Altın Konu The Beast Inside İnceleme

Carissa · 2 Ocak 2024

The Beast Inside'dan pek umudum yoktu.

Demoyu oynamıştım ve korku ve macera oyunu klişeleriyle dolu bir karmaşaydı. Bir anahtar bulun! Bir kilit açın! Anahtarları arayın! Korkunç bir tabloya bakın!

Daha da kötüsü, onu neredeyse oynanamaz hale getiren bir bellek sızıntısı da dahil olmak üzere hatalarla doluydu.

Tam sürümü oynadıktan sonra, Illusion Ray Studio'nun burada kaliteli bir korku oyunu ortaya çıkardığını söylemekten memnuniyet duyuyorum.

Hata düzeltmelerinin yanı sıra, The Beast Inside büyük ölçüde iyi seçilmiş, iyi işlenmiş olsa da anlatım aracı sayesinde başarılı oluyor: aynı yerde geçen, ancak bir asır arayla geçen iki hikayeyi bir araya getiriyor.

Hamile karısıyla birlikte ailesinin ücra ormanlık kulübesine yeni taşınan, kılıbık CIA şifre kırıcısı Adam Stevenson ile başlıyoruz. Ne yanlış gidebilir ki? Sonuçta bunun bir korku oyunu olduğunu rahatlıkla varsayabiliriz.

(Ayrıca giriş, teknik olarak, kahramanımızın kafasının kesildiğini ve hanımefendisinin bir bodrumda esir tutulduğunu gösteren bir hızlı ilerlemedir.)

İşler bir anda korkutucu ve iğrenç bir hal alırken Stevenson, 19. yüzyılın baş kahramanı Nicolas Hyde aracılığıyla değişen bölümlerde anlatılan evin ve çevredeki arazinin kirli tarihini ortaya çıkarmaya başlar.

The Beast Inside'ın en ilgi çekici yanı, evi, yakındaki hanı ve çevredeki araziyi iki ayrı zaman diliminde görebilmektir. Küçük ayrıntılara gösterilen dikkat (Hyde'ın zamanında kullanılan artezyen kuyusu, Stevenson içeri girdiğinde kapatılır) gerçekten sahneyi hazırlıyor ve olayların standart bir korkuya dönüşmesini engelliyor.

Genel mekanizma göz önüne alındığında, hem yer hem de zaman duygusu daha da önemlidir. Kuşkusuz, bulmacaların çoğu ustalıkla hazırlanmış ve anlatının iç mantığını takip ediyor. Stevenson'un günlük işi göz önüne alındığında, şifrelere ve kod kırmaya verilen önem özellikle iyi entegre edilmiştir.

Ancak bariz bir saçmalık olarak göze çarpmasalar da bulmacalar oldukça öngörülebilir; buradan bir kombinasyon çıkar, orada günlüğün anahtarını bul... ve tabii ki her korkutucu macera oyununda elektriğin kesildiği ve sigorta kutusunu tamir etmeniz gereken bir an olmalıdır.

Oyun aynı zamanda atlama, sandıkları yerleştirme ve merdivenlere ulaşmak için onlara tırmanma gibi daha fazla fiziksel zorluk da içeriyor; bu konuda hikayenin sizi dişlerinizi gıcırdatmaya ve ezmeye motive edecek kadar ilginç olmasından başka söylenecek pek bir şey yok.

The Beast Inside hiçbir şekilde yüksek sanat eseri değil. Kubrick'in The Shining'den uyarlamasını, hatta John Carpenter'ın orijinal Cadılar Bayramı'nı beklemeyin. Bu daha çok Candyman'e ya da Friday the 13th ya da A Nightmare on Elm Street devam filmlerinin ilk çiftine benziyor; grotesk görüntülere ve atlama korkularına dayanıyor ama yine de çok eğlenceli.

Ara sıra utanç verici kusurlar, dürüst olmak gerekirse, ister ara sıra beceriksizce tercüme edilen bir diyalog parçası olsun, ister oyunun Carter'ı sırasında yaygın olarak kullanılmayan tek kullanımlık plastik su şişeleri gibi anakronizmleri tespit etmenin eğlencesi olsun, bunu benim için daha eğlenceli hale getirdi.

Ucuz korkutmalar (ve ara sıra ucuz kahkahalar) hafife alınan bir zevktir ve tüyler ürpertici maskeler ve şapkalardan, kısmen fotogrametri kullanılarak oluşturulmuş, güzel bir şekilde işlenmiş ormanlık manzaralara kadar The Beast Inside'ın saf işçiliği, onun sonsuz dünyadan öne çıkmasına yardımcı olur. Türev korku oyunları akışı yılın bu zamanında pazarı dolduruyor.