Altın Konu Venba İnceleme

Carissa · 2 Mar 2024

Venba'da, ben yıpranmış bir yemek kitabındaki eksik adımları çözerken, Güney Hindistan tarifleri lezzetli mantık bulmacalarına dönüşüyor. Ancak bağımsız anlatının kalbinde çözülmesi o kadar da kolay olmayan daha karmaşık bir sorun var.
Venba ve kocası Paavalan yeni bir hayat arayışıyla Hindistan'dan Kanada'ya göç ettiler; üçüncü bir aile üyesinin beklenmedik gelişiyle bu hedef hızla karmaşık hale geldi. Venba, finansal güvensizlikle uğraşmanın yanı sıra, kendisini her geçen yıl Tamil köklerinden daha da uzaklaşan oğlu Kavin ile bağ kurmakta zorlanırken bulur. İdlis yapmak kadar basit değil; Çocuğunuzu boğmadan nasıl tutacağınızı adım adım açıklayan bir kılavuz yok.

Bu temelli çatışma, Venba'nın hem keskin bir şekilde yazılmış görsel roman bölümleri hem de ağzınızı sulandıracak nefis yemek pişirme araları aracılığıyla ortaya çıkan güçlü, ama aşırı derecede de güçlü olmayan öyküsünün ana bileşenidir. Bir annenin ailesinin kültürel kimliğini koruma çabasını ve oğlunun bunu kendi kültürel kimliğine uydurmaya çalışmasını konu alan bu mükemmel derecede tecrübeli bağımsız filmde tek bir an bile boşa harcanmıyor.

Her ne kadar Venba'nın hikayesi kağıt üzerinde genişliyor gibi görünse ve ana ailesini kırk yılı aşkın bir süredir belgelese de, başarısı kendine hakim olmasından kaynaklanıyor. Sessiz destan, her bir karakterin hayatına ve birbirleriyle gelişen ilişkilerine hayattan kesitler sunan yedi küçük bölümden oluşuyor. Bu kompakt yapı, birkaç karakter vuruşunu biraz kesilmiş gibi bıraksa da, görsel roman sekanslarının her saniyesi yoğun ayrıntılarla doludur.

1988'de Kavin'in doğumundan önce geçen filmin ilk birkaç dakikasında hem Venba hem de Paavalan'ın tam bir resmini görüyoruz. Sahne, midesi bulanan Venba'nın öğretmenlik işinin kapısından çıkmaya çabalaması ile açılıyor. Paavalan, yemek yemeden kendi yarı zamanlı işine koşarken onu hasta olduğunu söylemeye ikna eder. Kocasının kendi başının çaresine bakamayacağını hisseden Venba, annesinin parçalanmış yemek kitabını kullanarak ikisi için bir şeyler hazırlamak üzere ayağa kalkar. İkili, Güney Hindistan'daki ailelerini ziyaret etmek için yeterli zamanları ve paraları olup olmadığını tartışırken hızlı bir yemek paylaşıyor.

Bu, çoğu oyunun beş saatte yaptığından daha fazlasını beş dakikada kuran, zarif bir şekilde hazırlanmış bir sekanstır. Her iki karakter de bir saniyelik işi kaçırmaktan çekindiği için finansal bir aciliyet hissi var. Venba'nın ailesiyle olan yakın ilişkisini ve annesinin yemek kitabı gibi kötüleşen Güney Hindistan'daki yaşamını öğreniyoruz. Kahvaltıyı atlama eğilimleri çok daha ciddi bir kişisel bakım sorununa işaret ettiğinden, Paavalan'ın gelişimi en incelikli olanıdır. Bu konuların her biri sonuna kadar tamamen araştırılıyor ve sahneleri tekrar ziyaret ettikçe daha da belirgin hale gelen incelikli şekillerde çözülüyor.
90'lı yıllara doğru ilerlerken hikaye ikinci bölümünde gerçekten pişiyor. Artık küçük oğulları Kavin'i büyüten çiftin kaygıları daha da derinleşir. Paavalan hâlâ tam zamanlı iş bulmakta zorlanıyor, bu da onun sessizce kötüleşmesini daha da körüklüyor ve Venba'nın Tamil kökleriyle bağını kaybetme korkusu, hızla alışan Kanada doğumlu oğlunda somutlaşıyor. Kavin ailesine akşam yemeğinde ev yapımı Hint yemeği yerine bir kez daha pizza istediğini söylediğinde Venba'nın kalbinin sıkıştığını hissedebiliyorum. Bunun bir roket gemisi inşa etmek gibi olduğuna onu ikna ederek, annesinin macun tarifini kendisiyle birlikte yapması için onu kandırması gerekiyor. Bu sevimli bir ebeveynlik anı ama yaşlandıkça tekrarlayamayacağı bir numara.

Gerilim en küçük ayrıntılara kadar işleniyor. Venba Tamil dilinde konuştuğunda, bu, onun sözleriyle sürekli olarak doldurulan net bir metin baloncuğuyla temsil ediliyor. Açık ve takip edilmesi kolaydır. Bu, İngilizce diyalogların gösterilme şekliyle keskin bir tezat oluşturuyor. Kavin telefonda İngilizce konuştuğunda mesaj hızı iki katına çıkıyor ve balonun kendisi lekeli, lekeler bazı kelimeleri kapatıyor. Bu, Venba'nın acısını yansıtmanın güzel ve abartısız bir yolu; çünkü oğlu, kendisi için çok şey ifade eden bir mirası reddettikçe oğlunu anlama yeteneğini kaybediyor.

