Altın Konu Dicey Dungeons İnceleme

Carissa · 2 Ocak 2024

Terry Cavanagh'ın yeni bir bağımsız oyunu piyasaya sürmesi her zaman büyük dalgalanmalara neden olur. Harika bir oyun tasarımcısı olabilir ama bağımsız oyun yayınlayan TV'de manyak bir manyağı oynuyor. Super Hexagon'dan VVVVV'ye kadar, şakacı hiper oyun teklifleri genellikle saf, kesilmemiş ludoloji video oyunlarıdır.

Nihayet uzun bir Erken Erişim aşamasından çıkan Dicey Dungeons, saflığın, Lady Luck'tan merhamet dilenen, her zaman küçümsenen rastgele sayı üreteci (RNG) çerçevesine meydan okuyarak meta-masaüstüne doğru ilerlediğini görüyor.

Oluşturulan düşman tablolarına karşı çeşitli hareketler yapmak için bir karttan yararlandığınız Slay the Spire'dan farklı değil, burada bunun yerine bir tür kozmik ortamda eldiveni ustaca yönetirken, bir dizi düşmanı yenmek için çeşitli şekillerde zarları yerleştireceksiniz.

Elle çizilmiş bir sanat stilini Commodore-64'ün diegetic ses tasarımı ve bir canavar kamyonu kazanmak gibi bir sürü çağdaş kinayeyle birleştiren bir oyun şovunun Edward kültürüyle buluştuğu bir girişle hoş geldiniz kapılarını aralayan Dicey Dungeons, sizi maceraya atıyor aslında kalıp atışlarınızın olayları nasıl etkileyeceğine dair açıklayıcı bir video.

Bu bana şunu hatırlattı: Cavanagh'ın affetmez, derin dalışlı, seğirme oyuncu tekliflerini oynarken, bunların daha meta şakalar mı yoksa (sert) çekirdek mekaniklere sarılmış ustaca bir tema mı olduğunu sık sık merak ediyorum.

Söylediğim gibi, Dicey Zindanları bana biraz Slay the Spire'ı hatırlatıyor çünkü düşmanlar ve hazineler arasında küçük yolların olduğu bir arenada ilerliyorsunuz, zar atışlarınızı tahsis edebileceğiniz silah ve hilelerden oluşan bir envanter ve cephanelik inşa ediyorsunuz. Bu yollar Slay the Spire'daki kadar doğrusal değildir ancak daha çok kanallı hale gelebilir, böylece bir seviyeyi geçmek için hangi sırayı takip edeceğinizi de stratejilendirebilirsiniz.

Harita aynı zamanda bana biraz Peter M. Whalen'in süper çirkin ve tamamen şaşırtıcı Rogue benzeri deste oluşturucusu iOS için Dream Quest'i veya nimetlerin ve kötü adamların resimlerini düzenleme tarzı ve zorluk düzeylerinin görüntülenmesiyle QFC'nin Masaüstü Zindanlarını hatırlatıyor.

Bazı özel hareketler, atılan zar havuzunuzu yeniden atmanıza, değiştirmenize veya başka bir şekilde değiştirmenize olanak tanırken, diğerleri, güçlerini ve değiştiricilerini veya çarpanlarını etkinleştirmek için eşiklerin üzerinden ve altından geçmenizi gerektirir. Asmadi Games'in One Deck Dungeon'ından tanıdığım bir hareketle bazı zarların, etkiyi tetikleyecek bir hedef sayıya ulaşmak için belirli bir bloğa yığılması gerekiyor.

Oyunu öğrenmenin ne kadar kolay olduğunu seviyorum, ama aynı zamanda havuzunuza daha fazla zar eklemeye başladıkça karmaşıklığının artmasının yanı sıra bunları devretmenin veya değiştirmenin yeni yollarını da seviyorum.

