Altın Konu Red Dead Redemption 2 İnceleme

Carissa · 1 Ara 2023

Bir oyunun sanat olarak kabul edilmesi nadirdir. Bugünlerde herkes, hayal gücünüzün hayal edebileceği her şeyi yapmak için süper kolay bir yazılımla veya bugünlerde çoğu durumda hızlı para kazanmak için bir oyun yapabilir. AAA oyunları sürekli olarak bağımsız oyunlardan gelen rekabetle uğraşmak zorunda kalıyor, oynaması ücretsiz oyunlar ve beni DLC ve ganimet kutularına başlatmıyor. Bu oyunları bir kenara bırakan Red Dead Redemption 2, tüm ihtişamıyla geliyor ve fantastik bir hikayeyle birleşen tıka basa dolu grafiklerini gururla sallıyor (yalnızca ana bölüm için yaklaşık 60 saat süren!) Grafikler, müzik, ses efektleri, Bu oyunda kahrolası çimler bile o kadar mükemmel ki, bu inanılmaz sanat eserini kelimelerle haklı çıkarmanın bir yolu yok, ne yazık ki deneyeceğim.

RDR2, orijinal oyunun bir ön bölümü olarak geçiyor; bu sefer, Dutch'ın çetesinin nüfuzunun zirvesinde yer alan, kaba ve belirsiz bir kanun kaçağı olan Arthur adındaki bir karaktere odaklanıyor. Arthur'un etrafı işçi sınıfından kadınlar, çocuklar, Kızılderililer ve tabii ki atlardan oluşan diğer kanun kaçakları ve uyumsuzlarla çevrilidir. Birlikte bir aile kurarlar ve emekli olup onları kovalayan ve öldüren Amerika'dan kaçmak için Avustralya'ya (şaka yapmıyorum!) ya da başka bir tropik adaya taşınmak gibi büyük bir hayalleri vardır. İhtiyaçları olan tek şey büyük bir iş, oraya ulaşmalarına yardımcı olacak büyük bir banka. Ana hikayenin özü bu olsa da elbette bunu yapmak kolay bir iş değil; yol boyunca birçok yan görev ve görev, kasabalardaki çeşitli insanlara ya onurunuzu ya da kötü bir adam olarak itibarınızı artırmaya çalışırken yardımcı oluyor. Yapabileceğiniz şeylerin sonu yok ve bu kulağa korkutucu gelse de karada geyik, yaban domuzu ve keçi gibi hayvanları avlayarak kampı sürekli beslemeniz, değişiklik olsun diye göllerde, bataklıklarda ve okyanuslarda balık tutmaya gitmeniz gerekiyor.

Bu oyuna dalmak kolay bir iş değildi, oyun piyasaya sürüldü ve dişlerimi gerçekten oyuna sokmadan önce PAX Avustralya'da üç yorucu ve dolu gün geçirdim. Oyunun ilk 10 saati, oyunun mekaniğine iyice alışmama gerçekten yardımcı oldu, dünya o kadar yaşanmış ve detaylandırılmış bir his veriyor ki, görecek ve yapacak o kadar çok şey var ki ilk başta oldukça göz korkutucuydu, ilk birkaç saat muhtemelen En zoru karda zorlukla yürümek ve atınıza kazara yumruk atmamak, böylece üzerinize gelmesi veya kaçmaması ve yeni bir atı evcilleştirmek zorunda kalmamanız gerektiğini düşünmenizdir (keşke şaka yapıyor olsaydım!) NPC'lerdeki bazı grafikler yarım yamalaktı, ancak Bu oyunu daha çok oynadım ve büyük ölçüde geliştiler. Olumlu bir kahramana puan kazandırmak için Arthur olarak karşılaştığınız sürekli ahlaki ikilemler ya da öldürme, soygun yapma ya da zor durumda bırakma gibi çok daha kolay ve bazen tatmin edici bir karar. Bazen de doğru olanı yapmaya niyetlenirsiniz ve sonra yanlışlıkla onları kızdırırsınız ve sonra ekranınızda yanıp sönen ARANIYOR ekranı için hayatınız boyunca koşarsınız.

Haritanın boyutu en hafif tabirle epiktir, kasabadan şehre dolaşmak oyunun başında küçük görünebilir, ancak ana hikayenin sonunda bir uçtan diğer uca oldukça uzun bir yolculuktur (yaklaşık 10 dakika). bir uçtan diğer uca gerçek yaşam süresinin gerçek dakikaları) bu kapsamdaki bir oyun için çok büyük bir başarı. Bu beni oyunun sunduğu her şeye tamamen kapıldığım The Witcher 3'e geri götürdü. Uncharted (Küba) ve Tomb Raider (mayın kurtarma) oynuyormuşum gibi hissettiğim noktalar var ama beni batı dünyası hissinden çıkarmaya asla yetmedi. Kampınız bir yerden diğerine ilerledikçe haritanın daha fazla alanını ve bununla birlikte tamamlanması gereken daha fazla görevi ortaya çıkarırsınız. Atınızla bağ kurmak, at filonuzu korumanın ayrılmaz bir parçasıdır. Onları her zaman yerel bir ahıra park edebilir ve yenilerini eğitmenize, atları ve yeteneklerini geliştirmenize olanak tanıyan atları değiştirebilirsiniz. Onları besleyerek, fırçalayarak ve okşayarak onlarla bağ kurduğunuzda sağlıkları ve dayanıklılıkları yükseltilebilir. Bunu yapmamak, yeni bir şehrin ana caddesinde komik ve aşağılayıcı deneyimler yaşamanıza ve yerel halk tarafından alay edilmenize neden olabilir (onlar da sizi ve olanları hatırlar ve daha sonra size hatırlatır!)

