Rollerdrome, bir kısım ekstrem sporlar ve bir kısım üçüncü şahıs nişancı oyunudur. Yani bu, alternatif bir evrenden gelen şiddetli bir Tony Hawk's Pro
Skater gibi. Ama tam olarak Tony Hawk'ın bir klonu değil, ikisini karşılaştırmaya da çalışmıyorum. Rollerdrome'un kendine has bir kişiliği vardır.
Yıl 2030 ve siz, Rollerdrome'un rekabetçi dünyasına yeni gelen Kara Hassan adında genç bir kadını oynuyorsunuz. Rakiplerin bir arenada paten kayarak zafere ulaşmak için düşmanları ortadan kaldırdığı tehlikeli, hızlı tempolu fütüristik bir spor. Matterhorn adlı devasa bir şirketin devralınmasıyla ilgili baştan sona gevşek bir şekilde örülmüş daha büyük bir anlatı var. Ancak, diğerlerinin çoğunun Assassins Creed serisindeki modern alanlarla yaptığı gibi ele aldım.
Çok da uzak olmayan bir gelecekte geçen bir hikaye için güçlü bir 70'ler havası veriyor. Kurgusal bir ekstrem sporun şiddetli dünyasıyla karışan vintage tüketim estetiği, ona o cesur sömürü filmi parlamasını da veriyor. Çizgi roman estetiği de hoş bir dokunuş ve benzer bir grafik stili kullanan diğer oyunlara kıyasla kusursuz. Bilmeyen bir göze, Rollerdrome, Unity kullanılarak oluşturulan bir oyunun aksine animasyonlu bir özellik gibi görünür.
Arenada dolaşmak sadece beceri değil aynı zamanda sürekli çoklu görev gerektirir. Cephaneyi geri kazanmak için farklı numaralar yapmak ve düşmanları aramak arasında parmaklarım hareket etmeyi bırakmadı. Ancak Rollerdrome, Matrix'teki "Bullet Time" gibi bir "Refleks Modu" kullanarak bunu dengelemeye yardımcı olur. Ve bu, çokça kullanacağınız bir şey. Bu aynı zamanda bana, birkaç yıl önce de incelediğim, aynı zamanda sürekli hareket kullanan ve aynı zamanda zamanı yavaşlatan bir oyun olan Arkadaşım Pedro'yu hatırlatan bir tamirci.
Rollerdrome, 44 geliştiriciden oluşan küçük ama yetenekli bir ekip tarafından oluşturulduğu için, bu fikirde olan o adam olmak istemiyorum. Ama ondan biraz daha fazlasını istedim. Örneğin, değiştirilebilir kıyafetler. Ama bu onsuz da yaşayabileceğim bir şey.
Sonra patron dövüşlerinin şaşırtıcı eksikliği var. Ne kadar basit olsa da, ilk patron karşılaşmamdan sonra daha fazlasını göreceğim için heyecanlıydım. Ancak ne yazık ki, dört şampiyona kademesinin tamamında yalnızca iki patron dövüşü vardı. En az iki tane daha olsa bile, işleri biraz bozabilirdi.
