- Katılım
- 26 Ağu 2010
- Konular
- 1,906
- Mesajlar
- 4,644
- Çözüm
- 6
- Online süresi
- 8d 6h
- Reaksiyon Skoru
- 986
- Altın Konu
- 9
- Başarım Puanı
- 332
- MmoLira
- 4,946
- DevLira
- 29
ROHAN2 WORLD 1-120 TR TİPİ OFFICIAL YOHARA, BALATHOR VE AMON! 80. GÜNÜNDE! +10.000 ONLİNE! HİLE VE BOT %100 ENGELLİ HEMEN TIKLA!
Tasarım sürecinde kontrol ve seçenek sunmak için üretken tasarım modellerinin kullanılması önerilmektedir. Oxman (2006), üretken tasarım yöntemlerini gramer dönüştürücü tasarım modelleri ve evrimsel tasarım modelleri olarak ikiye ayırır. Birincisi biçimsel kompozisyon kurallarına dayanırken, ikincisi genetik algoritmaları kullanır. Çoğaltma kuralları, varyasyonları belirlemek için kullanılır. Kurallar değişirken varyasyonlar da değişir. Fikrin soyutlanması, model üzerinden kural algoritması kurulması, algoritmanın başlatılması, kısıtlayıcılar aracılığı ile kaynak kodun tasarlanması ve bu kodun çıktı üretmesi üretken tasarım sürecini göstermektedir (Şekil 2.2). Bu sistem diyagramında tasarımcı modeli ve kısıtlayıcıları belirleyerek ve düzenleyerek aktif rol oynar. Çıktıyı değerlendirerek sonuç ürüne geri dönüş sağlar ve sistemi yeniden başlatabilir.
Şekil 2.2 Üretken tasarım süreci diyagramı (Krish, 2011)
Üretken tasarım sistemleri mevcut bilgi işlem ve üretim yeteneklerinden yararlanarak mekansal olarak yeni ancak verimli ve inşa edilebilir tasarımlar üreten yeni tasarım süreçlerinin oluşturulması Mimaride üretken tasarım teknikleri biçim gramerlerini (SG) (Stiny, 1980), L-sistemleri (LS) (A Lindenmayer, 1968), hücresel otomatlar (CA), (von Neumann, 1951; Wolfram, 2002), genetik algoritmalar (GA) (Holland, 1975) ve sürü zekası (SI) (Deneubourg, 1977; Payman, 2004) içerir (Singh & Gu, 2012). Üretken tasarım, tasarımcılar tarafından belirlenen parametreleri veya kısıtlamaları karşılayan tasarım alternatiflerini oluşturmak için hesaplama tekniklerini kullanır. Bu yaklaşım genellikle iki aşamadan oluşur: hesaplama modeli olarak tasarlanması ve tasarım sürecinde istenen bir çıktı üretmesidir. Bu sistemin girdileri, tasarım geliştirme ve geliştirme sürecini yönlendirmek için tanımlanmıştır. Bu girdiler, tasarımcının parametrelerini, kurallarını ve belirlenen kısıtlamaları içerebilir. Bu yöntem, tasarımcının geniş bir tasarım seçenekleri keşfetmesini sağlar ve potansiyel olarak daha iyi veya optimize edilmiş tasarım çözümleri üretmek için kullanılmaktadır. Krish’e göre sonuç olarak üretken tasarım süreci aşağıdaki bileşenlerden oluşur:
1. Bir tasarım şeması.
2. Varyasyonlar oluşturmak için bir araç.
3. İstenilen sonuçların seçilmesi için bir araç (Krish, 2011).
Şekil 2.2 Üretken tasarım süreci diyagramı (Krish, 2011)
Üretken tasarım sistemleri mevcut bilgi işlem ve üretim yeteneklerinden yararlanarak mekansal olarak yeni ancak verimli ve inşa edilebilir tasarımlar üreten yeni tasarım süreçlerinin oluşturulması Mimaride üretken tasarım teknikleri biçim gramerlerini (SG) (Stiny, 1980), L-sistemleri (LS) (A Lindenmayer, 1968), hücresel otomatlar (CA), (von Neumann, 1951; Wolfram, 2002), genetik algoritmalar (GA) (Holland, 1975) ve sürü zekası (SI) (Deneubourg, 1977; Payman, 2004) içerir (Singh & Gu, 2012). Üretken tasarım, tasarımcılar tarafından belirlenen parametreleri veya kısıtlamaları karşılayan tasarım alternatiflerini oluşturmak için hesaplama tekniklerini kullanır. Bu yaklaşım genellikle iki aşamadan oluşur: hesaplama modeli olarak tasarlanması ve tasarım sürecinde istenen bir çıktı üretmesidir. Bu sistemin girdileri, tasarım geliştirme ve geliştirme sürecini yönlendirmek için tanımlanmıştır. Bu girdiler, tasarımcının parametrelerini, kurallarını ve belirlenen kısıtlamaları içerebilir. Bu yöntem, tasarımcının geniş bir tasarım seçenekleri keşfetmesini sağlar ve potansiyel olarak daha iyi veya optimize edilmiş tasarım çözümleri üretmek için kullanılmaktadır. Krish’e göre sonuç olarak üretken tasarım süreci aşağıdaki bileşenlerden oluşur:
1. Bir tasarım şeması.
2. Varyasyonlar oluşturmak için bir araç.
3. İstenilen sonuçların seçilmesi için bir araç (Krish, 2011).
