Altın Konu Genesis Noir İnceleme

Carissa · 5 Ara 2023

Genesis Noir cinayetle başlıyor. Kurban: Ana kahramanımızın yakından tanıdığı biri.

Aşağıda cinayetin gerçekleşmesini durdurmaya yönelik kozmik, zamanda yolculuk yapan bir yolculuk var. Oyun, kasıtlı olarak belirsiz hikayesi boyunca büyük patlama ve kara delikler gibi bilimsel temaları metafor olarak kullanıyor.

Düşünmeyi gerektiren bir anlatım. Hiçbir şey açıkça belirtilmemiştir; bunun yerine gösterilir. Neler olduğunu çözmeyi çekiciliğin bir parçası haline getiriyor. İlk başlarda, hikaye anlatımının o kadar güçlü olduğunu hissettim ki, tek bir diyalog bile olmadan kahramanın içinde bulunduğu çıkmaz ve ruh hali hakkında büyük bir fikir sahibi oldum. Oyunun anlatımının parladığı anlar böyle anlardır.

Oyun ilerledikçe anlatı daha soyut hale gelir, takip edilmesi ve bağlantı kurulması zorlaşır. Benim için daha soyut bir dönüş, sonuç olarak anlatıyı daha az eğlenceli hale getirdi.

Daha derin şeyleri temsil eden pek çok sembolizm anı, küçük bulmacalar var. Kayıp, depresyon ve kader gibi temalar bu anlatının merkezinde yer alıyor. Ancak oyun ilerledikçe ondan daha fazla kopuk hissetmeye başladım. Karakter ve olay örgüsünü oluşturan sekansları bir kenara bırakarak giderek daha sembolik hale geliyor.

Bazı önemli anlatı noktalarının yanı sıra, olay örgüsünü mutlaka ilginç şekillerde genişletmez. Diğer karakterleri de ete kemiğe büründürmüyor. Çok ihtiyaç duyulan derinlikten yoksun, tematik olarak kara bir anlatı. Keşke diğer karakterleri daha fazla geliştirseydi ya da daha ilgi çekici bir olay örgüsüne sahip olsaydı.

Hissettiğim bu artan kopukluk da kısmen oynanıştan kaynaklanıyor. Bu oyundaki bulmacaların çoğu basittir; hatta bazıları monotondur. Eşya avlama bulmacaları, bir nesneyi başka bir nesneye sürüklemeyi, joystick'i bir yönde bir süre tutmayı gerektiren aşırı basit bulmacalar… bunların hepsi temel şeyler, ancak bulmacalar nadiren oyunun benzersiz anlatımına katkıda bulundukları hissini veriyor. Daha çok yoğun bir iş gibi hissettiler.

Kolay bulmacalara ya da basit oynanışa aldırmıyorum ama buradaki çoğu şeyin pek eğlenceli ya da ilgi çekici olmadığını hissettim. Bana göre, Genesis Noir daha çok rehberli, soyut, etkileşimli bir deneyim istiyormuş gibi geldi, ancak daha çok bir "oyun" gibi hissettirmek için bulmacalar eklendi. Oynanış yoluyla bir anlatı anlatan bölümlerin bulmaca çözen bölümlerden çok daha ilgi çekici olduğunu düşündüm.

Birincisinin (anlatı sekansları) bir kısmı eğlenceli, sinematik, etkileşimli bir müzik videosu oynatıyormuş gibi hissettirdi. Bunlar oyunun en sevdiğim kısımlarıydı.

Bu oyunun en güçlü yanı harika estetiğidir. Siyah zemin üzerine çok sayıda çizgi çizimi kullanılıyor. Açık gri tonlar ve koyu mavi renk kullanımı, Genesis Noir'daki her mekana oldukça derinlik katıyor. Tepeden tırnağa hepsi çok etkileyici. Yıldızlardan hayvanlara kadar her şey karikatür tarzında sevgiyle çizilmiş ve canlandırılmıştır. Genesis Noir, yıllardır oynadığım görsel açıdan en etkileyici oyunlardan biri.

Bu oyunun müzikleri muhteşem. Kahramanın yerel bir caz kulübüyle bağları olduğundan oyunda cazdan ilham alan parçalar yer alıyor. Müziği çok fazla duymuyorsunuz, ancak vurduğunda akıllıca bir etki yaratıyor. Müzik oyuna o kadar iyi uyuyor ki, Genesis Noir'ı onsuz hayal etmek zor.

Müziklerinde saksafonlar, kadın salon vokalleri, çellolar, el davulları, elektro gitarlar, sentezleyiciler ve hatta çıngıraklar kullanılıyor. Oyunun harika tonuna çok şey katan büyük bir orkestra müziği gibi geliyor. "Golden Boy Suite" başlıklı en sevdiğim parça, bu oyunla mükemmel uyum sağlayan bu umutsuz ama karanlık tonu yakalıyor.

Genesis Noir, keşke daha çok keyif alsaydım dediğim bir oyun. En iyi oynanışa ya da en derin anlatıma sahip değil ama yine de sağlam bir sürüş. Tamamen benzersiz, stilize edilmiş bir macera. Mükemmel değil ve burada içerikten çok stil olduğuna kesinlikle inanıyorum ama yine de bu garip kozmik yolculuğa göz atmanızı öneririm.