Hades 2 İnceleme

KERİM ERBAY · 8 Ağu 2024

Hellblade: Senua's Sacrifice 2017'de piyasaya sürüldüğünde hızla favori oyunlarımdan biri haline geldi. Oyunu bir oturumda bitirmiştim ve jeneriklerin akışı sırasında gözyaşlarımı gizleyebilmek için karanlık bir odada oynadım. Genç bir kadın olarak, kendi yaşadığım travmalarla ve bağlanma sorunlarıyla mücadele ederken Senua'nın yolculuğu bana başka hiçbir oyunun yapamadığı şekilde hitap etti. Bu nedenle, Ninja Theory'nin bir devam oyunu üzerinde çalıştığını duyduğumda son derece temkinliydim.

Endişem, özellikle Microsoft'un Ninja Theory'yi satın almasından sonra, Hellblade serisinin büyük bir AAA deneyimine dönüşüp dönüşmeyeceğiydi. Yani, genişletilmiş bir mini harita, zanaat, yan görevler ve daha fazlasını içeren, endüstriyi etkisi altına alan büyük ve karmaşık bir oyun olup olmayacağıydı. Bu tür özelliklerin kötü olduğunu söylemiyorum—yeri geldiğinde işe yarıyorlar—ancak Hellblade'in sağladığı derinlik ve etkiyle çelişeceğinden korktum. Genişlik değil, derinlik istiyordum; duyguyu, sanatı, anlatımı, iç gözlemeyi, mitolojiyi, korkuyu ve büyüyü korumak istiyordum. Gerçekten de, stüdyonun derinliği genişlik için feda edeceğini düşündüğüm kadar, olanlar tam tersiydi.

Hellblade 2, önceki oyunun zaten mükemmel olan görsellik ve sesini büyük ölçüde geliştirerek odaklanıyor. Hellblade 2, göz kamaştırıcı, sinematik ve hiper-gerçekçi bir şekilde sunuluyor, hala ürkütücü ve mistik bir havaya sahip. Müziği olağanüstü kalıyor ve ses tasarımı cildinizi ince ince işlenmiş bir iğrenme gibi titretecek şekilde hazırlanmış. Ancak, hikayesinin ve oyun mekaniklerinin ne kadar yüzeysel ve sığ olduğunu görmeden edemiyorum. Hellblade 2 gerçekten göz kamaştırıcı olabilir, ancak minimal oyun mekaniği ve karmaşık anlatımı, onun benim üzerimde anlamlı bir etki bırakmasını engelliyor.

Senua'nın Saga'sı, Senua'nın Sacrifice'tan pek uzun bir süre sonra başlıyor ve kahramanımızı kuzeyli savaşçılara karşı mücadele ederken takip ediyor. Bu savaşçılar, onun topraklarını sürekli olarak yağmalayıp halkını köleleştiriyorlar. Senua, bu durumu sadece doğru olanı yapmak olarak görmüyor, aynı zamanda işlediğine inandığı günahları telafi etme şansı olarak görüyor—ellerindeki kanı yıkamak için bir fırsat olarak. Ancak Senua kısa süre içinde intikamın bu kadar basit olmadığını keşfedecek ve bir grubun kınanması ve zalimce davranılması, diğerine güvenlik ve hayatta kalma sağlayabilir.

Basit bir hikaye var ve bu, zenginlikten yoksun bir şekilde işlenmiş. Ancak bu hikayeyi bir nebze ileri taşıyan bazı temalar var. Birincisi, ve her terapistin söyleyeceği gibi—ilerleme doğrusal değildir. Senua'nın topluma yeniden entegrasyonunu ve zihinsel hastalığının bu süreci nasıl etkilediğini keşfetmek ilginç bir kavram. İlk oyunda daha iyi bir durumda olmasına rağmen, travmasından veya onun sonucunda ortaya çıkan iç seslerinden mucizevi bir şekilde kurtulmuş değil. Aslında hala kendisinden korkuyor ve babasının ona aşılamış olduğu suçluluk duygusuyla boğuşuyor. Bu, yeni yolculuğunda da kendini gösteriyor.

Ayrıca, Hellblade 2 merhamet üzerine yoğunlaşıyor, bu yeni bir şey olmasa da, yine de nazik bir şekilde işlenmiş. Senua'nın arkadaşlarının, empatisinin ve dünyayı görme biçiminin bir hediye olduğunu vurguladığı yerlerden, oyunun şiddet döngülerini durdurmak ve insanları anlamak için verdiği mesajlara kadar, burada her zaman duyulması gereken bazı iyilik çağrıları var. Oyunun moralite ve reformasyon hakkındaki çelişkili fikirleri sunduğunu takdir ettim ve bu bazen "yaralanan insanlar yaralar" atasözünü ele almasına rağmen, insanların her zaman bir seçim hakkı olduğunu ve acının zulmü haklı çıkaran bir neden olmadığını açıkça belirtti.

