Altın Konu Jusant İnceleme

Carissa · 2 Mar 2024

Ekim 2023, profesyonel kariyerim boyunca video oyunu endüstrisini takip ettiğim en yoğun aylardan biriydi. Yeni Assassin's Creed, Forza Motorsport, Hot Wheels, Ghostrunner ve League of Legends oyunlarını incelerken aynı zamanda gizli mücevherleri ve Marvel's Spider-Man 2 ve Super Mario Bros. Wonder gibi önemli AAA sürümlerini de takip ettim. Tüm bu oyunları arka arkaya oynamak stresli ve yorucu olabilse de, Jusant, uzatılmış inceleme süreci boyunca diğer oyunlar arasında rahatlatıcı, meditasyonlu ve hoş bir mola verdi.
Jusant, Life is Strange ve Tell Me Why geliştiricisi Don't Nod'un en son oyunu, ancak oldukça yıkıcı ve stüdyonun diğer oyunlarından farklı. Diyalog ve seçimlerle dolu bir kendi maceranı seç deneyimi olmak yerine, suyun kıt olduğu bir dünyada yüksek, terk edilmiş bir kuleye tırmanmayı konu alan, diyalogsuz minimalist bir oyundur.

Don't Nod'un geçmiş çalışmalarından ciddi farklılıklara rağmen Justant, Life is Strange serisini geride bıraktığından beri stüdyonun en iyi oyunlarından biri. Tetik tabanlı kontrol şeması, tırmanmayı ve geçişi eğlenceli hale getiriyor ve beş bölüm boyunca sürekli olarak yeni fikirlerin ve sürprizlerin tanıtılması, beş saatlik bir oyun boyunca ortaya çıkan sorunları gölgede bırakıyor. Arkanıza yaslanıp rahatlamak ve oyun oynamak için vaktiniz olduğunda, Justant mükemmel bir seçenektir.

Justant pek ileri hikayeye sahip bir oyun değil. Başlangıçta diyalogsuz sahnelerde gördüğüm tek şey, bu dünyanın çoğunlukla sudan yoksun olduğudur. Ancak ana karakterin Balast adında sudan yapılmış küçük bir yaratığı var ve deniz tabanından çıkan dev bir kulenin tepesine tırmanmak istiyor. Kasıtlı olarak minimalist olan bu yaklaşım, oyunun renkli ancak pürüzsüz düşük poli tarzı dokularla dolu görsel tasarımına da yansıyor ve bu, doğanın yumuşatmaya başladığı bir kule ve çoktan yok olmuş bir toplum olduğu hissini artırıyor.
Bu kulenin anlatısının ve tarihinin büyük bir kısmı, oyuncunun belirli sahnelerin ve buldukları koleksiyon öğelerinin duygusal ve sinematik çerçeveleri aracılığıyla parçaları bir araya getirmesine kalmış. Bunlar arasında kulenin üzerinde bırakılan dağınık notlar ve mektupların yanı sıra, oyuncunun bu kuledeki toplumun eskiden neye benzediğine dair belirsiz fısıltıları duyabileceği güzel duvar resimleri ve deniz kabukları da vardı. Her bölümün sonunda oyuncular, flora ve faunanın kulenin az önce tırmandıkları bölümüne nasıl geri döndüğünü göstererek ödüllendiriliyor.

Yorumlar kişiden kişiye farklılık gösterse de, Jusant'ın insanlığın Dünya ile ilişkisi, çevreye nasıl davrandığımız ve toplumun doğadan aldıklarını nasıl geri vermesi gerektiği hakkında söyleyecekleri var. UNESCO küresel bir su krizinin yakın olduğunu söylerken, bana öyle geliyor ki, Justinat'ın öyküsünü bir araya getirenler, bunun zamanla daha anlamlı hale geleceğini görecekler.

Her ne kadar Justinant'ın temaları, rahatlatıcı olarak tanımladığım bir oyun için oldukça ağır olsa da, bu tanım yine de uyuyor çünkü anlatı unsurlarıyla daha derin bir düzeyde etkileşime geçmek oyuncunun elinde. Eğer bunu yapmazlarsa odak noktaları tırmanış olabilir. Justant, basit üçüncü şahıs keşif ve çoğu 3D oyunda göreceğiniz gibi bir atlama düğmesiyle başlayarak oyuncuları tırmanma mekaniğine alıştırıyor. Bu sadece birini bu devasa kuleye bir yere kadar ulaştırabilir; Oyuncunun ve Balast'ın gitmesi gereken yere ulaşmak için daha karmaşık bir tırmanış gerekir.

