Outlast Trials İncelemesi

LodosKentr · 10 Mar 2024

Sevimsiz bir korku filminin tüm kanlı çekiciliğine sahip olan The Outlast Trials, geçen sene Erken Erişim'de oynadığımdan çok daha iyi çalışıyor. Son derece kaba bir kadın, elinde elektrikli matkapla seni avlarken, en yakın arkadaşlarınla birlikte gardıroplarda ve yatakların altında saklanmanın büyülü bir yanı var. Cuma gecesini çocuklarla geçirmenin daha iyi bir yolu var mı? Ölüm oyunlarının her biri benzersizdir ve kurnaz ve ölümcül yapay zekaya sahip zorlu katiller de dahil olmak üzere şeytani ve dehşet verici korkularla doludur ve karakterinizin yeteneklerini ve aletlerini yükseltmek, tüm bu kanlı koridorlarda hayatta kalmak için harika bir ödüldür. En büyük zayıflığı, oynanacak çok fazla seviyenin olmamasıdır; bu, maçların tamamen size ve BFF'lerinize korku salmakla ilgili olduğu düşünüldüğünde pek de iyi bir duygu değildir. Yine de ekibim ve ben The Outlast Trials'ta çok eğlendik, her ne kadar bu yenilik istediğimizden daha çabuk tükense de.

Bu çok oyunculu işkence pornosu fantezisini ilk kez izleyenler için The Outlast Trials, gülünç derecede ürkütücü havasıyla öne çıkan, işbirlikçi bir hayatta kalma & korku oyunudur. Siz ve en fazla üç arkadaşınız bir "rehabilitasyon" merkezinde mahkum olursunuz ve bir dizi kapıyı açmak gibi bulmacaları tamamlarken (kendinizi tamamen savunamayan) öfkeli sadistlerden kurtulmanızı sağlayan bir dizi ölüm oyununa "gönüllü" olursunuz. çıkışa doğru çılgınca bir hamle yapmadan önce, atılan cesetlerden anahtarlar çıkarılıyor veya yakınlık dedektörü kullanılarak gizli psikopatlar aranıyor. Acımasız manyaklar tarafından avlanmanın son derece dehşet verici bir deneyim olduğunu düşünebilirsiniz, ancak kasıklarına şok tabancası çeken veya sizi kovalarken el kuklası yardımcıları için vantrilokluk yapan bu kötü adamların abartılı doğası beni çok güldürdü daha fazlası beni ürküttü. Masum mahkumların bacaklarını keserken ve animatronik çocuklarla dolu bir vagonu odun parçalayıcıya atarken her görevi mahkum arkadaşlarınızla birlikte geçirmeniz gerçeği, yalnızca eğlenceyi artırıyor. Tüyler ürpertici şiddet ve absürtlüğün bu kaotik karışımı, bir şekilde patlamış mısır ve iyi bir slasher filmi gibi bir araya gelerek saatlerce süren güzel zamanlarla sonuçlanıyor.

Ayrıca The Outlast Trials'ın bu kadar orijinal hissettirmesi de harika! Tuhaf bir şekilde, iyi bilinen hayatta kalma-korku türünü alıp onu eğlenceli, dört oyunculu, ortak bir spor haline getirerek baş aşağı çeviriyor; tıpkı The Evil Within ve Overcooked'ın şeytani aşk çocuğu gibi ve gerçekten de bu konuda tam olarak hiçbir şey düşünemiyorum. Karmaşık fikirlerin bu kadar bir araya gelebileceğini düşünmemiştim, ancak bazı tüyler ürpertici deliler karanlıkta sizi ararken arkadaşlarınızla nefesinizi tuttuğunuzda ne kadar büyük bir potansiyele sahip olduğu hemen anlaşılıyor..

Ancak iyi bir hikaye umuyorsanız, cesetlerin göğüs boşluğuna, anlamlı bir olay örgüsüne dalacağınızdan çok daha derinlere dalıp eşya ararsınız. Outlast serisinin uzun süredir hayranları, bu ön bölümde etrafa dağılmış gizli belgeler ve arada sırada birkaç referans şeklinde seçecekleri pek çok bilgi bulacak olsa da, kesinlikle özümsenecek düzgün bir hikaye yok; sadece bir hikayeden ibaret. The Outlast Trials'ın cinayet sporlarında başıboş koşmanız için çok minimalist bir neden oluşturan açılış ve kapanış ara sahnesi. Bu biraz hayal kırıklığı yaratıyor (geliştirici Red Barrels'ın tek oyunculu Outlast oyunlarında tüyler ürpertici hikayeler anlatma konusundaki geçmişi göz önüne alındığında) ve tesisin yöneticisiyle tanışma fırsatını ve belki de rezervasyon sonu ara sahneleri arasında biraz daha bağlam elde etme fırsatını kesinlikle memnuniyetle karşılardım.. Bunun yerine, 2 metrelik bir canavarın en sevdiği çiğneme oyuncağı olmak için geri dönmeden önce, görevler arasında radyonuzdan gelen birkaç mesajı dinlersiniz.

Outlast Trials etkileyici bir şekilde cilalanmış.

Erken Erişim döneminde açıkça bazı ciddi ayarlamalar yapmış olan The Outlast Trials, etkileyici bir şekilde cilalanmıştır. Ortamlar ve karakterler net ve her şey hem Xbox Series X'te hem de PC'de minimum kare kaybıyla çalışıyor. Ayrıca, günümüzün çok oyunculu çağdaşlarının çoğundan farklı olarak, onu 20 saat kullandıktan sonra neredeyse hiçbir hata veya performans sorunuyla karşılaşmadığımı görmek harika. Ancak hepsinden etkileyici olanı, düşman yapay zekasının karşı karşıya gelmenin meşru bir şekilde korkutucu olduğunu hissetmesidir. Peşinizden koşarlar ve açıkta yakalanmanızın bedelini ödetme fırsatını nadiren kaçırırlar. Bu çok önemli, çünkü sizi her seviyeyi çok daha ciddiye almaya zorluyor ve özellikle daha zor zorluklarda grup olarak birlikte çalışabilenleri ödüllendiriyor.

