Altın Konu VirtuaVerse İnceleme

Carissa · 1 Kas 2023

VirtuaVerse, Theta Division tarafından hazırlanan ve Blood Magic tarafından yayınlanan ve 13 Mayıs 2020'de Steam'de piyasaya sürülen bir siberpunk işaretle ve tıkla macera oyunudur. Çok da uzak olmayan bir gelecekte geçen VirtuaVerse, kahraman Nathan'ın hikayelerini ustaca örüyor. Donanım mezarlıkları, dijital arkeoloji, kripto şaman kabileleri ve sanal gerçeklik sefahatiyle yüzleşiyor. Oyunun menü ekranına girdiğim andan itibaren Master Boot Record'un (hikayeyi de yazan) synthwave müziğini dinliyorum ve fare imlecini pikselli bir artı işareti olarak görüyorum. Tüm bu unsurlar beni doğrudan 1990 yılına, pembe, mor ve gri renklerle EGA grafiklerinde The Secret of Monkey Island oynamaya ve üzerlerine işaret edip tıklayarak bir şeyler keşfetmeye götürdü. Yerleştim ve bu oyuna hayran kaldım çünkü oynanacak harika bir hikayesi var, ancak işaretle ve tıkla oyunlarının görkemli günlerine ve aynı zamanda o dönemdeki BT terminolojisine ve cihazlarına pek çok ince referans ve geri dönüşler var.

VirtuaVerse'de, modlanmış donanım ve crackli yazılım kaçakçılığı yaparak şebekeden uzakta geçimini sağlayan, dışarıdan biri olan Nathan olarak oynuyorsunuz. Özel bir kulaklık takan o, AVR'yi kapatabilen ve gerçekliği gerçekte olduğu gibi görebilen az sayıdaki kişi arasında yer alıyor. Nathan, dronları şehrin genişletilmiş alanına tekno renk püskürten yetenekli bir AVR grafiti sanatçısı olan kız arkadaşı Jay ile aynı daireyi paylaşıyor. Nathan boş bir dairede uyanır ve banyo aynasında şifreli bir mesaj bulur. AVR kulaklığını yanlışlıkla kıran Nathan'ın bağlantısı kesilir ancak Jay'e ne olduğunu bulmaya kararlıdır.

Çoğu p&c oyununda olduğu gibi, VirtuaVerse birkaç dakika içinde her sahneyi fareyle piksel avlamanızı sağlar. Çoğu nesne size "bakma" ve "eylem" seçenekleri sunacak ve Nathan'dan sıklıkla komik bir yorum alacaksınız. Diğer zamanlarda, bir eylemi ilerletmek için öğeleri kullanırsınız, bundan sonra yapmanız gerekenlere ilişkin bir sırrı veya ipucunu açığa çıkarırsınız. Örneğin ilk sahneyi ele alalım; uyandınız ve AVR kulaklığınız kırıldı ve kız arkadaşınız Jay orada değil. Etrafa bakınca, duvarda dev bir vinil 5,25 inçlik disket (80'lerin ve 90'ların oyunlarına bir gönderme), bir kutu erişte, bir uçan kaykay ve tavırlarıyla konuşan bir alet robotu gibi bakılması gereken bariz şeyler var. Jay banyo aynasına rujla yazılmış bir not bıraktı. Balkon asansörünü hacklemek zorunda kaldı ve aceleyle dışarı çıkabilmek için kodu değiştirdi. Hâlâ bir yere yazılmış bir sıfırlama şifresine sahip olmamız gerektiğini söyledi.

Aklıma gelen her şeyle etkileşime girdim ve binanın dışındaki bir binada 74 sayısını görebiliyordum. Yaklaşık 10 dakika boyunca başımı kaşıyarak dolaştıktan sonra, cevabın kelimenin tam anlamıyla yüzüme çarptığı ortaya çıktı. Duvarda bir poster vardı ve sol üst köşesi soyulmuştu ve tavan vantilatörünün esintisinde kanat çırpıyordu; ilk kafa vuruşum anım. Yukarıda bulduğum bir süpürgeyi kullanarak posterin kapağını geriye doğru ittim ve şifre oradaydı. P&c oyunlarında tipik olan bu tür etkileşimler, apaçık ortada olan, ancak başlangıçta göz ardı edilmek üzere akıllıca tasarlanmış olanlardır. VirtuaVerse ile bir ziyafete hazır olduğumu ve bulmacalar konusunda elimi tutmayacağını biliyordum.

Buradan karanlık ve yağmurlu bir gecede motosikletle yakındaki neon renkli bir kasabaya gittik. Piksel sanat tarzı, siberpunk türünün simbiyotiği olan Asya'dan ilham alan dekorasyonlar ve reklam panolarını içeriyordu. Metal synth müziği de her sahnenin tonunu ve ruh halini eşleştirmede çok başarılı. Kendimi gerçekten bu dünyaya ve Nathan'ın yüzü olmayan karakterinin yerine soktum. Günlüğünüz en acil birincil görevi listeler: AVR gözlüklerini onarın ve bundan sonra ne yapacağınıza karar vermek size kalmış. Günlükte, kilit konuşma noktalarının çözüldüğü gibi biraz daha fazla bilgi olmasını isterdim, ancak bu, işleri çok kolaylaştırma riskini taşır. Çoğu şey sezgiseldir ve bazı öğeler sahnede öne çıkar, ancak diğerleri için söz konusu hedefe nasıl ulaşabileceğinizi gerçekten düşünmeniz gerekir. İnsanlarla konuşmak ve tüm konuşma seçeneklerini kullanmak iyi bir başlangıçtır çünkü bunlar genellikle size deneyebileceğiniz olası şeyler ve daha sonra kiminle konuşacağınız konusunda ipuçları verir.

