Altın Konu Writhe İnceleme

Carissa · 8 Ara 2023

Son birkaç yıldır, bağımsız müzik sahnesinde geçmişin birinci şahıs nişancı oyunlarına olan sevginin büyük bir yeniden canlandığı görülüyor. Bunlar hikaye ve koridorlardan çok, büyük ritimlere ayarlanmış kitlesel yıkımla ilgili oyunlardır.

Writhe, bu yeniden dirilişin en son katılımlarından biri, ancak kendisini diğerlerinden ayırmak için gerekenlere sahip mi?

Writhe'nin önermesi bu kadar basittir. 70'lerin alternatif Tayland'ında, mutant böcekler Bangkok'ta terör estiriyor. Bir İmha Edici olarak amacınız, kaçınılmaz olarak ölmeden önce mümkün olduğunca çok sayıda kurtçuğu yanınıza alarak sürülere karşı mümkün olduğu kadar uzun süre hayatta kalmaktır.

Oyunun güçlü yönlerinden biri olarak hareket eden, gösterişten uzak bir kurulum. Writhe'nin üç haritasından birini seçtikten sonra hemen aksiyona atılırsınız. İkiz silahlarınız, bir saldırı tüfeği ve bir pompalı tüfek, sınırsız cephaneye sahip ve ateş etmesi tatmin edici. Oyunun etkileyici elektronik müzikleri eşlik ettiğinde sizi hemen doğru havaya sokar. Düşmanlar acımasız ve sizi hareket etmeye zorluyor, bu arada karışıma yavaş yavaş yeni çeşitler ekleniyor. Ayrıca gidişatı kendi lehinize çevirebilecek güçlendiriciler de mevcut.

Oyunun atış konusundaki eski usul yaklaşımı ve estetiği kesinlikle bir artı. Renkli ama pikselli grafikler, atıcıların Quake dönemine bir geri dönüş gibi hissettiriyor ve kesinlikle hoş karşılanıyor. Oyunun tutarlı bir 60 FPS kare hızı uğruna sadakatten ödün veren "performans" modunu seçseniz bile; ki bunu yapmanızı şiddetle tavsiye ederim. Bakması gerçekten keyifli oluyor.

Ne yazık ki Writhe bana hemen kendini sevdirse de birkaç büyük hata yapıyor. Zorluk, bu tür skor atak nişancı oyununun ayırt edici özelliği olsa da, bu oyun, meydan okumadan cezalandırmaya kadar çizgiyi aşıyor. Acımasız düşman sürüsünü tutarlı bir şekilde yönetmek neredeyse imkansızdır, çünkü sizi kovalayan dalgayı zayıflatmak için yapılan neredeyse her girişim, göremediğiniz diğer yaratıklar tarafından yanıltılmanıza neden olur.

Oyunun üç haritasından ikisinin bu tür bir deneyim için çok dar ve kısıtlayıcı olması bu durumu daha da kötüleştiriyor. Yaratıkları başarılı bir şekilde manevra yapmak ve yönlendirmek için çok az yer var ve bu hemen sinir bozucu oluyor. Bir hareket izleyici veya düşmanları takip etmenin başka bir yöntemi çok yardımcı olabilirdi.

Ayrıca bu tür bir oyunun temel taşlarından birinin (hareket ve nişan almanın) yavaş hissetmesine de yardımcı olmuyor. Karakteriniz çoğu zaman beline kadar gelen sularda yürüyormuş gibi hissediyor ve Yüksek olarak ayarlandığında bile nişan alma hassasiyeti çok yavaş geliyor. Daha önce bahsettiğim, neyle mücadele ettiğinizi fark edilir bir şekilde takip edememe sorununa katkıda bulunuyor.

Eğer Writhe'a karşı sert davranıyorsam bunun nedeni iyi olmaya çok yakın olmasıdır. Oyunun kalbi doğru yerde ama sinir bozucu zorluk, kısıtlayıcı seviye tasarımı ve genel seçenek eksikliği arasında Devil Daggers veya Dusk gibi retro gerilemelerin doruklarına asla ulaşamıyor. Hatta bunun yerine Doom'u yeniden yüklemeyi bile söyleyebilirim.