![[DEV]AB](/data/avatars/s/2135/2135420.jpg?1657747839){kind=avatar}
Türkiye'de ilk Mobil & PC Aynı Anda Metin2 Oyna. Triarchonline kalıcı ve uzun ömürlü yapısı ile 24 Temmuz'da açılıyor. | 1-99 Mobil Metin2 Triarch HEMEN TIKLA!
Kendi başına amansız konusu, bunu kişinin kaşlarını çatarak oynadığı türden bir strateji oyunu yapıyor, ancak bunu tatsız ve sinir bozucu bir deneyim haline getirmek için bir araya gelen teknik ve tasarım sorunları da var.
The Great War'ı çoğu RTS oyuncusu için muhtemelen zor bir satış haline getirecek bir sorun, onun hantallığıdır. Bu öylece alıp oynayabileceğiniz türden bir oyun değil ve bunda şaşılacak bir şey yok: Birinci Dünya Savaşı, askeri tarihçilerin ikinci nesil savaş dediği şeyin tüyler ürpertici "zirvesini" temsil eden benzersiz bir çatışma. Napolyon döneminin kahramanca süvari saldırıları, yerini 1916'dan 1918'e kadar Fransa ile Belçika arasında gerilen topçu ateşine, siper hattına ve kilometrelerce dikenli tellere bıraktı.
The Great War: Western Front, tüm bunları temsil etme girişimidir ve bu, zorunlu olarak, Petroglyph'teki Westwood gazilerinin adını verdiği RTS oyunlarından kesin bir şekilde ayrılmayı içerir. Her savaş, siper sistemleri kurmayı ve bir sonraki saldırı dalgasını gözetlemek için insansız karaya bakmaları için küçük askerlerden oluşan bölükler göndermeden önce makineli tüfek yuvaları, topçu bataryaları ve gözlem balonları gibi saha iyileştirmelerini yerleştirmeyi içerir.
Zehirli gaz, bombardıman uçakları ve yıkıcı kuşatma topçuları gibi yeni teknolojilerin kilidini açtığımda, kampanya boyunca bu savaşlar daha karmaşık hale geliyor. Siperlerimi geliştirebilir ve piyadelerim için daha iyi miğferler araştırabilirim, böylece onlara en azından kağıt üzerinde yakın dövüşe girmek için düşmanın siperlerine kafa kafaya atlamadan önce, sahadaki çılgın atılımda hayatta kalmaları için daha iyi bir şans verebilirim.
Tüm bunların yanı sıra, Müttefiklerin veya Merkezi Güçlerin komutasını aldığım ve elimden geldiğince ön cepheyi ilerletmeye çalıştığım, savaş oyunu tarzı bir kampanya var. Casusluk, ikmal lojistiği ve nihayetinde ulusal irade de dahil olmak üzere burada yönetilecek çok şey var bunların tükenmesi kampanyanın kayıp koşuludur.
The Great War: Western Front'ta sergilenen ilke bağlılığına hayranlık duyan büyük bir parçam var. Gerçek zamanlı savaşlar çoğunlukla, erzak yakmanın ve çok sayıda insanı öldürmenin ötesinde hiçbir şey yapmayan sinir bozucu çıkmazlarla sonuçlanır. Başarılı saldırılar bile tek başına yeterli değildir: Haritadaki her bir karo, Gary Grigsby's War in the East 2 gibi daha geleneksel bir savaş oyunundaki tahkimat seviyesine benzer bir yıldız derecelendirmesine sahiptir. Ypres gibi üç yıldızlı bir karo gerektirir. Lüksemburg, Calais ve Verdun gibi önemli konumların dört hatta beş yıldızı var ve eğer bir konuma yönelik saldırıyı tek bir dönüş için durdurursam, aldığım yıldızlardan birini geri kazanacak. Burada stratejik ifade için çok az yer var: Tek seçenek, insanları kıyma makinesine atmaya devam etmek ve en iyisini ummak.
Bu, Batı Cephesini temsil etmenin takdire şayan derecede doğru bir yolu ve iyi ya da kötü, son derece meşakkatli bir oyun deneyimi sağlıyor. Herhangi bir yerde yaptığım savaş alanı tahkimatları devam ediyor ve orada kaçınılmaz olarak tekrar savaştığımda var oluyor - ki bunu çok yapıyorum. Kışın ilkbahara ve ilkbaharın yaza dönüştüğü ve haritaların kendileri bitki örtüsünden, yapılardan ve bir topçu kraterinden daha yüksek herhangi bir arazi özelliğinden arındırılmış patlatılmış çamur çukurlarına dönüştüğü için aynı savaş alanlarına sayısız kez baktım.
The Great War'ın en önemli parçası, gerçek zamanlı taktiksel savaşlar ve ben de bunlardan zevk almak için mücadele ettim - eğer gerçekten onlardan zevk almam gerekiyorsa. Yine, konu burada devreye giriyor: Bir düşman siperinde yer bulma ümidiyle üç bölüğü neredeyse kesin ölümlerine göndermek iç karartıcı, ama en azından çatışmanın doğası için doğru.
Yine de daha sinir bozucu olan, işlerin olması gerektiği gibi gitmediğini gördüğüm zaman. Sık sık ateş altında olmayan adamların 'bastırılmış' olarak işaretlendiğini görüyorum, yani başlarını öne eğmişler ve ilerleyen piyadelere ateş açamıyorlar. Bu da tuhaf, çünkü onlar siperdeyken onları vurabilecek tek şey toplar, onlara hiçbir tüfek ateşi dokunmayacak ve tanklar denemeye zahmet bile etmiyor.
Sonra, siper ağlarımdaki bir boşluktan geçmek için bir haritanın en uç noktasına bir şirketler geçidi göndermek gibi peynir taktiklerini kullanacak kadar akıllı olan düşman yapay zekası var ve tamam, sanırım bunu mühürlemeliydim. Ön aşama, bir kurtarmayı yeniden yüklemem için yeterince sürükleyiciydi.
Birinci Dünya Savaşı ile son derece ilgilenen oyuncular için The Great War: Western Front'un bazı zorlayıcı fikirleri var ve bence bu savaşın doğası hakkında hem taktik hem de stratejik düzeyde değerli bir ders. Ancak benim için sorun, bunların hiçbirinin oynaması keyifli bir oyun olduğu anlamına gelmemesi. Belki de olması gerektiği gibi.
