Altın Konu Stacklands İnceleme

Carissa · 3 Ara 2023

Stacklands kasıtlı olarak indirgemeci ve küçültücüdür. Pastoral bir manzaranın pastel boya çizimleri, şişman çöp adamlar ve bir sakız şekerinin içindeki meyve suyu gibi kıymık paketlerinden fırlayan küçük kartlardaki avatarları temsil eden özetler. Bu çoğunlukla Sokpop Collective'in stratejik, gerçek zamanlı kaynak yönetimi oyunu Stacklands'den beklediğim şey.

Bu oyunu zamanlayıcıya dayalı yapma cesaretine kızıyorum. Cidden? Burada oturup sana gerçek zamanlı bakıcılık yapmamı mı istiyorsun? Yapacak işlerim var. Bunu sıra tabanlı, eşzamansız tarzda yapamaz mıyız? Ama hayır, sınırlı kart setimi yönetmek ve hayatta kalma, genişleme ve ahlaksız çoğalmaya giden yolu bulmam için beni normal veya uzun ay döngüsünde tutacaklar.

Tamam, oyununu oynayacağım.

Varlığım için hayati önem taşıyan Berry Çalılarını yöneten RNG'ye kızıyorum. Bazen patlıyorlar, bazen patlamıyorlar, beni zor kazanılan kaynaklarımı satmaya zorluyorlar (yavaş köylümün o tahtayı sopalara dönüştürmesini izleyerek geçirdiğim zamanı hayatımda asla geri alamayacağım).

Sonra ilginç bir şey oluyor; yukarıdaki pazarımdaki bir sonraki şeridin kilidini açıyorum. Kişi başına iki erzak olduğunu öğrendim. Eğer bir yiyeceğin değeri iki birimden fazlaysa, bir sonraki köylüye aktarılacaktır. İkinci şeritte başka bir köylü çıkıyor. Bu yüzden, sanat eserinin açıkça öncelik olmadığı işçi yerleştirme, kaynak yönetimi, güverte inşa etme benzeri bir işim var. Zamanlayıcıyı keşfettim: sağ üstteki Ay çubuğunun üzerinde yavaşça dolan bir çubuk, burada normal, 2x hız, duraklatma düğmesini de buluyorum. Aslında, oyun duraklatıldığında, zamanın akışını yeniden başlatmadan önce kartları yeniden düzenleyip istifleyebildiğimi keşfedeceğim.

Ho! Bu ne? Tablomda bir Garip Portal kartı beliriyor. Ben gece yeniden gelmeden önce zamanın izin verdiği kadar çok böğürtlen toplamaya çalışırken, zamanlayıcı kasvetli ve uğursuz bir şekilde sağdan sola hareket ediyor.

Aman Tanrım, az önce o portaldan bir fare çıktı! Ben ne yaparım? Köylümü ona doğru sürüklüyorum (Stacklands'de her şey böyle çalışıyor: hareketli yığınlar oluşturmak için şeyleri şeylerin üzerine sürüklersiniz).

Yeterince yakınlaştığında hem köylümün hem de farenin üzerinde bir kılıç simgesi beliriyor. Fare ölene ve arkalarında biraz kemik ve çiğ et bırakana kadar birbirlerine darbeler yağdırarak ileri geri giderler. Bir dahaki sefere bu olduğunda, mafya kartlarının aslında masanın etrafında zıpladığını fark ediyorum ve bu yüzden ben de köylü kartlarımı onlardan uzağa yerleştirerek veya aramıza kartlar yerleştirerek onlardan kaçabilirim, bu da bana zaman kazandırıyor bu kart etiketi oyununu yönetebilir.

Pazar ve teknoloji ağacında bir sonraki şeride geçiyorum ve bir kabarcıklı "Fikir" kartı paketini başlatıyorum: yeni çıktılar oluşturmak için kaynaklara yönelik yeni kombinasyonlar için tarifler. Evler, kulübeler, taş ocakları, güveçler, silahlar. Bir köylüyü mızrağa düşürmek onu milis kuvvetine yükseltir.

Bazı kartlar, egzotik ürünler kazanmak için üzerine tüneyebileceğim ve gerçekten çok uzun süre bekleyebileceğim yerlerdir. Bazıları sandıkların kilidini açabilen anahtarlardır. Bazen sandıkları bulmadan önce anahtarlarımı satmak zorunda kalıyorum. Bazıları, tüccar, yani Seyahat Arabası gibi etkinliklerdir. Hayatım boyunca bu kartın nasıl çalıştığını çözemiyorum. Demek istediğim, iyi bir 10 oyun oynadım ve hiç keyif alamadım… ta ki en sonunda, Gezici Arabanın üzerine geldiğimde bana tam olarak ne yapacağımı söyleyen Cardopedia'ya gerçekten göz atmaya karar verene kadar.

Bana Oniverse'den solo kart oyunu fenomeni Onirim'i hatırlatıyor. IGR yazarı Aeryn, bunun diğer solo masa üstü kart oyunu fenomeni Palm Island'ı hatırlattığına dikkat çekti. Bazen ay meselesi, hayatta kalma meselesi ve sanatla birlikte, bana Strong Bad'in e-postasıysa Don't Starve'ı hatırlatıyor.

Ben her zaman bu zaman dengesini, temel ihtiyaçların teminini, savaşa ve felakete hazırlıklı olmayı, çoğalma ve evrimi düşünüyorum. Farkında olmadan, zamanlayıcıyı seviyorum, yığınları seviyorum, ilerlemeyi seviyorum.

Ancak tariflerin kilidini açtığımda bir sonraki oyunumda kilidin açık kalması beni biraz üzüyor. Elbette, başarısızlıklarımın zamanla kazanımlara yol açması harika, ancak bir noktada her şeyin kilidini açtıktan sonra oyunun normal seyrinde devam edip etmeyeceğini merak ediyorum.

Ve bunu istemiyorum.

Çünkü Ovalarda veya Yeraltı Mezarlarında kamp kurduğumda neler olacağını görmek istiyorum. Her ay döngüsünde el limitimi düşürmek zorunda kalsam da bekleme süremi nasıl iyileştireceğimi görmek istiyorum, bu da giderek zorlaşıyor çünkü bu arada giderek daha fazla sonsuz kaynak tipi kart oluşturdum. Görevler beni henüz keşfedilmemiş ufuklara doğru çekiyor: "Bir Köpek Al" mı? "Yeraltı Mezarlarını Bul" mu? Bunu yaptığımda bu iş bitecek mi?

Bu oyunda beklediğimden çok daha fazla içerik var ve Temmuz ayında yapılan büyük içerik güncellemesi, bir dizi yeni öğe ve fikirle birlikte ziyaret edilecek bambaşka bir alan ekledi.

Zor kararlar, alınacak o kadar çok şey var ki, artık çözülmeyen tüm fikirleri gözden geçirecek nefesim bile yok. Bir sonraki felaket ya da kaynak kıtlığı başıma gelmeden önce düşünmek için çok çalıştım, kahretsin, Vampirden Kurtulanlar maratonuma geri dönmek çok eğlenceli. Bu çok şey ifade ediyor.