HERAKLES Otomatik Avlı kalıcı sunucu. 19 Haziran'da açılıyor. Atius & Wizard güvencesiyle hemen kayıt ol, ön kayıt ödülleri aktif. HEMEN TIKLA!
Sanat oyunları da diğer sanat eserleri gibi zorlu bir inceleme olanağıdır. Onları kimin yaptığı kadar, kendileriyle etkileşime giren kişi hakkında da çok şey ortaya koyuyorlar. Tabii eğer herhangi bir şeyi açığa çıkarırlarsa.
Söylemeye çalıştığım şey, az önce ne oynadığımı bile anlatmakta zorlanırken Mango'yu inceleyeceğim.
Kendi deyimiyle "sanata ve derealizasyona dayalı sürrealist indie birinci şahıs macera oyunu" Mango tuhaftır. Çok garip. Yüzeysel düzeyde, oyunun baş kahramanının şöhreti artmaya başlayan bir grubun parçası olduğuyla ilgili bir hikaye var, ancak oyunun şöhretin tehlikelerinden daha fazlası olduğu izlenimini ediniyorum. Ya da belki de değildir ve sadece öyle olduğunu düşünmemi istiyor. Bir oyunla gaz yakmak mümkün mü?
Gerçek oynanış döngüsü açısından Mango, daha çok "etrafta dolaş ve çevreyle etkileşime geç" türünde bir oyundur. Bu vakadaki ortamlar, genellikle mango yemeyle sonuçlanan sürrealist kabuslardır. Nedenini bilmiyorum.
Stilin öz olarak öne sürülmesi gereken bir tartışma var ve bu kesinlikle Mango için de geçerli. Bu renkli cehennem manzaralarında dolaşmak şaşırtıcı derecede büyüleyici ve bir sonraki adımın ne olduğunu görmek istemenizi sağlıyor. En azından bir süreliğine öyle yapıyorlar.
Mango'nun gerçek tarafı, sanatsal tuhaflığının yanı sıra, kendisini diğer benzer oyunlardan ayıran çok az şey yapmasıdır. Etkileşimli hikayeleri seven ve "yürüme simülatörü" terimi hakkında güçlü hislere sahip biriyseniz, muhtemelen benzer bir şeyi zaten oynamışsınızdır. Gerçeküstü görseller, kendi kendine anlatılan hikaye, bir diyalog hattını ateşleyen sınırlı etkileşimli nesneler vb. Bunların hepsi daha önce yapıldı.
Bu kendi başına bir sorun değil. Ancak Mango, sırf uzunluğu sayesinde onu tek parça haline getiriyor. Oyun, Steam sayfasında yaklaşık 10 saatlik bir çalışma süresine sahip ve gerçek şu ki, bundan çok daha önce hoş karşılanmıyor. Oyunun soyut tuhaflığının beni etkilemeye başlaması çok uzun sürmedi ve kendimi monotonluğu kıracak bir şeyler umarken buldum.
Çözülmesi gereken bulmacalar ve kilidini açacak başarılar var, ancak deneyimi daha ilgi çekici hale getirecek şekilde temelden değiştirecek hiçbir şey yok.
Mango'ya karşı sert davranıyorsam bunun nedeni, onun tuhaflığından kesinlikle bir süreliğine ilgimi çekmesidir. LSD: Dream Simulator gibi tuhaf merakları anımsatıyor ve ben daha tuhaf video oyunlarından yanayım. Ne yazık ki gerçek şu ki Steam'de buna benzer binlerce deneyim zaten mevcut ve bu da onlardan sadece bir tanesi.
Belki de asıl noktayı kaçırıyorum ve Mango gizlice şimdiye kadar yapılmış en muhteşem oyundur. Açıkçası sana söyleyemedim. Ancak günün sonunda bu bir oyun incelemesi ve bence piyasada daha ilginç oyunlar var.