Çeşitli oyun ve strateji yaklaşımları eklemek için çeşitli sınıfların kilidini açabilir ve oynayabilirsiniz. Donanımınızı bir ızgara üzerinde yönetir ve önceliklendirirsiniz ve özel yeteneklerinizi büyük hasarlı silahlarınıza göre optimize edersiniz.

Ayrıca, ne kadar çok hasar alırsanız bir güç saldırısı oluşturduğunuzu gören hoş bir dengeleme mekaniği de var.

Minimalist grafiksel işleme rağmen Marlowe Dobb'un sanat eseri dikkat çekicidir. İndirgeyici olsa da, Doğu Avrupa tarzındaki güzel kağıt işçiliğini anımsatıyor ya da belki biraz daha fazla renklendirilmiş Stanislaw Lem kitap kapaklarını andırıyor.

Aynı zamanda da Chipzel'in müziği de süper muhteşem.

Uyarılar: Herhangi bir kapsayıcı hikaye veya meta oyun içermeyen böyle bir oyunun sıkıcı karmaşası, tüm çeşitliliğe ve tada rağmen biraz tekrarlanabilir olabilir. Geçmişteki eğitici ve eğlenceli matematik oyunlarından pek farklı değil.

Zar atmayı sevmeyen kişilerin başvurmasına gerek yoktur (bu burada da geçerlidir), ancak RNG o kadar da önemli değildir, çünkü zarlarınızı hacklemenin o kadar çok yolu vardır ki, bu daha çok yönetilmesi gereken ham bir kaynak gibidir. çabalarınızı raydan çıkaran rastgele bir güç. Reiner Knizia gurur duyardı.

Nihayetinde yenildiğiniz zaman oyununuz biter. Başka bir çeyreklik eklemek yok. Ancak burası aynı zamanda kilidi açılabilir yeni karakterlerinizi keşfedeceğiniz yerdir ve bu şeytani oyun şovunu kazanma girişiminde bulunmak için konuşlandırabileceğiniz yepyeni bir balmumu topuyla oyun yeniden başlar.

Ayrıca Rogue benzeri bir oyun olduğu için açılış sahnesini atlayacak bir butonun olmasını gerçekten isterdim. Dördüncü oyunun üçüncüsünden sonra eskiyor. Gerçekten çok eski. Oyunlarımı farklı bilgisayarlar arasında sürdürmekte de sorun yaşadığımı fark ettim; bulut senkronizasyonunun neden çalışmadığından emin değilim, ancak aynı Steam hesabına sahip farklı bir bilgisayarda tamamen sıfırdan başlamak zorunda kaldım.

İlerledikçe, bu zar entrikaları giderek daha tuhaf ve yaratıcı hale geliyor ve belki de Dicey Dungeons'ın uzun vadeli ilgiyi sürdürmesi uygulamaların bu tutarlı yenilenmesiyle mümkün oluyor.

Oyunu bir tur daha başlatmaya devam ettiğimi fark ettim; Farklı etkiler yaratmak ve renkli meydan okuyucuları alt etmek için sayıları sayısız yolla bölmenin meditasyona yönelik bir yanı var. Seçenekler arttıkça oyunun oynanış zenginliği de artıyor. Yeni ekipman veya efektler kullanmak yerine sevdiğiniz bir kombinasyon bulabilirsiniz, ancak sonunda, üstesinden gelemeyeceğiniz özel hareketlere sahip bir mozzie ile tanışacaksınız.

Bu yazının yazıldığı sırada, iOS ve Android'in mobil sürümleri henüz yayınlanmamıştı, ancak bazı küçük sıkıntıların giderileceğini ve bu oyunun mobil cihazlarda büyük bir hit olacağını umuyorum ve varsayıyorum.

Mütevazı fiyatlı Dicey Dungeons, yalnızca sanat ve müzik için ödenen bedeli hak eden gösterişli bir oyundur ve hemen hemen her sıradan oyuncunun kataloğuna harika bir katkı sağlar ve muhtemelen bir klasik haline gelecektir.