Öte yandan, yapılacak çok fazla ilginç şey yok. Kısa bir eğitimden sonra beş ana denemeden geçeceksiniz: Polis Karakolu, Yetimhane, Karnaval, Adliye ve Oyuncak Fabrikası, ardından kredileri yuvarlamadan önce bir final sınavına gireceksiniz. Seviyelerin her biri benzersiz ve kendine has bir şekilde unutulmaz olsa da, film makaralarını projektörlere yerleştirmek için Yetimhanede yavaşça çömeldiğimiz üçüncü veya dördüncü seferden sonra ekibim heyecanımızın büyük ölçüde azaldığını hissetti. Ayrıca, ana görevlerdeki aynı ayarları kullanan ve kapsamları çok daha küçük olan bazı küçük denemeler (Meydan Okumalar adı verilen) verilir; bunlar güzel bir bonustur, ancak bunlar oyuna çok fazla çeşitlilik eklemez. Karışımı kullandık ve yine de her şeyi sekiz saatin çok altında bir sürede kolayca temizleyebildik.

İlgimi uzun vadede sürdürmeye yetecek kadar şey yok.

Neyse ki, her denemeyi gülünç derecede daha zorlu hale getiren ek zorluk seçenekleri açıldığından, karakterinizi geliştirmeye ve seviyelendirmeye devam etmeniz için size bir sürü neden veriliyor. Bunun bir kısmı düşmanları daha çok sayıda ve daha güçlü hale getirmek gibi şeylerden kaynaklanıyor, ancak diğer zamanlarda her yere yayılan ilave bubi tuzaklarından da kaynaklanabiliyor. Fazladan birkaç kez seviye atlamak, ek bir öğe taşımanıza olanak tanıyan bir avantajın kilidini açabilir (düşmanlarınızın dikkatini dağıtmak için şifa öğeleri veya şişeler gibi) veya düşmanlarınızı ve diğerlerini uyarabilecek gürültü yapmadan camın üzerinde yürümenize olanak tanıyan bazı terlikler verebilir. yükseltmeler oynamaya devam etmek için kesinlikle harika teşviklerdir. Ancak bunları elde etmek için aynı birkaç aşamayı tekrar tekrar koşmanız ve yalnızca aynı seviyelere dönüp onları kullanmaya başlamanız beklendiğinden, kısa sürede sıkıcı hale gelir. Takip edilecek kilitlenebilir öğelerle dolu baştan çıkarıcı bir menüye rağmen ilgimi uzun vadede korumak için yapacak yeterli şey yok.

Serinin akılda kalan psikopatlardan oluşan dikkate değer listesi göz önüne alındığında, beş aşamada da yalnızca iki düşmanın kullanılması özellikle tuhaf. Seviyelerin üçü ve eğitimin tamamında, süper rahatsız edici bir çizgi film sesiyle konuştuğu ve sürekli olarak aynı diyalog parçalarını tekrarladığı için korkutucu olmaktan çok sinir bozucu olan psikotik bir kuklacı olan Bektaşi Üzümü Ana yer alıyor. Diğer ikisinde, sizi takip ederken yaptığı daha çeşitli ve komik gevezelikleri sayesinde çok daha eğlenceli olan ama yine de biraz fazla kullanılan Memur Coyle yer alıyor. Bu, yüzünüzün etini soymak isteyen başka kötü adamların olmadığı anlamına gelmiyor, ancak bunlar oldukça geneldir; sizi yere sermeye çalışan dev, hantal bir neandertal ya da gece görüş gözlüğü takan ve avlanabilen sürünen bir kötü adam gibi. Elimizdeki aşırı kullanılan iki kötü adama çeşitlilik katmak için neden bu küçük kölelerden birinin ana düşmana dönüştürülmediğinden emin değilim, ancak sonunda ortaya çıkan monotonluğun bir kısmına yardımcı olabileceği kesin gibi görünüyor.

Erken Erişim'den çıkan The Outlast Trials, gerçekten eğlenceli ve benzersiz bir işbirlikçi korku oyunudur, ancak podyumu beklediğimden daha çabuk tükeniyor. Beş aşamanın her biri, aşırı korkuları (defalarca yeniden kullanılan düşmanlara rağmen) sayesinde unutulmaz ve son derece eğlencelidir ve düşman yapay zekası, her zaman tetikte olmamı sağlayacak kadar saldırgandır. Ancak yalnızca beş seviye ve iki ana bölüm sonu canavarıyla, mevcut tüm ilerlemeyi destekleyecek çok fazla çeşitlilik yok, hatta takip edilecek tüm güzel yükseltmeler ve her birini ilk kez geçtikten sonra kilidi açılan gerçekten sinsi zorluk seçenekleri bile yok. Hikayenin kemikleri üzerinde biraz daha fazla et, ilgimi uzun vadede koruma konusunda uzun bir yol kat edebilirdi, ama bu bir iskeletten biraz daha fazlası. The Outlast Trials'ın sağladığı ölümcül mutlulukla dolu ilk birkaç saatte oluşturulacak pek çok eğlenceli, garip anı var, ancak her şeyi bir kez gördükten sonra bu yenilik hızla azalıyor.