu zaman hakim olan düşüncemdi, ancak bu gemide işlerin nasıl bu kadar kötüye gittiğinin gizemlerini ortaya çıkarmak beni her zaman devam etmeye zorladı.

Öncül basit: Uzun mesafeli bir uzay yük gemisi olan Tulpar'daki bir grup insan, bir felaketin sonrasıyla mücadele ediyor ve bakış açınız yaklaşık bir yıl boyunca birkaç farklı zaman arasında gidip geliyor. Hikaye hakkında daha fazla ayrıntıya girmek, Moutwashing hakkında istediğimden daha fazlasını ifşa etmek olurdu, çünkü burada ne olduğunu ve neden olduğunu parçalara ayırmanın sürprizi itici bir güçtür. Ancak söylemem yeterli, iki ila üç saatlik çalışma süresi boyunca akla gelebilecek en fazla korkuyu, karakter keşfini ve vücut dehşetini ortaya çıkarıyor.

Gerçeküstü ton, Moutwashing'in PS1 benzeri görsel stiliyle daha da artıyor. Karakterler tanınabilir şekilde insan, ancak aynı zamanda tamamen başka bir şey olarak reddedilebilecek kadar da farklı . Bu, bir eğlence evi aynası, insanları gerçek hayatta nasıl araç olarak gördüğümüzü ve birinin size doğru bakmasındaki insanlığı inkar etmenin ne kadar kolay olduğunu ifade etmek için kullanılan çarpık bir tasvir. Harika bir seçim, çünkü hiper gerçekçi veya daha stilize grafikler, peşinde olduğu ürkütücü vadi hissini ondan çalmış olurdu. Benzer şekilde çarpıtılmış ses ve sınırlı, boğuk seslendirme, kulaklarınızda pamuk varmış gibi hissettiriyor, sisin içinden geçiyormuşsunuz ve görüş alanınızın hemen dışında neler olabileceğini görmeye çalışıyormuşsunuz izlenimini ikiye katlıyor.

Aynısı yapı için de geçerli. Felaketten hem önce hem de sonra zamanlar arasında gidip gelmek kafa karıştırıcı, ancak hikayenin ipini asla kaybetmedim. Rüya benzeri sekanslar da benzer şekilde birbirine eklenmiş, size kapıları açmak veya her zaman bir tehdit alt akıntısı taşıyan içkileri karıştırmak gibi basit görevler veriyor, sıradan olanı rahatsız edici hale getiriyor. Her zaman köşede kötülük bekliyorsunuz, ancak genellikle bağlam dışında tamamen normal görünen gerçekçi ve sıkıcı şekillerde ortaya çıkıyor: küçük etkileşimler, biraz uygunsuz sorular ve tehlikeyi tanımaktan sorumlu beyninizin bölümünü gıdıklayan ifadeler. Ve gerçek hayattaki kötülük genellikle kendini böyle gösterir, onu olduğu gibi tanıyana kadar görünüşte samimiyet maskesi altında, umarım çok geç olmadan.

Bazen kötülük daha belirgindir, özellikle Moutwashing sona erdiğinde ve Tulpar'ın mürettebat üyelerinin iğrenç eylemlerini ve dünya görüşlerini eve götürmek için daha fazla uygulamalı mekanik kullanıldığında. Hala spoiler vermekten kaçınarak, özellikle bir karakter o kadar iğrençti ki geri çekilip onlara karşı neden bu kadar içgüdüsel bir tepki verdiğimi düşünmek zorunda kaldım - sadece bu tür insanların gerçekten var olduğunu kabul edebildim ve en kötü anlarımda, burada aşırılıklarla resmedilseler bile, nereden geldiklerini neredeyse anlayabiliyorum. Bu, çok nefret ettiğiniz karakterlerle rezonansa giren ve birinin kendilerine anlamlı bir şekilde bakmayı reddettiğinde (veya sadece eylemsizlik yoluyla) verebileceği zararı gören derinden rahatsız edici bir his.

Ve bu karakterler davranışlarında aşırı olsalar da, aşırıya kaçmıyorlar. Çıkarım yapılacak çok şey var ve ekip açıkça konuşuyor. Ekran flaşlarının, yüksek seslerin veya eşlik eden mesajların aşırıya kaçtığı anlar var, ancak bunlar asla korkutma amaçlı değil, sadece hikayenin vuruşlarını vurgulamanın yolları. Özellikle bir tanesi, hem bana "Ağız Yıkama" isminin bağlamını veren hem de bu hikayenin ne kadar karanlık bir hal alacağını belirleyen bir farkındalıkla geldi.

Bununla birlikte, sürükleyici konuşmalarının dışına çıkıp biraz daha aksiyon odaklı birkaç bölüme girdiğinde, her zaman en pürüzsüz geçiş olmuyor. Başlangıçta yenilikçi olsa da, hayatta kalma korkusuna veya hatta birinci şahıs nişancıya yapılan kısa geziler, hikayenin geri kalanından daha fazla sabır gerektiren kesin olmayan kontroller nedeniyle biraz sinir bozucu hale geldi. Bu bölümler tasarım gereği sinir bozucu gibi görünüyor, ancak yine de sinir bozucuydu. Neyse ki, bunlar da kısa ömürlü, bu yüzden keyfimi çok fazla engellemediler.