İşlerin nasıl ilerlediğine dair bir örnek vermek gerekirse, iki müşterisi ve bir şefi olan bir suşi treni restoranına gittim. Şefle konuşabilirsin ama o tam bir salaklık yapıyordu. İki müşteriden büyük olanı aslında bir tabak dışında her şeyi yiyeceğini söyledi. Diğeri yemek eleştirmeni olduğunu ama baharatlardan nefret ettiğini söylüyor. İkiyle ikiyi bir araya getirirsek, 1 numaralı adamın sevmediği yemeğe biraz baharat (başka bir yerde bulmanız gereken) eklerseniz, yemek eleştirmeninden sıcak ve baharatlı bir tepki alırsınız. Bu, şefin yemeği arkadan çıkarıp çöp kutusuna atmasına neden olur. Çöp bidonunun yanında bir sonraki AVR çözümünü arayan evsiz bir adam var. Setinizi tamir etmek için kullanabileceğiniz yedek bir AVR kulaklığını çöp kutusuna depo olarak koyuyor, ancak çöp kutusuna dokunmanıza izin vermiyor. Daha sonra bu evsiz adamın dikkatini nasıl dağıtacağınızı bulmanız gerekir, böylece kendi parçanızı tamir etmek için yedek kulaklığı alabilirsiniz. Geliştiriciler, Nathan'ın hikayeyi ilerletmeye devam etmesi için her şeyin ve herkesin birbiriyle bağlantılı olması konusunda gerçekten akıllı davrandılar.

Yukarıdaki durumda size o noktaya ulaşmak için izlemeniz gereken doğrudan yolu anlattım. Ancak, bu sekans yaklaşık 45-60 dakika kadar başımı kaşımamı, Twitch akışımdaki benim kadar şaşkın olan izleyicilerden öneriler almamı ve sadece genel deneme yanılmamı aldı. Her zaman bir çözüm vardır ve bu genellikle gözünüze dikilir, ancak bazen yeni seçenekler elde etmek için ileri geri gitmeniz ve insanlarla yeniden konuşmanız gerekir. Ne yapacağımı bulmak için birçok kez izlenecek yolu izlemek zorunda kaldığımı itiraf ediyorum, ancak bu hiçbir zaman bırakmayı istememi sağlayacak kadar sinir bozucu olmadı. Oyundaki en iyi bulmacalar Nathan'ın AVR gözlüklerini kullandığı zamandı (elbette siz onları düzelttikten sonra). Bunları giydiğinde, gerçek dünyadaki nesnelerin ve sahnelerin üzerinde farklı bir grafiti, tabela ve elektronik katman katmanını görüyorsunuz. Bazıları tamamen estetik ve sanatla ilgiliyken, diğerleri size bundan sonra ne yapmanız gerektiği konusunda ipuçları verir ve hatta diğer grafiti sanatçılarıyla kendi grafiti dillerinde iletişim kurma konusunda ipuçları verir. Bunlar daha önce yapılmış ancak fütüristik siberpunk havasıyla geliştirilmiş oynanış öğeleridir.

Ancak 'bunu nasıl bilebilirdim ki' ölçeğinde bazı bulmacalar var ve iş her şeyi okumaya ve herkesle konuşmaya gelince oldukça titizim. Daha fazla konuşma seçeneği elde etmek için karakterler arasında ileri geri hareket etmeniz gereken zamanlar vardır. Ya da onlarla konuşmuş ve başlangıçta tartışmayı sadece genel sohbete kaydırmış olabilirsiniz, ancak konuşmalardan birinde bulmanız gereken bulmacanın bir parçası olabilir. Eski PC oyunlarından bazılarının (Sana bakıyorum Leisure Suit Larry) kaba mizahına gönderme yapan köhne bir gece kulübünde bazı harika sahneler vardı (ve orada çok komik keyifsiz sahneler vardı). Ayrıca MBR (ana önyükleme kaydı), Amiga ve eski PC cihazları ve ASCII kodunu referans alan eski teknolojiye yönelik bazı geri dönüşler de vardı.

Genel olarak oyuna 8/10 verdim. VirtuaVerse harika bir oyun ve işaretle ve tıkla türünü en iyi şekilde temsil ediyor. Harika bir mizah anlayışı, eski tarz teknoloji gerilemeleri, neon siberpunk estetiği ve muhteşem synthwave müziği var. 90'ların eski işaretle ve tıkla oyunlarının çoğunu oynamamış yeni nesil bir oyuncuysanız, hazırda bir adım adım ilerlemek isteyebileceğinizi düşünüyorum. Bunu olumsuz bir bağlamda söylemiyorum, sadece geliştiricilerin bu oyunla hedefledikleri oyuncu türlerini bildiklerini ve onunla birlikte çalıştıklarını düşünüyorum. Benim gibi bir PC veterineriyseniz, oyun boyunca zorluklardan keyif alacak ve eski tarz referanslara başınızı sallayacaksınız.