Grafikler ve hikaye yeterli değilse müzik ve ses efektleri de buna mükemmel bir şekilde eşlik ediyor. Silahlar mağaralarda ateşlendiğinde yankılanıp duvardan duvara sıçrayarak Hollywood'un sekmesine göre farklı ses çıkarır. Her farklı silah ve stilin benzersiz yeniden yükleme özellikleri vardır; belirli silahları çift olarak kullanabilirsiniz, kalçadan ateş edebilirsiniz, uzaktan keskin nişancı olabilirsiniz ve en sevdiğim, barutu üç farklı yönden püskürten kesilmiş av tüfeğidir. Kullanmaya devam etmek ve en iyi kapasitede çalışmalarını sağlamak için yağlayın ve düzenli olarak temizleyin. Toplanacak ve cesetlerden çıkarılacak o kadar çok silah var ki. Silahların yanı sıra, vücut ağırlığınızı korumak için kamp alanınızda düzenli olarak güveç yemeniz gerekir; alternatif olarak gücünüzü yüksek tutmak için konserve yiyecekler satın alabilir veya yağmalayabilir, kahve demleyebilir ve tütün ve sigara içebilirsiniz, aksi takdirde ölürsünüz. Aynı şey atınız için de geçerli, lütfen lütfen atınızı besleyin ve düzenli olarak bakımını yapın. Siz açık ovalarda ilerlerken sinematik kamera hareket ederken arka plan müziği de duyuluyor. Aynı zamanda ilk oyundaki unutulmaz skordan da değişiyor. Arkadaşınızı sarhoş etme sahnesindeki neşeli müzikten, çatışma anlarındaki dehşet verici anlara ve sisli bataklık arazilerde gezinmeye kadar bir önceki yazımda da bahsettiğim gibi.

Oyun beni yavaşlamaya zorladı, Arthur'un daha hızlı yürümesini, daha hızlı sürmesini ve genel olarak işleri ilerletmesini isteyerek sürekli X düğmesine basıyordum. Kampta salyangoz hızında yürümekten, inanılmaz hikayeleri dinlemeye zorlanmaktan ve kaçamamaktan nefret ediyordum. Bu hıza alışmam biraz zaman aldı, özellikle de Marvel's Spiderman ve Assassin's Creed Odyssey'in tuş ezme çılgınlığından sonra. Aslında bu oyunda kendimi gerçekten rahatlamış buldum, gergin değildim ve çok gergin değildim, tamamen rahatlamıştım ve oyun beni kendi tonuna uyması için kendine çekti. Bazılarının bunu sinir bozucu bulabileceğini anlayabiliyorum, özellikle de bu oyunu yalnızca küçük aralıklarla oynayabiliyorsanız. Buna alışmak kesinlikle biraz zaman alıyor ve kendimi bu oyunda hayatımın saatlerini ve saatlerini kaybederken buldum. Sizi tüm deneyime tamamen çekmenin bir yolu var ve bu, bir oyunda son derece nadir görülen bir şeydir.

Red Dead Redemption 2'nin ruh hali sürekli değişiyor ve anlatıya ve etrafınızda olup bitenlere yansıyor. Arka planda dağlar ve dereler bulunan muhteşem sabah sürüşlerinden, timsahlar ve kaplumbağalarla dolu sis dolu bataklık arazilerine ve fabrikaların bastığı şehir manzarasındaki elektrik ışıklarına ve tramvaylara kadar. Sizi özellikle hüzünlü bir andan çıkarıp tamamen saf güzelliğe ve hayranlık uyandıran birine taşıyan bir havai fişek sahnesi var. Bu oyun bu etkinin üstesinden geliyor ve bunu tüm hikaye boyunca kusursuz bir şekilde yapıyor.

İlk oyunun üzerinden 10 yıl geçti ve o günden bu yana Rockstar bu oyun üzerinde yorulmadan çalıştı ve bunu kesinlikle gösteriyor. Karakterlerden, müziğe, ses efektlerine, ortamlara ve özellikle de yaklaşık 70 saate yayılan devasa kampanyaya kadar her şey. Oyun, örnek oyun geliştirmenin bir kanıtıdır. Kendini bir sanat eseri olarak yükseltiyor ve bu yıl pek çok harika oyun piyasaya sürülmüş olsa da, bunun kesinlikle 2018'in oyunu olduğuna gerçekten inanıyorum. Benim için Witcher 3 anıları var ve beni öyle bir zamana götürüyor ki; Tüm oyuna ve dünyaya tamamen kapılmıştım. Eğer şimdiye kadar bu oyuna ikna olmadıysan bunun dışında başka ne söyleyebilirim bilmiyorum artık mutlaka oynanması gerekenler listemde ve tekrar oyuna girip tekrar oynamak için sabırsızlanıyorum. Red Dead Redemption 2, tek oyunculu oyunların neden önemli olduğunu ve kesinlikle koleksiyonunuza eklemeye değer olduğunu gösteren parlak bir örnektir.