Yine de, temalar biraz sönük kalıyor. Bunun büyük ihtimalle oyunun diyalogları, anlatımı ve Senua'nın seslerinden kaynaklandığını düşünüyorum. Bu unsurlar ilk oyundaki şiirsellik veya iç gözlem derinliğine asla ulaşamıyor. Sesler özellikle dikkat dağıtıcı bir yenilik gibi geliyor. Ve tabii ki, anksiyete ve travmanın dikkat dağıtıcı olduğu iddia edilebilir, ancak eğer Ninja Theory bu sanatsal tercihi yapmak istediyse, o karmaşanın duygusal yoğunluğu kesilmedi. Bunun yerine, Senua'nın iç monoloğu basit bir gürültü haline geldi ve sadece onaylamalar ya da kendini kınayan ifadeler sundu—bazıları önceki derslerle çelişen şekilde, bu da daha çok anlatı bütünlüğünden yoksun bir hissiyat yaratıyor gibi hissettirdi.

**Hades 2, Hellblade 2'nin aksine, şu anda erken erişimde piyasaya sürüldü, bu da Supergiant Games'e oyunun oynanışını nazikçe ayarlama ve dengeleme, ayrıca tam sürüm öncesinde yeni içerikler ekleme imkanı tanıyor. Ancak Hades 2, şu anda tam bir ürün gibi hissettiriyor. Önceki oyunun sunamadığı kadar derin bir dövüş mekanizmasıyla tatmin edici bir oynanış sunuyor, bu da “neyi geliştirmeye devam edeceğiz?” sorusunu akla getiriyor. Ayrıca, ilk oyundan çok daha büyük; keşfedilecek daha fazla alan, farklı rotalar ve anlatılacak çok daha büyük bir hikaye var. Eğer şu anda (henüz) eksik olan bir son ve birkaç geçici içerik olmasaydı, Hades 2 zaten büyük bir başarı olarak ilan edilebilirdi. Hades 2, öncüsünden her yönüyle üstün, ustalıkla yapılmış bir devam oyunu.

Yine Zagreus'u oynamak yerine, ilk oyunun olaylarından sonra doğmuş olan kız kardeşi Melinoe'yi oynuyorsunuz. Ailesi, titan Chronos'un tahtı ele geçirmesi ve Hades'in bölgesini kontrol altına alması sonucunda yer altına kaybolmuş. Melinoe, ailesinin bilinmeyen kaderinden kurtulmuş ve tek bir amaca ulaşmak için yetiştirilmiş: Chronos'a ölüm. Mentorü Hecate ve yeni ve geri dönen tanrıların, gölgelerin ve aradaki her şeyin yardımıyla Hades 2, koşular arasında gelişen etkileyici bir hikaye sunuyor. Gelişmelerine rağmen, Hades 2 başlangıçta çok farklı görünmüyor ya da hissettirmiyor. Melinoe, kardeşi gibi aynı hız ve zarafetle hareket ediyor, ancak bazı küçük değişikliklerle. Zagreus'tan farklı olarak, Melinoe, daha uzun bir bekleme süresi olan daha az dash yapma eğiliminde, bu da başta alışılması zor olabilir. Bu, sprint yapmaya olan vurguyla dengeleniyor; sprinti kullanarak hızınızı koruyabilir, saldırı seçeneklerinizi artırabilirsiniz. Ayrıca bazı düşmanlar, sadece dashing'e dayanmayı cezalandıracak şekilde tasarlanmış. Sprint, Zeus'ün şimşekleriyle düşmanları çarpabilir veya Poseidon'un güçlü dalgalarıyla grupları geri atabilirsiniz. Bu somut değişiklik, Hades 2'nin güçlü ve köklü bir formülü küçük, bazen deneysel değişikliklerle nasıl evrimleştirdiğini gösteriyor.

Melinoe'nin saldırı repertuarının genişlemesi de bu değişikliklerin en belirgin örneği. Kardeşi gibi standart, özel ve cast saldırılarından oluşan üç seçeneği koruyor; standart ve özel saldırılar, koşular öncesinde seçtiğiniz silahınıza göre belirleniyor. Bu, başlangıçta kullanılan Witch Staff gibi çeşitli seçenekler sunuyor; bu, güvenli menzilli yakın dövüş darbeleri sağlar. Diğerleri, örneğin Sister Blades, düşmanların yüzüne girmeyi gerektiriyor. Melinoe'nin cast yeteneği de, Zagreus'un sıkışık kırmızı elmas projeksiyonundan çok daha kapsamlı. Cadı yetenekleriyle uyumlu olarak, Melinoe düşmanları kısa bir süreliğine hapseden dairesel bir halka atabiliyor. Bu, başlangıçta etkili bir kalabalık kontrol seçeneği sunuyor.

Carissa · 9 Ağu 2024