Venba'nın hikayesi, Tamil halkının kendi ülkeleri dışında karşılaştığı belirli kültürel sorunlara ışık tutuyor. Dokunaklı bir anda yetişkin Kavin, bir film yapımcısıyla Tamil bir öğrencinin okul kafeteryası sahnesinde nasıl temsil edilmesi gerektiği konusunda kavga eder. Yapımcı onu diğer öğrencilerle birlikte mutlu bir şekilde "baharatlı vindaloo" gibi bir şey yerken göstermek istiyor. Kavin kısaca bunun neden yanlış göründüğünü açıklayan bir metin yanıtı yazıyor ve çocukken evde pişirdiği öğle yemeğini okula getirirken hissettiği utancı açıklıyor. Bu, kendi üzerine düşünmenin ham bir anı; eğer işini sürdürmek istiyorsa gönülsüzce silmek zorunda olduğu bir an.

Hareketli anlatı bunun gibi yumuşak içgüdüsel yumruklarla dolu, Güney Hindistanlıların sıklıkla karşılaştığı zorlukları en küçük mikro saldırganlıklara kadar ciddiyetle keşfediyor. Ancak bu mücadele sayesinde Venba, bir anne ve oğlunun birbirlerinin miraslarıyla ilgili karmaşık duygularını kucaklamanın bir yolunu bulduğuna dair derin incelikli bir sonuca varıyor. Bunların hepsi, birkaç tematik konunun bir saatten biraz fazla bir sürede ustalıkla karşılığını veren dürüst, samimi bir hikayeyi ortaya çıkarıyor.

Kavin köklerini saklamaya çalışsa da Visai Games'teki geliştiriciler köklerini gururla taşıyor. Venba, her bölümde döneme uygun müzik ve her Güney Hindistan nesnesini ve kıyafetini öne çıkaran renkli bir sanat tarzıyla tamamlanan, Tamil kültürünün renkli bir kutlamasıdır. Ancak buradaki asıl yıldız, her parçası masaya getirdikleri etkileşimli yemek pişirme oyunlarının ötesinde daha derin bir anlatım amacına hizmet eden mutfağıdır. Basit bir nattu kozhi kulambu ("bu sanırım tavuk çorbasına benziyor" diyor Kavin) sekansı, Kavin'in annesiyle yeniden bağlantı kurmasına yardımcı olan çok önemli bir ana dönüşüyor.

Venba'nın yemek pişirme sahneleri, oyuncuların bazı adımları gizleyen lekeli yemek kitabı sayfalarını kullanarak başarılı bir şekilde yemek oluşturması gereken hızlı bulmacalar şeklinde oynanıyor. Venba puttu yaptığında yemek kitabında doğru sıraya yerleştirilmesi gereken bir dizi alternatif malzeme gösteriliyor. Ne yazık ki, gerçek içerik adları lekeli. Doğru bir şekilde bir araya getirmek, oyuncuları Güney Hindistan yemeklerinin neden bu şekilde bir araya getirildiğini anlamaya iten biraz mantık gerektirir. Bu mantık daha sonraki tariflere de aktarılıyor; Domateslerin suyunu salma şekline dair bir gözlem, daha sonra tamamen kaybolan bir tarifi bulmama yardımcı oldu.

Visai Games, yiyecekleri Venba'nın canlı sanat tarzında yeniden yaratmak için büyük çaba harcadığından, her yemek mümkün olduğunca özgün bir şekilde hayata geçiriliyor. Doğrudan gerçek dünyadaki tavalardan kaydedilen gerçekçi cızırtılarla, pişirme sesleri bile burada düzgün bir şekilde yakalanıyor. Bu detaylar beni Venba'nın mutfağına soktu ve yarattığı her yemekle olan yakın bağını daha somut hale getirdi. Her yemeği hissedebiliyor ve duyabiliyorum, bu da onların yapımına yeni bir saygı duymamı sağlıyor.

Her ne kadar Tamil deneyimine odaklanmış olsa da, oynadıktan çok sonra kendimi bazı tanıdık hisleri açığa çıkarırken buldum. “Amerikan” ideallerine alışmaya çalışırken bile mirasına sıkı sıkıya bağlı kalan İtalyan bir göçmen olan babamla her zaman karmaşık bir ilişkim oldu. Büyürken onun geçmişinden uzaklaşmaktan, İtalyanca öğrenmeyi reddetmekten veya yemek pişirirken onu takip etmekten başka bir şey istemedim. Yaşım ilerledikçe kültürel kimliğimin bu parçasını geri ittiğim için daha çok pişmanlık duyuyorum. Kendimi, bana coppa ve salamın nasıl düzgün şekilde yapılacağını göstersin diye evimi ziyaret etmek isterken buluyorum. Bu, son yıllarda ona itiraf etmekten çok utandığım bir şeydi. Geçmişlerimiz çok farklı olsa bile bizi Venba ve Kavin'de görebiliyorum.

Venba'yı bu kadar güçlü bir etkileşimli kurgu eseri yapan da budur. Bu, hem belirli bir Tamil deneyiminin empatik bir incelemesi, hem de kendimizin ve bir başkasının benzersiz kültürel kimliklerini benimsemeye ilişkin evrensel bir hikaye. Dünyamıza lezzet veren işte bu bileşenlerin karışımıdır.