Avatar Frontiers of Pandora Oyun İncelemesi

bLastX · 4 Ocak 2024

Assassin’s Creed Mirage inceleme yazımda da bahsettiğim gibi, kim ne derse desin, ben Ubisoft’un çevre ve dünya tasarımına bayılıyorum. Bu oyunda da lafımın arkasındayım. James Cameron’ın muazzam görünen evreninin kusursuz bir uyarlaması ile karşı karşıyayız.

Evet, bu dünyaya bakması büyüleyici ancak oyunu oynaması da bir o kadar sıkıcı. Siz, bu oyunda keyifli vakit geçirebilirsiniz.

Massive Entertainment’ı tebrik etmek gerek.

İnce işçilikle hazırlandığı belli olan harita ve ufak detaylara verilen önem ile Avatar filmini sırf görselliği için sevenlerin keşfetmesi gereken devasa bir dünya ile karşı karşıyayız. Buna rağmen, oyunun hikayesi ve oynanış mekanikleri ise bunun tam zıttı olarak yüzeysel ve emekten yoksun.

Avatar Frontiers of Pandora Hikayesi

Bu evrenin hayranı falan da değilim ancak olaylara az çok hakimim.

Bunu rahatlıkla söyleyebilirim. Oyuna 2138’de başlıyoruz. Çocuk olarak kaçırılmış bir Na’vi’yi canlandırıyoruz.

Çocukluğumuzun ardından, kendimizi ilk filmin geçtiği sıralar olan 2154’de görüyoruz. Bahsettiğim program ile eğitilmişiz ve görevlerimize hazır hale geliyoruz. Tabii, ilk filmdeki savaşlardan hatırlayacağınız gibi işler sarpa sarıyor.

Bu olaylar esnasında, bizim öğretmenimiz olan kişi bizi uyutuyor ve bu kez de 2169’da uyanıyoruz. Bu da ikinci filmin geçtiği döneme denk geliyor. Özetle, 15-16 yıldır uyuyoruz ve insan gelenekleriyle yetiştirilmiş ve dünyayı hiç tanımayan bir Na’vi olarak gözlerimizi açıyoruz.

Gerçek dünyadan haberimiz yok. Dış dünyaya çıkınca ormanı ilk kez görüyoruz.

Tüm bu dünyayı hem karakterimiz hem de biz oyuncu olarak hayranlıkla keşfediyoruz. Tabii insanların kurduğu (emperyallere karşı) direniş örgütü ile tanışıyoruz ve onlara katılıyoruz. Hem direniyoruz hem de Na’vi olmayı bilmeyen bir Na’vi olarak Na’vi olmayı öğreniyoruz.
Gerisi spoiler olacağı için pek detaya girmiyorum ancak Avatar Frontiers of Pandora’nın hikayesi için ufak tefek farklı soslarla süslenen bir Far Cry hikayesi başlıyor diyebilirim basitçe.

Manzara Güzel de Sunum Kötü

Sinematografik tasarlanmış görevler yok. Ara sahnelerden görevlere geçişler yumuşak değil. Görev sunumları kötü. Daha da böyle uzatırım ancak siz beni anladınız; görev sunumu ve tasarımı kötü. Özellikle, ilk saatlerde bu yüzden oyuna kendinizi kaptırmakta zorlanıyorsunuz.
Zaten klişe olan hikayeye bir de klişe Far Cry benzeri hep aynı şeyleri yap tarzındaki görevler çok sıkıcı.

Şu ana kadar anlattıklarımdan sanki bir Far Cry incelemesi okuyormuş gibi hissettiniz mi? Ben oyunu oynarken sürekli Far Cry oynuyor gibi hissettim çünkü. Yahu, yok mu bu oyunun bazı farkları? Var; Dying Light benzeri bir şekilde parkur mekanikleri çok akıcı. Dünyada gezinmek çok rahat.

Gece gündüz döngüsü var, fırtına ve yağmurlar var. Pandaro gibi bir dünyaya yakışan detaylar bunlar. Ayrıca bazı toplanabilir ögelerin de gece veya gündüz toplanma zorunluluğu mevcut.

Bu da keşif sürecini biraz daha keyifli hale getiriyor demek isterdim ancak yalnızca oyunun başlarında geçerli bu. Sonra yine hep aynı şeyler işte.

Savaş Sistemi Nasıl?

Ubisoft’un yeni bir fikri mülkiyet ile karşımıza çıkması umut vericiydi ancak yayıncının yıllardır Far Cry oyunlarıyla piyasaya sürdüğü aynı formülü kullanan bir açık dünya oyunu. Haritanın yeni bölgelerinin kilidini açmak için yine karakol basıp temizliyoruz ve yukarıda bahsettiğim gibi Far Cry’dan hallice bir hikaye ile bu baskınlar için pek de motivasyon bulamıyorsunuz.

Peki, karakol temizleme ve direniş dedik. Savaş mekanikleri nasıl? Savaş mekanikleri açısından da Avatar Frontiers of Pandora’dan çok bir yenilik beklemeyin. Far Cry’dan memnunsanız, bundan da memnun olursunuz. Yine de, düşman çeşitliliği o kadar az ki, oyunda üç beş saat geçirdikten sonra düşmanlarınız hep aynı.

Filmlerde olduğu gibi, oyunda da iki tür RDA düşmanı var: piyadeler ve makineli piyadeler. Arada sırada RDA helikopteri falan da düşürüyoruz. Savaş sistemini de geride bırakırsak, oyunun geri kalanı tamamen kaynak toplama döngüsü.