Jusant'ın büyük bir kısmı kayalara, uçurum yüzeylerine ve hatta bazen böceklerin ve hayvanların sırtlarına tırmanmakla geçiyor. Her tetik bir elin tutuşuna karşılık geldiğinden, tırmanma kontrolleri çok farklı bir şekilde gerçekleşir. Bu, bir duvara tırmanmak için kontrol çubuğunu tutunmak istediğim yere doğrultmam ve ardından tetiğe basmam gerektiği anlamına geliyordu.

Çoğu oyun kontrol çubuğuna veya belirli bir düğmeye tırmanmayı bırakırken, tetikleyicileri kullanmak şaşırtıcı derecede doğal geliyor. Synapse gibi VR oyunları tırmanma için bu kontrol şemasını kullanıyor ve Justinant bunun konsol oyunlarında da nasıl iyi çalışabileceğini gösteriyor. Ayrıca karakterimin dayanıklılığını takip etmem, sayacın ara sıra yeniden dolmasına izin vermek için kısa aralar vermem gerekiyordu. Yavaş bir deneyim ama bu, macerayı rahatlatıcı hale getirerek maceranın lehine çalışıyor.

Tırmanmak için tetikleyicilere basmak, gerçek hayattaki dokunsal geri bildirimi sağlıyor; bu da yukarıya tırmanmayı tatmin edici hale getiriyor ve Jusant'ı oynarken rahat bir transa girmemi sağlıyor. Bir podcast veya başka bir müzik dinlerken oynamak için iyi bir oyundur. Ancak ara sıra Jusant'ın sesini dinlemenin deneyime katkıda bulunduğu belirli noktalar var. Her zaman zamanımı ayırıp bu kuleye kendi hızımda tırmanabileceğimi hissediyorum. Uygun bir şekilde, Jusant bu ay diğer birçok oyunu oynamak ve incelemek arasında kendi dayanıklılığımı yeniden doldurmama yardımcı olmak için bir mola görevi gördü.

Don't Nod, bu temel tırmanma oynanış döngüsünü çeşitli diğer sistem ve araçlarla daha da renklendiriyor. Halat, dayanıklılık gibi bir kaynak olarak oyunda kritik bir rol oynar. Pitonlar bu kulenin duvarlarını ve yanlarını süslüyor. Tırmanırken karabinam aracılığıyla her zaman bunlardan birine bağlıyım ve hatta yükselirken ikincil madeni paralar bile yerleştirebiliyorum. Çok uzağa gidersem ipim biter, bu nedenle takılacak madeni paraları aramak ve bulmak aslında oyunun kontrol noktası sistemi olarak hizmet eder. Halat, büyük boşluklar boyunca sallanmak veya duvardan geçmek için kullanılabildiğinden çeşitli başka kullanımlara da sahiptir.

Jusant, dayanıklılığın daha hızlı tükendiği güneşte kavrulmuş noktalar veya atlama mesafemi büyük ölçüde artıran rüzgar gibi temel tırmanma temelleri üzerine sık sık yeni değişiklikler getiriyor. Oyun yalnızca beş saat civarında sürmesine rağmen, yaklaşık her yarım saatte bir temel tırmanışı bir şekilde yeniden bağlamlandırıyor. Justant asla çok zorlanmaz. Son paranızın olduğu yere düşmeniz dışında pek bir başarısızlık durumu bile yoktur; ancak bu sistemleri bulmak tırmanışı hızlandırır.

Ne yazık ki, zaman zaman kaçırılan bir atlayışın, kötü yerleştirilmiş pitonun veya aşılmış duvar koşusunun beni oyunun beklemediği bir alana götürdüğü anlar oldu. Bu anlar bazen kontrollerin bir kısmını kilitliyor, kameranın titremesine neden oluyor veya bana doğal bir kaçış yolu bırakmıyordu. Oyuncunun seviyede genellikle izleyebileceği birden fazla yol olsa da, bu anlar Don't Nod'un oyuncuların hala bazı çok özel rotaları takip etmesini istediğini gösteriyor. Bu, oyunun serbest tırmanma hissine aykırıdır, ancak şükürler olsun ki, maceram sırasında yalnızca birkaç tırmanma hatası nedeniyle başını kaldırdı.

Jusant'ı oynarken, devasa, renkli bir kuleye minimum anlatı kesintisi ile tırmanmanın meditatif yönlerinden ve basit tatmininden keyif aldım. Justant, geliştiricisinin daha önce yaptığı hiçbir şeye benzemeyen bir oyun ve Don't Nod'un gelecekte yeni anlatım ve oynanış tarzlarını denemeye devam edeceğini umuyorum. Diğer oyuncular için bu oyun benim için Ekim ayının büyük oyunları arasında bir mola olmayacak olsa da, yine de sıkışıklığı azaltmak ve tekrar tekrar hoş bir şekilde şaşırmak için kısa bir deneyim.