Sonority İnceleme

Carissa · 3 Ara 2023

Sonority, müzik tabanlı macera oyunlarının niş ama ilgi çekici alt türüne değerli bir katkıdır. New Age peri masalı havası, estetik tercihlerinize bağlı olarak biraz tesadüfi olsa da, çevresel bulmaca tasarımı, hem ilerleme hızı hem de müzik öğelerinin önceden herhangi bir müzik gerektirmeden mekaniği geliştirme şekli açısından etkileyici.

Sonority'nin bulmacalarının tümü aralıkların bazı varyasyonlarına veya bireysel notalar arasındaki mesafeye dayanmaktadır. Bir müzik cümlesinin planlanması, örneğin aralığın yukarıya doğru (diğer bir deyişle düşük notanın daha yüksek bir notayı takip etmesi) veya aşağıya doğru olmasına bağlı olarak bir duvarı yukarı veya aşağı hareket ettirebilir.

Aralık ne kadar büyük olursa çevredeki değişim de o kadar büyük olur. C'den D'ye gitmek veya notlarınızı Müziğin Sesi'nden öğrendiyseniz "yapmak"tan "yeniden"e geçmek bir adımı yükseltebilir ve böylece daha yüksek bir seviyeye tırmanabilirsiniz; F'den A'ya inmek ise yaklaşan bir uçurumu dönüştürebilir.

Buradaki güzel şey, her şeyin sadece temel matematikten ibaret olmasıdır: üç adım aşağı, bir adımdan daha fazlasıdır. Müzik teorisi geçmişi gerektirmez; bu nedenle bu merkezi konsepti kavramak kolaydır. Ancak oyun ilerledikçe, ek notlar gücünüzü artırır ve yükseltmek veya alçalmak yerine dönen çevresel özellikler gibi ek değişiklikler, daha karmaşık bulmacalar için yapı taşları sağlar.

Tüm bu tırmanma, yükselme, keşfetme ve müzik kompozisyonu, biraz modern bir peri masalını andıran ve görsellerinde belirsiz bir şekilde Jim-Henson yoluyla Kolomb öncesi havası olan bir anlatıya hizmet ediyor. Ana karakter Esther, elinde bir pan flüt ve sırtında bir pançoyla, bir zamanlar insan ve hayvanların eşit olarak yaşadığı, müziğin gücüyle birleşmiş olduğu gizli bir sığınak olan kayıp bir şehri keşfediyor ve büyülü bir yer bulmayı umuyor.

Hem toprak tonu renk paleti hem de neşeli şarkı söyleyen taşların ve büyülü hayvanların varlığı bana, bahsettiğim gibi Jim Henson'u ve özellikle de Labyrinth'i hatırlattı ve genel olarak keşfedilmesi güzel bir oyun, ortamları parlak ve canlı ama yeterince bastırılmış.

Müziğe gelince... Kahramanımızın pan flüt kullandığından bahsetmiştim, değil mi? Müzik temalı oyunlar söz konusu olduğunda Fract OSC'nin buz gibi elektronik entelektüalizmini beklemeyin, Valfaris'in ağır metal kargaşasını ise hiç beklemeyin. Daha çok Perulu flüt topluluğunu düşünün; Yine de bu kötü bir şey değil ve bir bütün olarak oyunun gizemli ama rahat havasına uyuyor.

Bununla birlikte, seslendirmeden hikayenin kendisine kadar her şey tuhaflık ile tuhaflık arasındaki çizgide yer alıyor; dolayısıyla Sonority'den alacağınız keyif, konuşan hayvanların size çocuksu bir neşe mi yoksa sadece mide rahatsızlığı mı verdiğine bağlı olabilir.

Ayrıca bulmacalar bu oyunun gerçekten de bazı üstünlükleri olan bir parçası ve Lucasfilm Games'in klasik Loom'un müzikal unsurlarından The Talos Prensibi gibi daha çağdaş bağımsız oyunlara kadar her şeyi birleştirme biçimleri hakkında da söylenecek çok şey var. . Geliştiriciler Hangar Gardens Interactive, kasıtlı olarak sınırlandırılmış bir mekanik seti ile karmaşıklığı artırarak harika bir iş çıkarıyor ve zorluk eğrisi hassas bir şekilde ayarlanmış: kafamı kaşıyacak kadar sert ama başımı ağrıtacak kadar da zor değil.