Altın Konu Resident Evil 2 İnceleme

Carissa · 1 Ara 2023

Elimdeki küçük kaynaklarla hokkabazlık yaparken zombilerden kaçmak benim eğlenceli bir hafta sonu fikrim değil. Ancak Resident Evil 2'nin yeniden yapımıyla geçirdiğim 14 saat muhtemelen bir hayatta kalma korku oyununda geçirdiğim en sevdiğim zamandı. Serinin değil de 2. bölüme ilk kez gelen biri olarak, eski bir klasiğin bu yeni versiyonundan ne bekleyeceğime dair bir fikrim vardı. Işık efektleri, ses ve çok daha güncellenmiş grafik standardı sayesinde Capcom, 1998'deki orijinal PS1 oyunundan çok daha karanlık ve daha erken bir ortam yarattı.

Oyunun doğrusal hikayesi geleneksel formatta yürütülmüyor. Tıpkı orijinalinde olduğu gibi, aynı zaman çizelgesi iki ayrı perdede, her biri kahramanı Leon S. Kennedy ve Claire Redfield'ın gözünden anlatılıyor. Sürekli bir karakterden diğerine atlamak olmadığı için bu hikaye anlatım tarzını kişisel olarak çok sevdim. Bana kahramanlarla daha iyi bir bağlantı kurma ve birbirlerinin aktivitelerinden rahatsız olmama şansı veriyor.

İlk perdeye Leon'la başlayan çaylak polis, pek çok şüpheli radyo sessizliğinin ortasında memleketi Racoon City'ye geri götürülür. Leon'un yolları, aynı zamanda Özel Taktikler ve Kurtarma Servisi'nde (S.T.A.R.S.) görevli olan kayıp kardeşini ararken bir benzin istasyonunda üniversite öğrencisi Claire ile kesişir. İkili, ilk oyundaki T-Virüs salgını nedeniyle şehir çapındaki zombi istilasından habersiz Racoon City'ye doğru yola çıkar. Varışlarından kısa bir süre sonra ayrılan Leon, Racoon Polis Departmanında olup bitenleri araştırmaya devam eder.

Karakolun karanlık, tüyler ürpertici koridorlarını keşfettiğimde yavaş yavaş bunun HAYATTA KALMA dehşeti olduğunu ve hareket eden her şeye mermi harcamanın bundan canlı çıkmanın yolu olmadığını hatırladım. Durumu hızlı bir şekilde analiz etmek ve ateş etmem mi yoksa koşmam mı gerektiğine karar vermek, oyunumun çoğunda beni tetikte tutan şeydi. Her yaratığa karşı hangi silahın en iyi şekilde işe yaradığını öğrendikten sonra oyunun ilerleyen kısımlarında cephane yönetimi biraz daha kolaylaştı. Envanter yönetimi aynı zamanda güvenilir bir Öğe Kutusunun yakınında olmadığımda neyi atacağım konusunda sürekli olarak acımasız kararlar vermemi sağladı.

Hızlı olmanın yanı sıra dedektiflik oynamak hayatta kalmanın ve ilerlemenin gerçek anahtarıdır. Maceramda bana yardımcı olacak bir şey bulmak için takıntılı bir şekilde her odanın her santimini arardım. Tek bir kağıt parçası, envanter genişletmeye, silah yükseltmeye veya engellenmiş alanlarda ilerlemeye yol açabilecek güvenli veya belirli bir bulmaca için hayati bilgiler içerebilir. Bulmaca çözmek tüm oyun boyunca en sevdiğim mekanikti. Düşmanlarla tehlikeli derecede yakın karşılaşmalardan uzakta sakinleştirici bir barış anı haline geldi. Kolaydan bazen sinir bozucuya kadar hiçbir şey, girdiğiniz korkunç kabustan kaçmaya bir adım daha yaklaşmanın tatminini yenemez. Sadece Umbrella Corporation'ın içindeki çok gizli şeytani planların derinliklerine inmek için.

Leon olarak maceranız sırasında hala Claire'le karşılaşıyorsunuz ve bunun tersi de geçerli, ancak bu etkileşimler çok kısa. Çok fazla detay vermeden, ilk perdede daha sonra Claire'in hikayesiyle bağlantılı olduğunu keşfedeceğiniz olaylar var. 1. Perde daha yavaş tempoluydu ve bana çevreme aşina olma şansı verirken, 2. Perde çok daha hızlı tempolu ve tehlikeli geldi.

Claire olarak kendimi en derin sona atılmış gibi hissettim. Neredeyse anında daha yüksek düzeyde bir tehlikeye maruz kaldım ve ilk perdede çevremden edindiğim bilgilere güvenmek zorunda kaldım. Bu sefer sanki o kadar çok kaynak yokmuş gibi hissettim, özellikle tıbbi türden olanlar. Ya öyleydi ya da düzgün bir şekilde bakamayacak kadar kendimi içinde bulunduğum ölüm tuzağından kurtarmaya odaklanmıştım. Ancak, 1. Perde'de bulunan birkaç Daktilo kaydetme noktasının artık mevcut olmadığını fark ettim. 2. Perde biraz zorlu ve gergin bir 5 saatti ve ayrı bir hikaye anlatımından çok, perdenin başlarında B tarafı hayatta kalma moduna benziyordu.

Yeniden yapım ile orijinal arasındaki bariz fark, yalnızca inanılmaz derecede geliştirilmiş grafikler değil, aynı zamanda kamera açılarının değişmesidir. Resident Evil 1'in 2015'teki yeniden yapımının aksine, Resident Evil 2'nin yeniden yapımı, her konum için orijinal kamera açılarını kilitli tutmuyor. Bunun yerine, sizi arkadan takip eden daha akıcı bir üçüncü şahıs görünümü alıyor. Odadan odaya giderken kapı açma yükleme ekranı geçişleri de şükürler olsun ki geçmişte kaldı. Menü arayüzünde gezinmek de tanıdık geldi; orijinal olması nedeniyle değil ama Resident Evil 7'de kullanılana çok benziyor.

Ancak aradığınız gerçek nostaljiyse, deluxe sürüm aynı zamanda orijinal ile yeniden yapılan SFX ve müzik arasında geçiş yapma seçeneğini de sunuyor. Hatta başlık ekranında şu "RESIDENT EVIL TWO" yazısı bile yer alıyor. Klasik PS1 müziklerini ne kadar sevsem de, orijinal müzikle çaldığım birkaç saat boyunca, yeniden yapılanma müziğine kıyasla daha az gerilim ve korku hissettim. Yeniden yapılanmanın müziği ve sesleri, yepyeni bir korku düzeyine nasıl mükemmel bir şekilde hizmet edeceğini biliyordu. Bir Tiran'ın son derece gergin kovalamacası sırasında çalan müzik sonsuza kadar aklımdan çıkmayacak.

Capcom, Resident Evil 2'nin her zamanki "kopyala, yapıştır, cilala" yeniden yapım işlemine gerek kalmadan taze görünmesini sağlama konusunda etkileyici bir iş çıkardı. Hayatta kalma korku oyunlarının en büyük hayranı olmayan biri olarak, katlandığım yüksek düzeydeki strese ve atlama korkusuna rağmen bu kadar keyif aldığımı görmek beni hoş bir şekilde şaşırttı. Hatta Resident Evil 3'e de aynı remake muamelesini göstereceklerini umuyorum.